Uzay aracı tasarım uzmanı, yıldızlararası seyahatin uygulanabilirliğini tartışıyor

NASA’daki araştırmacılar geçtiğimiz günlerde, Dünya’nın yaklaşık %95’i büyüklüğünde, 100 ışıkyılı uzaklıkta ve potansiyel olarak yaşamı sürdürebilecek başka bir gezegenin keşfini duyurdular.

Bu yeni keşif, insanların bir gün TOI 700 e gezegenine seyahat etmesine ve sıvı su potansiyeli gibi kaynaklarının keyfini çıkarmasına yol açabilir mi? Bu, insanların doğal olarak sorabilecekleri bir sorudur, ancak mevcut cevabı beğenmeyebilirler.

Missouri S&T’de Küratörlerin Havacılık ve Uzay Mühendisliği Seçkin Öğretim Profesörü Dr. Hank Pernicka, “Bu bizim yaşamımızda olmayacak, ancak tartışmak büyüleyici” diyor. “Bu gezegen 100 ışıkyılı uzaklıkta. Bu, ışık hızında gidecek bir uzay aracı geliştirsek bile, bu hedefe ulaşmak için yine de 100 yıl alacağımız anlamına geliyor.”

Işık hızı saniyede 186.000 mildir. Uzay aracı tasarımında uzman olan Pernicka, düşünülmesi gereken ilk konunun yıldızlar arası yolculuk için gerekli hızlara ulaşacak bir araç almak olduğunu söylüyor.

“Bununla dikkat çeken pek çok şey olurdu, bunlardan ilki bu kadar hızlı oluyor,” diyor. “Işık yılı kavramı ve bu yolculukta yer alan mesafe akıllara durgunluk veriyor.”

Pernicka, dikkate alınması gereken başka bir alanın, uzay aracının kendisiyle ilgili belirsizliklerin sayısı olacağını söylüyor.

“Bu hızlarda seyahat ederken dikkate alınması gereken çok sayıda değişken olacaktır” diyor. “Örneğin, uzay aracının yolundaki küçük bir moloz parçası bile büyük miktarda hasar verebilir.”

Uzay aracının yakıt alma şeklinin de dikkate alınması gerekir. Şu anda, NASA tarafından desteklenen herhangi bir uzun mesafeli görev nükleer enerji kullanıyor ve bu yakıt kaynağı sonunda tükenecek.

Örneğin, NASA’nın 1977’de fırlatılan ve yıldızlararası uzaya seyahat eden tek uzay aracı olan Voyager 1’in yakıtı muhtemelen önümüzdeki birkaç yıl içinde bitecek. Yaklaşık 38.000 mil hızla hareket eden bu uzay sondası, şu anda Dünya’dan 14.8 milyar milin üzerinde.

Pernicka, “Voyager 1 inanılmaz bir yolculuğa çıktı ve NASA’nın tüm beklentilerini boşa çıkardı,” diyor, “ama bu hala bir ışıkyılı uzaklıkta bile değil.”

Pernicka, bir gün gerekli hızlara ulaşmanın anahtarının, güneş ışınımının basıncını kullanarak uzay aracını hareket ettirecek güneş yelkeni kavramında yatabileceğini söylüyor. Başka bir seçenek de bir solucan deliği kullanmak olabilir, diyor, ancak hiçbir seçenek yakın zamanda mümkün olmayacak.

“Bir solucan deliği ile, bu neredeyse bir tür hile olurdu” diyor. “Ancak teorik olarak işe yarayabilir. Bu durumda, çok şiddetli olabilen yolculukta hayatta kalabilmesi için uzay aracını geliştirmemiz gerekir.”

Yıldızlararası turistler ve hatta uzay sondaları yakında TOI 700 e gezegenine seyahat etmese de, Pernicka’nın uzay yolculuğunun geleceği ve Missouri S&T’nin katkıları için hala umutları var.

Pernicka, üniversitenin evreni çeşitli şekillerde araştıran birçok disiplinde profesörleri olduğunu söylüyor. Şu anki projelerinin arasında, NASA ile işbirliği içinde önümüzdeki yıllarda fırlatılacak olan itici teknolojili uydular ve ABD ordusu için denetçi uydular geliştirmek yer alıyor.

Pernicka, “Yapmakta olduğumuz araştırma bu dünyaya ait değil,” diyor. “Çabalarımızın gelecekte uzay yolculuğunu nasıl etkilemeye devam ettiğini görmek beni heyecanlandırıyor.”