FEkolojik zorlukların aciliyetiyle karşı karşıya kalan üreticiler ne yapabilir ve ne yapmalıdır? Birincisi, “eko-verimlilik” çabalarını yoğunlaştırın, yani daha azla daha çok ve daha iyi üretme yöntemlerinin araştırılması: daha az malzeme, enerji, sermaye, ama aynı zamanda daha az sera gazı emisyonu, kirlilik, yaşam üzerindeki yıkıcı etkiler.
Görev çok büyük. Bazı durumlarda, emisyonların önemli bir bölümünü temsil eden başlıca temel malzemelerin (özellikle çelik ve çimento) karbonsuzlaştırılması gibi gerçek teknolojik atılımlar gerektirir. Ancak, bu görevin temelde üreticilerin her zaman yaptıkları ve yapmayı bildikleri şeylerle uyumlu olduğu belirtilmelidir; şu (muazzam) fark dışında, artık söz konusu olan, geleneksel olarak bu hesaplamanın kapsamı dışında reddedilen her türlü etkiyi verimlilik hesabına entegre etmek ve ham maddelerden geri dönüşüme kadar uzanan tam bir döngü üzerinde hareket etmektir. bitmiş ürünlerin.
Buradaki zorluk, eski lineer modeller yerine dairesel modellere yönelmektir. Tamamen teknik olmaktan çok uzak olan bu zorluk, yeni performans ölçüm kriterlerini, akışlara ilişkin derinlemesine bilgileri ve firmalar arasında yeni işbirliği biçimlerini içerir. Üretim süreçlerinin yeşillendirilmesinin çok ötesinde, inşa edilmesi gereken yeni bir endüstriyel manzaradır.
Bu cephedeki ilerlemeler zaten önemli ve ilerleme marjları hala çok önemli. Ne yazık ki, kutuda “geri tepme etkisi” olarak adlandırılan bir şeytan var: mikro arz düzeyinde kaydedilen ilerleme, makro talep düzeyinde yenilir ve çoğu zaman geçilir. Hava taşımacılığı otuz yıl öncesine göre önemli ölçüde daha verimli, ancak talep patladı ve genel etki daha da kötüleşti. Bir ışık birimi (bir lümen) üretmek için enerji ve malzemeye olan ihtiyaç geçtiğimiz yüzyılda önemli ölçüde azaldı. Sonuç: Şehirlerimizi uzaydan görüyoruz, kazanım tamamen tüketimdeki artış tarafından emildi. Hiçbir sektör bu süreçten kaçamaz. Sorunu her yönden tersine çevirebiliriz: Arzla aynı anda talebe göre hareket etmezsek, verimlilik arayışı ters giden bir koşu bandında koşmaya benzer.
Bir adım daha ileri
Bu nedenle, ayıklık kutusundan geçmekten başka seçenek yoktur. Bunun bireysel tüketimimizle sınırlandırılamayacağını hemen belirterek: her şeyden önce, zamanı ve mekanı düzenlemeye yönelik kolektif yöntemlerimizi ve bunun sonucunda ortaya çıkan yapısal israfı yeniden düşünmeyi gerektirir. Tipik bir örnek, elbette, yaşam alanımızın sayısız haneyi arabanın tutsağı haline getiren küçük toplu konutlara dağılmasıdır. Böylece bir rol dağılımı şekilleniyor: şirketler için teknik verimlilik; vatandaş-tüketiciler ve kamu yetkilileri için ayıklık ve altta yatan değer seçimleri.
Bu makalenin %50,97’sini okumak için kaldınız. Aşağıdakiler yalnızca aboneler içindir.
