Çevre için daha iyi bir seçim olarak, gübrelenebilir olarak etiketlenmiş plastik bardaklar satın almayı veya biyolojik olarak parçalanabilir malzemelerden yapılmış plastik çatal bıçak takımı kullanmayı düşünmek cazip gelebilir, ancak oyunda birçok karmaşıklık vardır. A çalışmak Çarşamba günü PLOS ONE’da yayınlanan makale, biyolojik olarak parçalanabilir olarak tanıtılan popüler bir biyoplastiğin aslında okyanusta nasıl bozulmadığını gösteriyor.
Dünyanın büyük bir plastik sorunu var ve okyanuslarımızı boğuyor. Dünyadaki her insan için, şimdi var Okyanusta 21.000 parça plastik; bu plastikler çevrede o kadar uzun süre dayanır ki insanların anlayabileceği bir zaman çerçevesi dışında. İlk bakışta mısır nişastası, şeker kamışı veya zararsız bir şekilde parçalanabilen diğer biyokütle gibi doğal malzemelerden yapılmış plastik fikri dahice bir çözüm gibi görünebilir. Girmek biyoplastikler, biyolojik olarak parçalanabilen yenilenebilir malzemelerden yapılmıştır. (Bu arada, çevreyi kirletenler biyoplastikleri sever: Coca-Cola, dünyanın en büyük plastik kirleticisiyakın zamanda bir biyoplastik şişe çıkardı ilan edildi “%100 bitki bazlı” olarak.)
Ama şartlar gübrelenebilir veya biyolojik olarak parçalanabilir plastik bir bardağın okyanusta huzur içinde çözüleceği anlamına gelmez; plastik maddelerden bahsederken, bu terimler doğada bulunmayan koşulları temsil eder. Örneğin endüstriyel kompostlama, komposttaki basınç ve sıcaklık seviyelerini titizlikle izleyebilir. evde kompostlama kurulumlarında elde edilemez ev kompost makinesinin başaramayacağı malzemeleri parçalamasına izin vermek için. Bir şeyin “biyolojik olarak parçalanabilir” olması fikri, bir çöp parçasının kendisini içinde bulabileceği çeşitli ortamları da hesaba katmaz: Bir ormanda parçalanabilecek bir şeyin durumu okyanusta çok daha farklı olabilir.
Scripps Oşinografi Enstitüsü’nde oşinograf ve araştırmacı ve çalışmanın baş yazarı Sarah-Jeanne Royer, “Tüketicilerin bilmediği şey, bu nesnelerin kompostlanabilir olması için kompostlama tesislerine gitmeleri gerektiğidir” dedi. . “Ama tüketiciler gidecekler ve bir bardak alacaklar ve onu normal bir çöp kutusuna koyabilirler.” Boyer, birisi bir kompost kutusu kullansa bile, her zaman rüzgarın, bir sızıntının veya bakımsız bir çöp kutusunun okyanusa gidebileceği ekosistemlere çöp bırakma şansı olduğunu söylüyor.
Deniz benzeri ortamlarda nasıl parçalanabileceğine dair bazı araştırmalar da dahil olmak üzere, farklı plastiklerin çeşitli ortamlarda nasıl bozulduğuna dair daha önce birçok çalışma yapıldı, ancak bu çalışmaların neredeyse tamamı laboratuvar kontrollü koşullarda yapıldı. Bu çalışma, bu plastiklerin, özellikle PLA’nın gerçek hayatta nasıl bir performans göstereceğine bakan ilk çalışmalardan birini temsil ediyor. okyanus.
Bu çalışma, popüler bir biyoplastik olan polilaktik asit (PLA) örneklerini tekstil ürünlerine dönüştürdü. normal yıkama yoluyla su sistemine zararlı lifler. Ancak, bu çalışmada test edilen PLA’nın alışveriş yapanların görebileceği türden plastik olduğunu vurguladı. çatal bıçak takımı ve “biyolojik olarak parçalanabilir”, “kompostlanabilir” veya “yeşil” olarak reklamı yapılan diğer öğeler.
”Tek kullanımlık bir ürün ya da bir tekstil için olması gerçekten önemli değil” dedi. “Aynı kimyasal bileşim.”
PLA’nın okyanusta nasıl davranacağını test etmek için Royer ve meslektaşları bunun örneklerini deniz ortamlarına maruz bıraktılar. Kontrol olarak, ayrıca selüloz bazlı elyaf (pamuk gibi), geleneksel yağ bazlı elyaf (polyester ve polipropilen gibi) ve ikisinin karışımı olan kumaş numunelerini de dahil ettiler; bu örnekler küçük kafeslere konuldu. Bazı kafesler okyanus yüzeyinde yüzmeye bırakıldı, diğerleri ise San Diego, Kaliforniya’daki Scripps Oşinografi Enstitüsü yakınlarındaki bir iskeleden 14 ay boyunca 10 metre derinliğe batırıldı.
Sonuçlardan bazıları şaşırtıcı değildi. Laboratuar testleri, doğal bazlı malzemelerin biyolojik olarak parçalanmaya başladığını, sadece aşınma ve yıpranmadan dökülmeye başladığını, yağ bazlı plastiklerin ise bozulmadığını doğruladı. Ancak biyolojik olarak parçalanabilir olarak tanıtılan biyo-esaslı plastik numuneler de hiçbir bozulma belirtisi göstermedi.
Açık cevap, bu maddeler için kompostlama tesislerine erişimi artırmak olacaktır, ancak bunu söylemek yapmaktan çok daha kolay. Hemen hemen Amerikalıların %27’si endüstriyel kompostlama tesislerine erişimi vardır. Bazı endüstriyel kompostlar ayrıca biyoplastik almayı tamamen bıraktıoperasyonel maliyetleri artırdıklarını söylüyor.
Boyer Hawaii’de yaşıyor ve tüm eyalette yalnızca bir kompostlama tesisi olduğuna dikkat çekiyor, bu da biyoplastikleri çöplüklere veya okyanusa gitmeden önce sorumlu bir şekilde bertaraf etmeyi inanılmaz derecede zorlaştırıyor. Uzun vadede mantıklı olan tek çözümün tek kullanımlık ürünlere olan bağımlılığımızı azaltmak olduğunu söyledi.
Boyer, biyoplastik kullanmanın “iyi hissetmek için biraz yeşil yıkama” olduğunu söyledi. “İyi olduklarını sanıyorlar ama aslında iyi değiller.”
