Pluto ekibi bilimi güneş sisteminin kenarından güncelliyor

Tarihi Pluto uçuşundan yaklaşık sekiz yıl sonra, NASA’nın Yeni Ufuklar sondası, güneş sisteminin buzlu kenarından yapılacak başka bir gözlem turu için hazırlanıyor ve bu sefer görüş alanı, Uranüs ve Neptün’den kozmik arka plana kadar uzanacak. galaksimizin ötesinde.

Yeni Ufuklar ekibindeki bilim insanları, bu haftaki etkinlikte en son keşiflerini paylaştılar ve ileride olacakların bir ön izlemesini sağladılar. Ay ve Gezegen Bilimi Konferansı The Woodlands, Teksas’ta.

Piyano büyüklüğündeki Yeni Ufuklar uzay aracının Plüton’a ve Kuiper Kuşağı’na doğru fırlatılmasının üzerinden 17 yıl geçti. Birincil görev, sonda Plüton’u yakınlaştırdığında 2015’te zirveye ulaştı, ancak macera daha küçük bir alana odaklanan ikinci bir perdeye geçti. , Arrokoth adlı iki loblu nesne – “gökyüzü” için Powhatan/Algonquin kelimesinden türetilen bir ad.

Arrokoth’un kökenleri

Görevin baş araştırmacısı olarak görev yapan Southwest Araştırma Enstitüsü’nde gezegen bilimcisi olan Alan Stern, Arrokoth’un yapısının yakından incelenmesinin güneş sisteminin ilk günleri hakkında yeni bilgiler verdiğini söyledi.

Stern, “Bu nesne güneşten çok uzakta yörüngede döndüğü için, her zaman derin bir dondurucuda olmuştur,” diye açıkladı. “Dışarıdaki ultraviyole radyasyon, iç güneş sistemindekinden çok daha düşük ve çarpışma oranları da öyle. Ve böylece, Kuiper Kuşağı’ndaki kardeşleri gibi, Arrokoth da çok ilkel, tüm bu milyarlarca gezegen üzerindeki o derin dondurucuda çok gelişmemiş. yıl.”

Stern ve meslektaşları, Arrokoth’un sanki bir grup kartopu daha büyük bir bütün oluşturmak için birbirine yapışmış gibi, daha küçük buzlu malzeme yığınlarından yapılmış gibi göründüğünü belirtti.

Stern, “Ayrı lobların benzer özellikleri var… Bu da kökenlerine dair bir ipucu, ki bunun bize Arrokoth’un oluşumu hakkında çok önemli bir şey söylediğine inanıyoruz” dedi. “Ve bu, yani, Arrokoth’u oluşturan malzeme bulutu çökerken… o bulut görünüşe göre benzer büyüklükteki nesneleri, daha büyük lobu oluşturmak için bir araya gelen o tümsekleri üretti.”

Stern, höyüklerin özellikleriyle ilgili yeni bulguların “bu gezegenciklerin dış güneş sisteminde, hatta belki de iç güneş sisteminde nasıl oluştuğuna dair çok önemli bir ipucu” olduğunu söyledi. Daha fazla bilgisayar modellemesi, bilim adamlarının tepeciklerin neden birbirine bu kadar benzer olduğunu anlamalarına ve gezegen oluşumu resmine yeni ayrıntılar eklemelerine yardımcı olabilir.

Plüton’un dolaşan kutupları

Gezegen bilimcileri, Pluto’nun dönme ekseninin, tarihinin başlarında önemli bir eğim aldığını ve bunun, yüzey özelliklerinin enlem ve boylamlarında bir kaymaya neden olduğunu söylüyor. SETI Enstitüsü’nden Yeni Ufuklar eş araştırmacısı Oliver White, “Pluto esasen kendi tarafına döndü” dedi. “Dönme eksenlerinin konumları, binlerce olmasa da yüzlerce mil hareket etti – hayal ederseniz, San Francisco’nun Dünya’da New York’a taşınması gibi. Bu son derece önemli bir olay. Ancak gerçek kutup gezgini hakkında hala bilmediğimiz çok şey var. Plüton’da.”

Yeni Ufuklar ekibi, Plüton’daki kütle dağılımını inceledi ve cüce gezegenin ayırt edici kalp şeklindeki özelliğinin bir parçasını oluşturan donmuş bir nitrojen denizi olan Sputnik Planitia’nın oluşumunun, kutup değişiminde muhtemelen önemli bir rol oynadığını belirledi.

White, gerçek kutup gezintisi gerçekleşmeden önce Pluto’nun orijinal ekvatoru olabilecek eski bir sırtlar ve çukurlar sistemine işaret etti. Bir haber bülteninde, “Pluto’nun şu anki yöneliminde gerçekten açıklayamadığımız yerlerde ve şekillerde oluşan eski manzaraların işaretlerini görüyoruz” dedi. “Pluto erken tarihinde farklı bir şekilde yönlendirildiğinde oluşma olasılığının olduğunu ve daha sonra gerçek kutup gezgini ile mevcut konumlarına taşındıklarını öne sürüyoruz.”

buz bıçakları

NASA’nın Jet Tahrik Laboratuvarı’ndan bir bilim ekibine katkıda bulunan Ishan Mishra, en yakın yaklaşma anında Yeni Ufuklar tarafından görülebilen yarımkürenin kenarında, neredeyse tamamen metan buzundan yapılmış pürüzlü yer şekillerine odaklandı.

“Bu, Şili’deki Atacama Çölü’ndeki, su-buz birikintilerinin süblimleşmesinden oluşan bu yer şekilleri olan Dünya’daki ‘penitente’yi çok anımsatıyor” dedi. “Dünya’da bunlar yaklaşık birkaç metre boyunda, ancak Plüton’da bunlar yüzlerce metre boyunda ve metan yataklarından oluşuyor.”

Mishra ve meslektaşları, Yeni Ufuklar tarafından en yakın yaklaşım sırasında ayrıntılı olarak görüntülenen kanatlı arazi ile ilişkili özelliklerin – örneğin metan emilimi ve yüzey pürüzlülüğü – Plüton’un “uzak tarafındaki” daha geniş alanlarda da mevcut olduğunu keşfettiler.

Mishra, “Bıçaklı arazi, Pluto’daki en yaygın yer şekillerinden biri olabilir gibi görünüyor.” Dedi.

Yaklaşan konumlar

Önümüzdeki aylar ve yıllarda, Yeni Ufuklar’ın bilim ekibi Uranüs ve Neptün’e dönüp güneş sistemimizin ve Samanyolu galaksimizin ötesindeki geniş alana bakmayı planlıyor. Arizona’daki Lowell Gözlemevi’nden Yeni Ufuklar ortak araştırmacısı Will Grundy, “Ağustos’tan başlayarak yakında pek çok ilginç gözlemimiz olacak ve bunlar astrofizik ve güneş fiziğinin yanı sıra gezegen bilimine de uzanıyor” dedi.

Yeni Ufuklar, Uranüs ve Neptün’ün uzun menzilli görüntülerini alışılmadık bir açıdan yakalayacak. Grundy, “Dünyadan veya iç güneş sisteminden muhtemelen göremeyeceğiniz bir yönde dağılmış ışık görüyoruz” dedi. “Gezegenler dönerken fotoğraf çekeceğiz, böylece gelişen bulut yapılarının yanan kısma geldiğini ve atmosfer geliştikçe döndüğünü görebilelim.”

Hubble Uzay Teleskobu, Yeni Ufuklar’ın “Pale Blue Dot” kampanyasına paralel olarak Uranüs ve Neptün’ü gözlemleyecek. Grundy, “Bunun avantajı, Hubble’ın göreceği şey, bulut modellerinin o gün ne yaptığı ve aynı zamanda Yeni Ufuklar’ın onların döndükçe değiştiğini görmesidir” dedi.

Stern, bilim ekibinin Yeni Ufuklar’ın bir sonraki potansiyel uçuş hedefi ve ayrıca uzaktaki diğer Kuiper Kuşağı nesneleri için daha uzak gökleri tarayacağını söyledi.

Sonda ayrıca dış heliosferin özelliklerini de inceleyecek. “Bu, Voyager’ın bulunduğu yıldızlararası ortama girmeden önce, güneşin etki kozası. [probes] Voyager ve Pioneers dışında hiçbir uzay aracı bu şekilde gitmedi,” dedi Stern.

Stern, Yeni Ufuklar’ın gezegenler arası toz tarafından dağılan güneş ışığının sönük, puslu parıltısının – sözde zodyak ışığının – ötesine geçtiğini belirtti. “Güneş sisteminin iç kısmında dağılan toz, evrenden gelen en hafif emisyonları bile görmenizi engelleyen bir sis gibidir” dedi.

Yeni Ufuklar, kozmik arka planı optik ve ultraviyole dalga boylarında haritalamak için uzaktaki bakış noktasını kullanabilir ve iç güneş sisteminden toplanamayan veriler üretebilir.

“Ultraviyolede tüm gökyüzünün haritalarını yapacağız ve bize öncül gözlemlerden zaten söyleyen bu iki arka plan sinyalini anlamaya çalışmak için optikte seçilen bölgelere bakacağız. Galaksi dışı uzaydan veya kozmolojik olarak gelen en az bir bilinmeyen ışık kaynağı var,” dedi Stern. “Ve son olarak, bulut yapılarını ve daha önce hiç haritalanmamış diğer yapıları anlamak için yerel yıldızlararası ortamın hidrojen ışığında haritasını çıkaracağız.”

NASA Genel Merkezindeki Gezegen Bilimi Bölümünde program bilimcisi olan Becky McCauley Rench, Yeni Ufuklar’ın yakın zamanda ufuklarının tükenmeyeceğini öne sürdü.

“Gezegen Bilimi Bölümü ve Güneş Fiziği Bilimi Bölümü, Yeni Ufuklar’ın misyonunun geleceği konusunda koordineli çalışıyor” dedi. “Bunun bir parçası olarak, Heliophysics bir RFI çıkarmayı planlıyor. [request for information] bilimin elde edilecek potansiyelini anlamak için yakın gelecekte.”