Zarrar Kahn Pakistan’a geri döndüğünde, kültür şoku ani oldu. Kahn Karaçi’de doğdu ama çocukluğunu ve ilk okul yıllarını Toronto’nun dışında, Mississauga’da geçirdi. 13 yaşındayken ailesiyle birlikte Pakistan’a döndü.
“Gerçekten etkilenebilir bir yaş ve genç bir adam olarak hayatım önemli ölçüde değişmese de tanıdığım kadınların hayatlarında büyük bir eşitsizlik vardı” diyor. “Kamusal alanda gezinirken yaşadıkları gerçeklik, her zaman erkekler tarafından izleniyor olmalarıydı. Devriye geziyormuş gibi uğursuz bir his var. Cinsiyetin bir ayrımcılık aracı olarak kullanıldığı çok açıktı.”
İçin Alevler içindeCannes’da Yönetmenlerin On Beş Günü kenar çubuğunda prömiyeri yapılacak ve XYZ Films tarafından dünya çapında satılan ilk uzun metrajlı filmi Kahn, bu uğursuz izlenme duygusunu doğaüstü korku diline çeviriyor. “Şu harika Fransız kadın yönetmenlerden ilham alıyor: titan [Julia Ducournau] Ve Atlantik [Mati Diop]türü yeni ve heyecan verici şekillerde kullananlar,” Kahn, Pakistan’ın ataerkil gerçekliğini filmin ana karakterleri için uğursuz şeytani bir tehdide dönüştürüyor: genç bir tıp öğrencisi olan Mariam (Ramesha Nawal) ve annesi Fariha (Bakhtawar Mazhar).
Meryem ve onun kayıtsız, video oyunu takıntılı genç erkek kardeşi – “13 yaşındayım” diyor Kahn – dul anneleriyle birlikte Karaçi’deki küçük bir apartman dairesinde yaşıyorlar. Meryem’in aile reisi olan büyükbabasının ölümü, Meryem’in amcası annesini evlerini ona devretmesi için manipüle etmeye çalışırken bir güç mücadelesini tetikler; bu, kadınların mülkiyet haklarına nadiren saygı duyulan veya uygulanan Pakistan’da yaygın bir olaydır.
Kahn, “Gerçek şu ki, aileler kadınlara mülklerinden vazgeçmeleri için sosyal baskı uyguluyor” diyor. “Mahkemede kadın olmanın utanç verici bir şey olduğu şeklindeki toplumsal damgalama nedeniyle çok az kadın mahkemeye gidiyor.”
Annesinin hakları için mücadele etme konusundaki isteksizliğinden bıkan Meryem, başlangıçta teselliyi öğrenci arkadaşı Asad (Omar Javaid) ile gizli bir aşkta bulur. Ancak travmatik bir olayın ardından, ölülerin hayata döndüğü vizyonları ile kabuslar tarafından tüketilir. Bunlar, Sufi İslam’ın ruhlarından veya Djinn’den ilham alan ölü gözlü iblisler şeklini alır.
Kahn, “Karaçi, tasavvufun doğum yeridir ve cinler ile hayaletlere dair uzun bir folklorik gelenek vardır,” diyor, “birçok yönden, Senegal’i andırıyor. Atlantik: Her ikisi de benzer mitolojilere sahip İslami toplumlar ve dinin benzer şekilde ataerkilliğin bir aracı olarak kullanıldığı toplumlardır.”
gerçek erkekler Alevler içinde daha az korkunç değil: Biri Meryem’in arabasının camından içeri bir tuğla atıyor ve onu yakalamaya çalışıyor. Balkonunun önünden geçen bir yabancı, yukarı bakar… ve mastürbasyon yapmaya başlar.
Kahn, “O mastürbasyon sahnesi: Bu benim bir arkadaşımın başına geldi” diyor. “Bunun hakkında konuşurken setteki kadınlar ‘Aa evet, geçen gün benim de başıma geldi, otobüste benim de başıma geldi’ diyorlardı. Adamlar şok oldular, dehşete kapıldılar. Kadınlar için bu sadece onların gerçeğiydi. Filmdeki tüm fantastik unsurlar sadece gerçeği, ham maddeyi alıyor ve onu biraz zorluyor.”
Hikayesini sosyal gerçekçi bir drama değil de bir korku filmi olarak çerçevelendiren Kahn, Meryem’e eziyet edenler yerine aracılık ettiğini söylüyor.
“Pakistan’dan çıkan pek çok sosyal gerçekçi drama izliyorum ve bu filmlerde genellikle kahramanın acı çektiğini görüyoruz ve bu acı seyircinin alıp götürdüğü şeydir” diyor, “ama korku hakkında sevdiğim şey, sevdiğim şey hakkında Atlantik veya Julia Ducournau’nun Çiğ, gücü ‘son kıza’ geri verebilir misiniz? Sondaki kız mecazından şikayet edebilirsiniz ama en azından bu gibi filmlerde, o hala filmin sonunda orada ve şeytanlarını fethetti.”
