Presley ailesi yeni bir eve taşınır. Zaten orada yaşayan, hakkı veya unvanı olmayan bir sakinin olduğunu bilmiyor: bir hayalet.
Yaşasın YouTube!
Kevin yeni bir eve, yeni bir şehre yerleşmekten ve yeni bir liseye entegre olmak zorunda kalmaktan pek mutlu değildir. Doğal olarak utangaç, kardeşi Fulton’un aksine bu durumu pek iyi karşılamıyor. Aile, dışarıda bir aile gecesi sırasında ağabeyin Tinder’da “alışverişe” gittiği noktaya kadar biraz soğukkanlı ve açık.
Taşındıktan sonra tavan arasında bir yürüyüşe çıkar ve bir hayaletle yüz yüze gelir: Ernest. Bir akıllı telefona sahip olan nüfusun %99’u gibi, ilk içgüdüleri bu varlığı filme almaktır. Ne yazık ki, babası ve erkek kardeşi videoya rastlar. Onlar ne yapıyor ? Bingo! Kevin’i dehşete düşürerek YouTube’a yüklüyorlar. Amaç: çok para kazanmak.
Baba “iyi bir atış” arıyor ve gökten düşen bu varlık onun için bir nimet. Bir gecede, ailesinin neler çekebileceği konusunda gerçekten endişelenmeden bir etkileyiciye dönüşür. Bu bizi, çeşitli sosyal medya gönderilerinde çocuklarını kullanan ebeveynler hakkındaki güncel tartışmalara geri getiriyor. Açıkçası, bu filmde bir hayalet hakkında, yeni yürümeye başlayan bir çocuk hakkında değil. Bununla birlikte, özellikle sözde medeni toplumlarımızda ebeveynlerin çocuklarını bayağı yardakçılar olarak kullandıklarını görmekten yalnızca umutsuzluk olabilir.
Medya yutturmaca
Filmde medya çılgınlığı üzerine çok eğlenceli bir pasaj var. Varlığın gerçekten var olduğu ve videoların sahte olmadığı sonucuna varıldığında herkes ateşlendi. TikTok’un hayaletin görüntü haklarını, mahremiyet hakkını savunan sözde aktivistleri, hayaletlere evlerine dönmelerini söyleyen ırkçılar – varlık filmlerini sevenler üç gün boyunca gülecekler – Ernest’in görmesini istediklerini söyleyen histerikler de öyle. onlara bir bebek verin, medya köşe yazarları da hayal görüyor vb.
İşin garibi, Ernest’in varoluş nedenini belli belirsiz sorgulayan tek kişi Kevin ve arkadaşı Joy. Bu kulağa karikatür gibi gelebilir, ancak zamanımızı çok açıklayıcı. Le Parisien’in kapsadığı gecekondu ailesinin hikayesini hatırlıyor musunuz? Herkes kendini kısıtlamadan, doğrulamadan, yüzleşmeden bu hikayeye attı. Çok gerçek sonuçları olan bir gazetecilik felaketinin güzel bir örneği. İnternet kullanıcıları, editörler, politikacılar, kısacası Fransa’nın yarısı bu yalana kafa kafaya atladı. Dışarıdan, kimin en aptalca şeyi söyleyeceğine kalmış gibi görünüyordu.
Sadece birkaç yıl önce bir epifenomen olan şey norm haline geldi. Soru şu: neden? Oradaki medya ve siyasetçiler için değil, neden kendilerini her şeyin üzerine attıklarını çok iyi görüyoruz. Etkileyenler için aynı şey. Soru, oldukça “basit” bireyleri ilgilendiriyor. Ne zaman kaydık? Burada bir hayalet hikayesinden bahsediyoruz ama gerçekte herkesin her konuda bir fikri varmış gibi görünüyor. “Bilmiyorum” demek bir anormallik haline geldi ve “Umurumda değil” diye cevap vermek dışlanmaya değer görünüyor.
Kontrol geçmişi mi?
Ya bu aşırı dozda görüş bir tür kontrol nevrozu saklıyorsa? Normal bir insan her şey hakkında bilgi sahibi olamaz, bu da onun her şey hakkında fikir vermesine izin verir. Bazı dedikodular, uzman olmadığınız konularda fikirlerinizi mükemmel bir şekilde ifade edebileceğinizi söyler, hatta bu yüzden Twitch’i icat ettik.
Gereksiz alaycılığın ötesinde, dikkat ekonomisi ve sosyal medyanın kar sağlama planı dışında, insanları ayrım gözetmeksizin her şey hakkında konuşmaya iten nedir? Bu bir tür kendini yeniden sahiplenmenin işareti mi? Gerçek dünyadaki varlığımızı ne kadar az kontrol edersek, dijital dünyada var olmayı o kadar çok istiyoruz? Bu, kayboluşumuzun ardından dünyada bir iz bırakmak için umutsuz bir girişim mi? Birinin gergin bir tweet ya da videoyla karşılaşıp “o kişi var” demesi mi?
Yoksa boşluk ve hiçlik korkusu mu? “Bilgiye” hemen tepki göstermezsek, bilincimizin ölen bir parçası var mı? Her şey ve her şey için bu kadar endişelenmemize gerek var mı? Belli durumlardan açıkça etkilenebilir ve empati kurarak desteğimizi ifade etmek isteyebiliriz. Ancak mesaj, özellikle görünürlüğü ve tanıtımı nedeniyle başka bir şeye dönüştüğünde, artık empati değildir. Bu açık hava sosyal medya çılgınlığı, Briarcliff’i neredeyse rahatlatıcı, sessiz bir huzurevi gibi gösterecekti. Bilgilere öncelik vermekten çok söz ediyoruz ama gerçekte bu sandığınızdan çok daha basit. Bu bilgi beni ilgilendirir mi? Bu bilgi, eşek sanmayacak kadar bilgi sahibi olduğum bir alanla mı ilgili? Bu bilgiyle bağlantılı olarak yapabileceğim yorum veya tepki, konuya ışık tutabilir mi? Bu sorulardan herhangi birine hayır yanıtı veriyorsanız, devam edin.
We have a Ghost, Casper veya Beetlejuice ile aynı ruha sahip sevimli bir hayalet filmi. Çocuklarla izlenebilir. Korkunç bir sahne yok. Tema bir yana, Netflix tarafından neden korku olarak derecelendirildiği açık değil, ama güzel bir keşif.
