Yeni araştırmaya göre, Yellowstone’un boz ayıları, artan çevresel stres faktörlerine rağmen yıllar boyunca aynı şişman kalmayı başardılar. Bir ayı için yağ hayattır; aylarca kış uykusuna yatmak ve sağlıklı yavrulara sahip olmak için çok fazla yağa ihtiyacı var. Bu nedenle, Yellowstone Milli Parkı’nda ve çevresinde ayıları izleyen bilim adamları, bazı önemli besin kaynaklarının azalmasına rağmen, tombul boz ayılar bulduklarında mutlu oldular.
ABD Jeoloji Araştırmaları’ndan bir ekolojist olan ve Kurumlar Arası Grizzly Bear Çalışma Ekibi’ne liderlik eden Frank van Manen, “Biraz şaşırdık,” diyor. 20 yılı aşkın bir süredir parkın ayıları hakkında toplanan verilere bakıldığında, van Manen ve meslektaşları vücut yağ seviyelerinin park boyunca ayılar için aşağı yukarı aynı kaldığını gördüler. Onların bulgular vardı dergide bu hafta yayınlandı Küresel Değişim Biyolojisi.
“[The bears] Van Manen, daha zorlu koşullar altında gıda kaynaklarını değiştirmek için oldukça akıllı bir yaşam öyküsü stratejisine sahip olduklarını söylüyor.
Bu, özellikle diğer ayılardan yiyecek almak için en fazla rekabetin yaşandığı parkın en yoğun nüfuslu bölgelerindeki ayılar için geçerliydi. Bu bölgelerdeki ayılar, özellikle genç dişiler, daha yoğun nüfuslu bölgelerdeki benzerlerine göre biraz daha düşük yağsız vücut kütlesine (aka kas ve kemik) sahipti. Buna rağmen, bu biraz daha küçük ayılar, parktaki diğer ayılarla aynı vücut yağ seviyelerini gösteriyordu. Yani biraz daha küçük olsalar bile sağlıklılar.
Görünüşe göre stratejileri, yağsız vücut kütlesi yerine yağ depolamak için kalori alımına öncelik vermek olmuştur. Başka bir deyişle, görünüşe göre kas yapmaktan çok şişmanlamakla ilgileniyorlar.
Ayıların iklim değişikliğine ve çevreleri üzerindeki diğer baskılara uyum sağlama konusunda sahip oldukları bir avantaj, hareket halindeyken hepçil olmalarıdır. Temel olarak, yiyecek aramak için dağılacaklar ve buldukları hemen hemen her şeyi yiyebilirler. Ekip, ayıların parkta yediği en az 260 farklı yiyecek türünü belgeledi. “Bu, tükettikleri oldukça şaşırtıcı sayıda tür” diyor. Acımasız alabalık ve geyik sürüleri gibi yedikleri bazı şeyler daha az bollaştığı için bu işe yarar.
Ayıların başa çıkmak zorunda kaldıkları en büyük kayıplardan biri, sonbahar diyetlerinin temel bir unsurudur: beyaz kabuklu çam ağacının tohumları. Ağaçlar, iklim değişikliğinin ve kabuk böceği salgınının zayiatıdır ve resmen belirlenen Nesli Tükenmekte Olan Türler Yasası kapsamında bu yıl “tehdit altında”. İklim değişikliği, ormanları yok eden daha yıkıcı orman yangınlarına yol açtı ve ayrıca ağaçları böcek istilasına karşı daha duyarlı hale getirdi.
Van Manen, ayıların artık sonbaharda ziyafet çekecekleri kadar tohum olmadan daha fazla leş yediğini söylüyor. Bu, ayıların kış uykusuna hazırlanmak için bir yeme ve içme çılgınlığı olan hiperfajiye girdiği çok önemli bir zamandır.
Yellowstone’un boz ayıları, Nesli Tükenmekte Olan Türler Yasası uyarınca hâlâ “tehdit altında” kabul ediliyor. Dolayısıyla, yeni araştırma ne kadar uyum sağlayabildiklerini gösterirken, van Manen dayanıklılıklarının ancak bir yere kadar genişletilebileceği konusunda uyarıyor.
