Bu yönetmeni söylemek çok sıcak bir şey değil. Roland Emmerich1996’lardan sonra sürekli olarak felaket filmi türüne dönme girişimleri Bağımsızlık Günü üretti azalan getiriler. Ama bundan daha az epik olan sinematik bir kıyamet hayal etmek zor. ay yağışıFilmin karakterlerinin bile, Dünya’nın yakında gerçekleşecek yıkımını umursama zahmetine girmediği.
Büyük ölçüde, ay yağışı tenekede ne yazıyorsa; Ay aniden yörüngesini değiştirir ve Dünya’ya doğru ilerlemeye başlar. Her nasılsa, ay komplo teorisyeni KC Houseman (Game of Thrones‘ John Bradley) bunu NASA’nın tamamından biraz önce anlar ve gözden düşmüş eski astronot Brian Harper’ın izini sürer (su adamıPatrick Wilson), sırayla gözden düşmemiş eski astronot ortağı Jo Fowler’ın izini sürer (John Wick: 3. BölümHalle Berry) neler olduğunu ve nasıl durdurulacağını anlamaya çalışın. Bu bir Emmerich filmi, ayrıca Brian ve Jo’nun çocuklarını aydan kaçma (iç çekme) girişiminde içeren neredeyse tamamen ayrı bir alt konu var, bu hiçbir şey ifade etmiyor.
Bu tür patlamış mısır gişe rekorları kıran filmleri izlemenin keyfi, o kadar aptal, eğlenceli ve gürültülü olmalarıdır ki, beyninizin sinapslarının ateşlenmesi durur, böylece gösterinin keyfini çıkarabilirsiniz. ay yağışı bolca aptallık var, ama gürültülü ya da eğlenceli olmayı unuttu. Nedenini tam olarak açıklamak için spoiler vermemiz gerekecek (ki bunu umursadığınızı hayal edemiyorum), bu yüzden…
İlk sorun, epik bir felaket filmi için, ay yağışı garip bir şekilde küçük hissettiriyor. Ana hikaye, Houseman, Fowler ve Harper üçlüsüne lazer odaklı odaklanıyor ve bu, filmin uçsuz bucaksız uzayda süzülürken bile bir şekilde küçük ve samimi hissetmesini sağlıyor. Sürekli birlikteler, bu da filmin muhtemelen yansıtmak istediği ölçek duygusunu engelliyor. Hatta felaket kısmı ay yağışı garip bir şekilde sessiz hissediyor; Ay’ın dünyanın çevresine zarar veren etkilerinin çekimleri ya da yıkım yağdıran aydan gelen enkaz, çok az ve çok uzaktır. Uzaydaki aksiyon sadece filmin fragmanlarında görülen CG robot saçmalıklarını içeriyordu ve açılış sahnesi, hiçbir etkisi olmayan (punto amaçlanmamıştır). En iyi, en çılgın anların hepsi, 1) kişilikleri olmaması ve 2) ayın gezegeni yok etmesinden tamamen etkilenmeyerek ekranda görünenin altını oyan çocukları içerir.
Dürüst olmak gerekirse, aynı şey Harper ve Fowler için de geçerlidir. Onları nasıl tarif edeceğimi düşünmeye çalışıyorum ve bulabildiğim tek şey, Harper’ın omzunda bir tür çip olduğu çünkü on yıl önce uzaylıyı gördü ve kimse ona inanmadı ve Fowler bir biraz otoriter ama aynı zamanda bir NASA komutanı mı? Derinlik olmadan, özellikle umursamadıklarında, ayın onları öldürüp öldürmediğini umursamak zordur.
Açıklamama izin verin: İnsanlığın soyu tükenmek üzere ve filmin iki ana kahramanı, şehrin karşısındaki boş bir otoparkta bir araba bombası gibi davranıyor. Fowler, Harper’a, geminin elektriksiz inmesi gerektiği için bir uzay mekiği çarpmadan önce aya uçabilecek tek kişi olduğunu söylediğinde (endişelenme), diyor ve alıntı yapıyorum, “Bilmiyorum . Yeryüzünde kendi sorunlarımdan bir sürü var.” Mekik fırlatmadan önce üç motorundan birini kaybettiğinde, Fowler hemen vazgeçer ve kelimenin tam anlamıyla insanlığın hayatta kalması için tek şans olmalarına rağmen NASA’nın tamamını eve gönderir. Bu nedenle, komplo teorisyeni/bilim adamı, ayın yerçekimini güçlendirici olarak kullanmanın bir yolunu bulduktan sonra, Fowler, Harper ve Houseman görevi kendi başlarına hallediyorlar.
o ölçüde ay yağışı John Bradley’in Houseman rolündeki performansı sayesinde işe yarıyor. İlk başta biraz dengesiz bir komplo teorisyeni olarak sunulsa da, rahatsız edici QAnon tipi saçmalık yok ve ay teorileri sonunda doğru olduğu için sorun değil. Ayrıca, filmin çok sayıda bilim konuşmasını olduğu gibi sunmak gibi kıskanılmaz bir görevi var. Ama bir şekilde, başka türlü ölen filmin kalbi ve ruhu olmayı hala başarıyor. Houseman özellikle zengin bir karakter değil, ancak Bradley teorilerinin haklı çıkmasından duyduğu sevinci, uzaya gitme korkusunu ve ayda ne bulduğuna duyduğu merakı aktarmayı başarıyor. Karton kesmeler dünyasındaki tek insan o.
Görünen o ki, ay yağışı biraz oldu tutku projesiRoland Emmerich’in birkaç yıldır üzerinde çalıştığı ve sonunda onu tüm zamanların en büyük, en pahalı bağımsız filmlerinden biri yapmak için yeterli finansmanı sağladığı. Her nasılsa, bu tutkunun hiçbiri ekranda olmadı. Ay’ın Dünya’ya düşmesi için gereken coşkuyu o bile toplayamıyorsa, neden Dünya’ya gelsin ki?
RSS beslememizin nereye gittiğini merak ediyor musunuz? Yapabilirsiniz yenisini buradan al.
