Oscar ödüllü Helen Mirren, İtalyan Ora için ideal bir vaftiz annesi! Çevre, sürdürülebilirlik ve sosyal adalet gibi konuları öne çıkaran film ve dizilerin yer aldığı festival Fest, 3-7 Haziran tarihleri arasında İtalya’nın Apulia eyaletinin Monopoli kentinde gerçekleşiyor.
Kıyafeti bile – boncuklar ve payetlerle süslenmiş, uyumlu bir başörtüsü olan baldır boyu pembe bir numara – yerel olarak “Puglia” olarak bilinen bölgeye saygı duruşunda bulunuyordu. Mirren şakacı bir şekilde burayı “köylü Puglia” olarak adlandırdı.
Resmi olarak Mirren, İtalya prömiyeri için festivale katıldı. 1923Paramount + western hit serisinin ön bölümü sarıtaş20. yüzyılın başlarında salgın hastalıklar, kuraklık ve Büyük Buhran ile mücadele eden bir öncü olarak Harrison Ford’la birlikte rol aldığı.
Ora’da! ancak Mirren’in mücadelesi, üyesi olduğu ve adını yanında taşıdığı, bir kağıda el yazısı ile festival öncesindeki fotoğraf görüşmesinde kameralara dayanan, kar amacı gütmeyen çevre kuruluşu Save the Olives’e odaklanıyor. bir grup kadın gazeteciyle küçük bir yuvarlak masa görüşmesi.
Çevre sorunlarına adanan bu festival hakkında ne düşünüyorsunuz?
Genellikle film festivalleri nerede olduklarını tamamen görmezden gelirler. Cannes gibi bir festivali veya diğer büyük festivalleri alıp başka bir yere taşıyabilirsiniz ve her zaman kırmızı halı, fotoğrafçılar, paparazziler bulursunuz. Ora! Festival çok farklı, bu festivalin kökleri bu topraklarda, farkı yaratan da bu.
Save the Olives’ten bahsedelim. Bunun İtalya’da gerçekten hafife alınan bir sorun olduğunu düşünüyor musunuz?
Zeytin ağaçları İtalya’nın, özellikle güneyinin tarihi, kültürel manzarasının yanı sıra ekonomik mirasının da bir parçasıdır. Salento’daki Masseria |çiftlik evimizin]çevresinde binlerce dönüm ölü zeytin ağacı var. 60 milyon ağacın Xylella |a bakteriyel patojen]yüzünden kaybolacağı tahmin edilmektedir. Bu hayal bile edilemeyecek bir felaket ve Salento’daki çiftçilerin parmağını sallayamazsınız, ki bu bölgelerde büyük bir kısmı küçük çiftçiler. Salgın yayılıyor ve yakında Puglia’nın diğer bölgelerine de dokunacak. Xylella, Kosta Rika’dan İtalya’ya gelmiş gibi görünüyor, küreselleşmenin bir sonucu ve bence ulusal, hatta uluslararası olarak yönetilmesi gerekiyor.
Bunlar, -Batı’nın küreselleşmiş dünya görüşü anlamında- kapitalizm ile doğa arasındaki çatışmanın egemen olduğu savaşlardır. 1923…
Bu doğru! Bu gerçek bir çatışma ve aynı zamanda önde gelen bir tema. 1923. 1900’leri düşünürsek, olağanüstü bir yüzyıldı, arabasız ve elektriksiz başladı, bilgisayar ve internetle son buldu. Hepsi sadece 100 yılda! Ve bence 1920’ler çok ilginçti: Sanayi devriminin etkilerinin hissedilmeye başlandığı, bizim ve Batı’nın kendi ahmaklığımızın ve cehaletimizin pençesinde doğaya kötü davranmaya başladığımız yıllardı. Ve bugüne kadar böyle devam ettik. Umarım gözlerimizi açmaya başlamışızdır.
Senin rolün güçlü bir kadının rolü. Bu tür karakterlerin daha fazla “cinsiyet eşitliği” yaratma girişiminin sonucu olduğunu düşünüyor musunuz?
Bence benimki gibi karakterler her zaman vardı, (hikayeleri) anlatılmıyordu. Karakterimle ilgili araştırmalarım sırasında “öncü” kadınların otobiyografilerini okudum. Batı’ya gitmek için ABD’yi geçen kadınlardan bahsediyoruz, inanılmaz derecede güçlü, ancak hikayeleri görmezden gelindi çünkü sadece erkeklerin hikayeleri anlatıldı. Ama kadınlar oradaydı ve muazzam bir iradeye sahipti.
Senden küçük birine ne tavsiye verirdi?
Ona “Merak etme, her şey daha iyi olacak” demek isterdim. Benim için şok ediciydi, ergenliğe girdiğimde, 13, 14 yaşımdayken ve biz kadınların ne kadar dezavantajlı durumda olduğumuzu anladım. Kızdım, kızdım! Varlıklı bir aileden gelmiyordum, babam taksi şoförüydü ve ekonomik bağımsızlık kavramı merkezdeydi. Ablam ve ben, bir erkek gelip bizimle evlenir ve her şey yoluna girer düşüncesiyle yetişmedik, aslında tam tersi oldu. Anladığım ve bence en önemli şey fırsat: Fırsattan yararlanmayı seçebilirsin ya da seçmeyebilirsin, ama fırsat olmadığında, örneğin benim gençliğimde olduğu gibi, her şey tamamen imkansız hale geliyor. Ve eklememe izin verirseniz, siyahi bir aktrisseniz bu 1000 kat daha fazladır. Ve ben bu anlamda şanslıydım. Ama zaman değişiyor.
Zaman değişiyor, ancak daha yapılacak çok şey var.
Kadın düşmanlığı her zaman pusudadır, halının altındadır ve onu kaldırırsanız içeri girdiğini görürsünüz. Umarım kadınlar ve erkekler arasındaki savaşlar – çünkü erkekleri bu tartışmanın dışında tutmuyorum – son 20, 30 yıl savaşıldı ve kazanıldı, ama asla bilemezsiniz. Dünyanın dört bir yanındaki bazı siyasi figürlerin zaferleri beni düşündürüyor: “Tanrım, gerçekten 1950’lere mi dönüyoruz?” Benim için en büyük zorluk bu, asla geri dönmeyeceğimizden emin olmak.
Kariyerinizde pişmanlık ve vicdan azabı var mı?
Tabii bende çok var! Ama hayat bu, onunla yaşamayı öğrenmelisin ve iyi olan şey, pişmanlıkların deneyim ve bilgelik vermesidir. Hayatı hatasız yaşamak istemezdim.
