Joseph Kosinski
bu Top Gun: Maverick 2022’de – Fransız hava kuvvetleri tarafından düzenlenen bir flypast dahil – destansı galanın yönetmeni. Bu yıl BMW Films’in baş yapımcısı olarak geri dönüyor. sakin tamamen elektrikli BMW i7’yi içeren ve Uma Thurman ile Pom Klementieff’in oynadığı
Tüm Cannes deneyimi – halının her iki tarafındaki fotoğrafçılar ve herkesin size bağırması ve tüm oyuncu kadromuzla orada olması ve özellikle pandemiden sonra, film daha önce yapıldığı için birlikte olmamız için – gerçeküstüydü.
Cannes’a ilk gidişimdi ve asla unutamayacağım bir şey olacak. Ve üstgeçit ile, yaklaşık iki yıl önce kafamın üzerinde uçan uçaklarım olduğunu hatırlayın, bu yüzden garip olan kısım bu değildi. Üzerinden uçan uçaklar çok alışık olduğum bir şeydi ama Fransız Hava Kuvvetlerini ve Fransız renklerini görmek çok güzeldi.
Ve [the screening] gerçekten özeldi, çünkü Tom’u anmakla başladı ve ardından Palme ödülünü aldı ve ardından filmi izledik ve ben sürekli onun yanında oturdum. Bu yüzden, yanında otururken kariyerini izlemek oldukça gerçeküstüydü, sonra filmi izlemek ve her şey boyunca heyecanla koluma yumruk atmasını sağlamak… bu asla ama asla unutmayacağım bir şey.
Hayatta bir kez yaşanabilecek bir deneyimdi. Yani evet, bu yıl onu farklı bir şekilde deneyimlemek eğlenceli olacak.
Cristian Mungiu
2007’de Altın Palmiye’yi kazanan Rumen film yapımcısı 4 Ay, 3 Hafta ve 2 Gün
İlk kez yarışmaya katılıyordum, bu yüzden ya ilk gün ya da son gün gidebileceğim söylendi. İki gün sonra herkes filmi unutsa bile başlarda onları sert bir şekilde parçalayıp bir izlenim yaratacağımızı düşünerek birinci gün gitmeye karar verdik. Ancak iki gün geçmesine rağmen insanlar hala film hakkında konuşuyordu. Bir gün daha kalmam istendi. İnsanların sokakta, partilerde film hakkında konuştuklarını duyabiliyordum. Röportaj üstüne röportaj verdim. Bir şeyler kazanabileceğimizi ummaya başladık.
Sonra ödüller geldi ve festival benden devam etmemi istedi. Törende Altın Palmiye’yi alabilecekmişiz gibi görünmeye başladı. Çok stresliydim! Bahisler o kadar yüksekti ki, korkunç bir başım ağrıyor. Adımı söylediklerinde, tamamen boşaldım. Sahneye çıktım ama tüm anı kaçırdım – sadece odaklanmaya, zekice bir şeyler söylemeye ve maymun gibi davranmamaya çalışıyordum.
Geriye dönüp baktığımda, bu bir kaza değilmiş gibi geliyor. O filmde bir şey var. Bugün bile çok taze olduğu, o zamanki bakış açısını biraz değiştirdiği hatırlanıyor. Sinemada yapılması en zor şey budur. İyi bir film çekebilirsiniz ama özellikle tecrübe kazandıkça baştaki masumiyet ve tazeliği daha çok kaybedersiniz. Bir daha ona dokunmayı öğrenebilir misin bilmiyorum. Diğer her şey kadar, hayatınızdaki bir dönemle de ilgili.
Filmin tutunduğu için mutluyum. Komünizm hakkında pek çok kitap okuyabilirsiniz, ancak onu yaşama hissi, herkesin sizi izlediği hissi – genç insanlar için bunları okumaktan daha ilginç.
Paul Laverty
Ken Loach’ın uzun süredir yazarı olan yazar, bu yıl 11. kez festivalde. Eski Meşe2012’de Cannes’a yaptığı geziyi anlatıyor
orada yapıyorduk Meleklerin Payı (2012’de) ve birkaç filmimizde rol alan harika küçük adamımız Gary Maitland da bizimle birlikteydi. Tatlı Onaltı.
Ama asıl işi Glasgow Temizlik Departmanında. [better known as] Clenny. O bir çöp adam. Aslında, arkasından bir otobüs geçerken çöpleri atarken harika bir fotoğrafı var ve büyük bir reklamı var. Meleklerin Payı üstünde.
Ama bir gece Cannes’daydık ve ertesi gün o işe gidiyordu. Ve biz suya bakıyorduk, bir bardak şampanya alıyor ve kaldırıyor ve “Cannes’dan Clenny’ye” diyor. Ve geri vuruyor.
Cannes’dan Clenny’ye! Bu şimdiye kadar duyduğum en iyi alıntı.
Warwick Thornton
Yerli Avustralyalı yönetmen, bu yıl Cannes’da Yeni Çocuk2009 Caméra d’Or’u kazanması üzerine Samsun ve Delila
Cannes’da ilk kez yönetmen olduğumda, kelimenin tam anlamıyla biz yeni gelenleri bir araya topladılar ve bir odaya koydular ve bu fırsatın ne kadar önemli olduğu konusunda bizi gerçekten eğittiler.
Çünkü Altın Palmiye için 20 kez yarışabilirsiniz, ancak ilk filminizle yalnızca bir Caméra d’Or şansı elde edersiniz. Bu, ilk çalışmamızla Cannes’da olduğumuz için zaten hissettiğimiz baskıya gerçekten daha fazla baskı ekledi, ama aynı zamanda her şeyi daha da heyecanlı hale getirdi. Ve hepimiz yeni yönetmenler arasında harika bir yakınlık yarattı çünkü hepimiz bu işte birlikteydik.
ile geri geliyor Yeni Çocuk Belirli Bir Bakış’ta bu sefer üzerimde o çılgın baskı yok. Sohbetin bir parçası olabilirim ve oynamak için oradayım. Şimdi “Merhaba millet, yaptığımız bu güzel şeye bakın” gibi.
James Marsh
yönetmeni Her Şeyin Teorisi ve Oscar ödüllü Kablodaki adam festivale yaptığı ilk seyahat olan (eninde sonunda Akademi Ödülü’ne götürecek olan) duygusal açıdan inişli çıkışlı yolculuğunu yansıtıyor.
2005’te buradaydım KralBelirli Bir Bakış’ta – Gael Garcia Bernal’in oynadığı çok düşük bütçeli bir Amerikan filmi.
Cannes’dan bir telefon alıyorsunuz ve vay canına, bu en uç fantezinizde bile değildi – filminizi festivalin resmi bölümünde gösterecekler. Yani Cannes’dasınız, filminizin galasındasınız ve görünüşe göre büyük bir başarı. Sanırım çoğu öyle – bir tür iyi niyet faktörü var. Ayakta alkışlanırsın. Yani her şey birleşiyor ve sen bunun hayatımın en güzel gecesi olduğunu düşünüyorsun. Artık bir film yapımcısıyım.
Ve ertesi sabah baskı yapmak için bir yere gitmem gerekti. Ve arkasından bu dergileri karıştıran reklamcıya yaklaştım. Gerçekten gergin görünüyordu. Bu yüzden incelemeleri okudum ve bunlar yazılabilecek en kötü incelemeler – sadece korkunç, korkunç, şeytani. Kelimenin tam anlamıyla en büyük fantezimin gerçekleşmesinden yok edilmeye gidiyorum… başarının zirvesinden umutsuzluğun ve kendimden nefret etmenin çukuruna gidiyorum… ve birkaç saat içinde.
Uzun metrajlı film yapamam. Hiçbir şey yapamam. Bu yüzden belgesellere geri dönmeye ve yapmaya zorlandım. Kablodaki adam. Yani mutlu bir son vardı.
