Peru’nun güney kıyılarında çalışan arkeologlar, insan omurlarıyla süslenmiş yaklaşık 200 kamış direği ortaya çıkardılar. Kulağa ürkütücü geliyor, ancak sivri uçlardaki bu dikenler, Sömürge dönemindeki mezarların yağmalanmasına bir tepki olmuş olabilir.
İnsan post-omurları, Peru’nun Chincha Vadisi’nde ve MS 1450 ile 1650 arasına tarihlenen radyokarbonda keşfedildi. Vadinin tamamında yalnızca yetişkinlerin ve gençlerin omurlarının kullanıldığı toplam 192 örneğe rastlanması, bu uygulamanın şaşırtıcı boyutunu ortaya koyuyor. Bu, İnka yönetiminin sonunu ve Avrupa kolonizasyonunun başlangıcını işaret ettiği için antik Chinchorro kültürü için çalkantılı bir zamandı. Bu keşfin detayları açıklandı yayınlanan Antik Çağ’da bugün.
Gazetenin ilk yazarı ve East Anglia Üniversitesi’nden bir arkeolog olan Jacob Bongers, “Bu keşif, Yerli halkların fetihle başa çıkmak için ritüelleri nasıl kullandıklarına dair anlayışımızı genişletiyor” dedi. bir e-postada. “Bulgularımız, direkler üzerindeki omurların Avrupa sömürgeciliğine doğrudan, Yerli bir tepkiyi temsil ettiğini gösteriyor.” Ekledi: “Bu bulgular, çalkantılı fetih dönemlerinde mezarların nasıl tartışılabileceğini gösteriyor.”
Chincha Krallığı, MS 1000’den 1400’e kadar vardı. İnkalarla ittifak kurdular ve sonunda geniş imparatorluklarının içine çekildiler, ancak Avrupalı sömürgecilerin gelişi sonun sinyalini verdi. Chincha nüfusu, 1 yılda 30.000’den fazla hane reisinden “felaket bir şekilde azaldı”Çalışmaya göre, salgın hastalıklar ve kıtlıkların bir kombinasyonu nedeniyle 1583’te 533’ten sadece 979’a. İspanyol kolonistlerin Chincha mezarlıklarından altın ve gümüşü çıkarmasıyla, mezarların yağmalanması olağan hale geldi. Yerli dini uygulamaların ortadan kaldırılması da sömürgecilerin kafasındaydı..
Direkler üzerindeki omurların büyük çoğunluğu yatay olarak mezar adı verilen ayrıntılı mezarlarda duruyordu. chullpas, bunlardan vadide yüzlerce var. Her yazı tek bir bireyin kalıntılarıyla süslendi. Omurlar anatomik olarak düzenlenmemiştir ve sadece yetişkinlerin ve gençlerin kalıntılarını içermektedir. Direkler üzerindeki omurlar, ağırlıklı olarak, insanların ölülere yeniden girmesine ve erişmesine izin veren açıklıkları olan yağmalanmış mezarlarda bulundu. Bongers, analizlerin sivri uçlardaki bu dikenlerin “Avrupa yağması karşısında bedenleri ‘yeniden yapılandırma’ girişimleri olduğunu” gösterdi.
Ekip, üç omurun ve bunlarla ilişkili kamışların tarihlendirilmesi de dahil olmak üzere öğelerden bir düzine tarih elde etti. Bu tarihlerin modellenmesi, bu bireylerin ölümünü MS 1520 ile 1550 arasına, kamışların hasat edilmesini ise MS 1550 ile 1590 arasına yerleştirmiştir. Bu, “40 yıldan fazla olmayan bir Bongers, “tarihlerimiz, yakın zamanda mezarlara yatırılan kişilerin kalıntılarına kamışların yerleştirildiği yorumunu desteklemektedir.”
Bu, ölülerin benzersiz bir muamelesini temsil eder, ancak Bongers’ın işaret ettiği gibi, benzer uygulamalar başka yerlerde de belgelenmiştir, örneğin Güney Amerika’nın eski Chinchorro kültürü, mumyaları sert tutmak için tahta çubukları omurlara geçirmiştir. ve mumyaların omurgalarına palmiye yaprağı kaburgaları yerleştiren eski Mısırlılar. Chincha kültürü söz konusu olduğunda, uygulama, sömürgeciliğe ve gömülü cesetlerin parçalanmasına karşı ritüelleştirilmiş bir tepkiydi.
“İnka Dönemi boyunca yerel gruplar, cesetlerin bütünlüğüne veya bütünlüğüne değer verdi. Bongers, “Chincha halklarının bu inancı paylaştığını öneriyoruz” dedi. “Avrupa’daki yağma, cesetlere zarar verebilir ve ölüleri ‘yozlaştırabilir’. Direklerdeki omurlar, ölüleri tekrar bir araya getirme çabalarını temsil etmiş olabilir.”
Bunun olası bir açıklama olduğunu belirtmek önemlidir. Bongers, direkler üzerindeki omurgalıların “ölülerin kalıntılarını mezarlara taşımak için kullanılmış”, “statü, güç veya belirli bireylerin ganimetleri veya temsilleri olarak hizmet etmiş” ve hatta muhtemelen çıngırak olarak kullanılmış olabileceğini açıkladı. Ona çubuklardaki dikenlerin korkutma taktiği olarak kullanılıp kullanılamayacağını sordum ve dedi ki, “Bu çok ilginç bir yorum.”
Gelecekteki araştırmalara bakan Bongers, öldükten sonra dikenleri kamışlara takılan insanlar hakkında daha fazla bilgi edinmek için kalıntıların antik DNA’sını ve izotopik analizlerini yapmakla ilgilendiğini söyledi.
Daha: İsveç’te 8.000 Yıllık Mezar Alanında Kazıklara Monte İnsan Kafatasları Bulundu.
