Boston Strangler incelemesi: orta halli bir gerçek suç draması

David Fincher’ın parmak izleri her yerde Boston Boğazlayıcısı, senarist-yönetmen Matt Ruskin’den yeni gerçek suç draması. Bunun tasarım gereği olup olmadığı, filmin baş muhabiri Loretta McLaughlin (Keira Knightley), Fincher’ın gerçek suç başyapıtından en ikonik sahnelerden birini yeniden yaratmaya tehlikeli bir şekilde yaklaşana kadar bir sır olarak kalır. Zodyak. O alkışlanan 2007 dizisinin aksine, Boston Boğazlayıcısı Knightley’nin Boston muhabirini şüphelinin potansiyel tuzaklarından birinden kaçmaya göndermeden önce anın dehşetinin oluşmasına izin verecek sabrı yok.

film temiz Zodyak saygı tek örnek değil Boston Boğazlayıcısı kendi emellerinin gerisinde kalır. Bir yandan, filmin canlandırıcı hızlı temposu, onu son yıllarda ortaya çıkan diğer pek çok gerçek suç dramasından ayırmaya yardımcı oluyor. Diğer taraftan, Boston Boğazlayıcısı 112 dakikalık çalışma süresine o kadar çok malzeme sığdırmaya çalışır ki, aynı anda aşırı doldurulmuş ve hafif hissettirir. Film, yetenekli yıldızlarına hak ettikleri kadar iş vermekte başarısız olmakla kalmıyor, aynı zamanda izleyicilerin oturup trajik bir şekilde gerçek hikayesinin duygusal ağırlığını gerçekten hissetmelerine izin vermeden tekrar tekrar bir sahneden diğerine geçmeyi seçiyor.

1960’ların başında geçen, Boston Boğazlayıcısı Boston’da bir seri katilin ortaya çıkışı hakkında haber yapmaya başladığında gazetesinin Lifestyle köşesinden uzaklaşma şansı bulan bir haber odası muhabiri olan Knightley’s Loretta’yı takip ediyor. Son zamanlardaki bir dizi cinayetin birkaç sinir bozucu benzerlikle bağlantılı olduğunu keşfetmesi, Loretta’nın birkaç yıl boyunca Boston’da 10’dan fazla kadını öldüren gerçek hayattaki bir adam olan “The Boston Strangler”da gazetesinin baş muhabiri olmasına neden olur. Bu arada, Loretta’nın editörü Jack MacLaine (Chris Cooper), gazetelerinde istihdam edilen diğer birkaç kadın gazeteciden biri olan Jean Cole’da (Carrie Coon) ona bir araştırma ortağı atar.

Çok geçmeden Loretta ve Jean, Boston Şehri Polis Departmanı ve komiserinin (Bill Camp) canını sıkacak şekilde, Boston Strangler’ın önde gelen muhabirleri olarak ortaya çıkarlar. Araştırması boyunca, Loretta’nın davaya olan ilgisi hızla tam bir saplantıya dönüşür. Sonuç olarak dava, Loretta’nın evliliğinin ve aile hayatının kırılgan istikrarını tehdit etmekle kalmaz, aynı zamanda onu çevreleyen dikkat hem onu ​​hem de Jean’i gerçek bir tehlikeye atmaya başlar.

Konusundan da anlaşılacağı gibi, Boston Boğazlayıcısı kendisinden önce gelen polisiye ve gazeteci gerilim filmlerinin çoğuyla aynı genel çizgiyi takip ediyor. Loretta’nın ilk gerçek soruşturmasını çivilemeye kararlı hırslı bir muhabirden, Boston Strangler’ı yakalamaya kararlı, tehlikeli derecede takıntılı bir gazeteciye dönüşen duygusal yolculuğu, Jake Gyllenhaal’ın bulmaca çözen karikatüristi gibi karakterlerin çizdiği kavislerle çarpıcı benzerlikler taşıyor. Zodyak ve hatta Jodie Foster’ın saf ama yetenekli FBI stajyeri Kuzuların Sessizliği. Neyse ki, Knightley’nin sıkı bir şekilde kontrol edilen başrol performansı, Loretta’nın filmdeki hikayesine gerçek bir insanlık getirmeyi başarıyor.

Karşısında Carrie Coon, Hollywood’un en güvenilir çalışan karakter aktrislerinden biri olduğunu kanıtlamaya devam ediyor. Jean Cole olarak, çok ihtiyaç duyulan güveni sağlıyor. Boston Boğazlayıcısı bu, hikayesini filmin umutsuzca ihtiyaç duyduğu bir tür işçi benzeri profesyonelliğe dayandırmasına yardımcı olur. O ve Knightley birlikte ekranda bulaşıcı bir kimyayı paylaşıyorlar, ancak film Loretta ve Jean’in arkadaşlığını keşfetmek için asla olması gerektiği kadar zaman harcamıyor. Coon’un spot ışığını paylaşmasına izin vermek yerine Boston Boğazlayıcısı‘nin yardımcı başrol oyuncusu Jean, bunun yerine Loretta’nın yolculuğunda önemli bir yardımcı figür olarak görevden alındı.

Film, diğer yetenekli yardımcı oyuncu kadrosuna da asla yeterli zaman ayırmaz. Coon’a ek olarak, Chris Cooper, Alessandro Nivola, Morgan Spector, Bill Camp ve Rory Cochrane’in hepsi hayal kırıklığı yaratacak kadar ince hissettiren rollerde boy gösteriyor. Ekrandaki hakim varlığına rağmen, Spector’ın Loretta’nın kocası rolündeki performansı özellikle tek nota olarak karşımıza çıkıyor. Ruskin’in senaryosu, Loretta’nın evliliğini keşfetmek için hiçbir zaman yeterli enerjiyi harcamıyor, bu da kocasının destekleyici bir eşten, onaylamayan bir dırdıra şimşek hızında geçişini büyük ölçüde baltalıyor.

Boston Boğazlayıcısı‘ın kilit ilişkilerinin ve anlarının birçoğunun sığ tasvirleri, nihayetinde sıkıcı görsel paletiyle yansıtılıyor. Ruskin ve görüntü yönetmeni Ben Kutchins, hikâyenin ve ortamın karanlığını daha fazla vurgulamak amacıyla, Boston Boğazlayıcısı bu, filmin rahatsız edici derecede çamurlu ve alttan aydınlatılmış görünmesine neden olur. Kendisinden önce gelen birçok gerilim filmi gibi, film de senaryosu tarafından zaten kurulmuş olan kasvetli bir atmosferi gereksiz yere aşırı vurgulama umuduyla görsel netlikten ödün verme hatasına düşüyor.

Tüm bu kararların sonucu Boston Boğazlayıcısı gerçek hayat hikayesini veya karakterlerini hak ettikleri kadar derinlemesine keşfetmeyen, güzel ama kolayca unutulabilir gerçek bir suç gerilim filmi. Ruskin’in filmle ilgili hırsları, başladığı andan bittiği ana kadar nettir, ancak filmin kalbinde hayal kırıklığı yaratan bir boşluk vardır. Boston Boğazlayıcısı bu, hikayesinin gerektirdiği türden bir empati veya korku üretmesini engelliyor. Film nihayetinde, meslektaşlarınızın çalışmalarına atıfta bulunmanın nispeten kolay olduğunu kanıtlıyor. Hassasiyetlerini ve kontrollerini çoğaltmak zor kısımdır.

Boston Boğazlayıcısı şu anda Hulu’da akış için kullanılabilir.