İletişim planından ve eski Kültür Bakanı Roselyne Bachelot’un kitabının yayınlanmasını çevreleyen medyanın abartısından kaçmak zor. Alıştırma, ikincisi bir kez daha editör yazarlarının sevgilisi haline geldiğinden, daha da zor. Kabul edelim: Başlık, istemenizi sağladı. Ancak verdiği sözleri tutmamakla kalmaz, çileden çıkarır.
Yer üstü bir bakan
Bu sütunda birinci tekil şahıs olarak konuşmaktan nefret ediyorum. Tıpkı siyasi personelden bahsederken yer üstü ifadesinden nefret ettiğim gibi. Doğama aykırı davranacağım çünkü okuyucuya Roselyne Bachelot’un kitabından neden nefret ettiğimi biraz bilgi vermeden açıklayamam. Öncelikle bu bir sır değil, HADOPI’da çalıştım. Fransız kültür ekosisteminde en iğrenç olan her şeyi gördüğümü söylemek yeterli: kayırmacılık, ayrıcalıklar, yırtıcılıklar, halkı hor görme, boşa harcanan kamu parası. Bu satırların geri kalanını anlamak için bunları aklınızda bulundurun.
15. yasama meclisinde cumhurbaşkanlığı çoğunluğunun milletvekillerini belirlemek için yaygın olarak kullanılan “yer üstü” ifadesinden de nefret ediyorum. 2017-2022 yılları arasında sadece TBMM’de aydınlanma yaşamadığımızı bilecek durumdayım. Aynı zamanda olaylara çok adil bakan, hatta bazı konularda fikrini değiştirmeme neden olan milletvekilleriyle de omuz omuza oldum. konular. Evet, amatördüler, evet, siyasette acemiydiler ama hayır, kamusal tartışmalarda öfkelenmeye devam eden bazı siyasi dinozorlardan veya bir vizeye ve bir diplomatik çantaya ihtiyaçları olduğunu hayal eden bazı “meslektaşlardan” çok daha az kopuklardı. Paris çevre yolundan karşıya geçin.
Kitabında neden Roselyne Bachelot’u yer üstünden çağırıyor? COVID salgını sırasında sanatçıların, özellikle de lirik sanatçıların sözleşmelerini ve ücretlerini kaybettiğini ve faturalarını ödemek için fast-food dağıtıcılarına dönüşmek zorunda kaldığını görmenin acısını anlatıyor. Bütün hayatını sanatına vermişken, kendini geçici olarak yerde bulmanın acı verici olduğunu bir anlayabilsem, ağlamak bana zor geliyor. Ağlamayı daha da zor buluyorum çünkü benim bölümüm olan Seine-Saint-Denis’te valilik yetkilileri gıda isyanlarından korkuyordu. 2020’de Fransa’da. Bu bölümü hala unutamıyorum.
Hatta kitap zaman zaman ahlaksızlığın sınırlarına varıyor. Eski Kültür Bakanı, bakanlığının şu veya bu proje için ödediği meblağları eşitliyor. Bu para milyonlarla değil, milyarlarla sayılıyor. On yıllık mali faturalardan sonra rakamlara aşılanacağım sanılır. Ama ben bir tür şizofreni hastasıyım çünkü altı ay boyunca her gün insanlar benimle enflasyondan, artan faturalardan, düşen satın alma gücünden bahsediyor ve her gün bağışçılarımdan artık yapamayacaklarını açıklayan e-postalar alıyorum. Arcadia Projesi’ni destekleyin çünkü artık geçimlerini sağlayamıyorlar.
Dijital, büyük kötü
Kitap çokça tiyatro, opera, bale, biraz da sinema ve müzelerden bahsediyorsa Kültür Bakanlığı’na bağlı olmasına rağmen eski bakanın tamamen görmezden geldiği bir sektör var: video oyunları. Fransa’nın gururla trompet çaldığı, en fazla sayıda kişinin erişebildiği ve nüfusun çoğunluğu tarafından beğenilen kültürel bir eğlence olan bir bölgeye ayrılmış tek bir satır yok. Yazarlara gelince, Racine raporu hakkında konuşmak için kısaca bahsetme hakkımız var.
Düzenleme sürecinde önemli bir dişli olan çevirmenlerden veya düzeltme yapanlardan söz edilmiyor. Video oyunu ile aynı özelliklere sahipken çizgi roman da unutuluyor. Gazetecilere ve medyaya gelince, diyelim ki onlar bizim hakkımızda konuşuyorlar, özellikle kötü olduğumuzu söylemek için. Kesin olarak “Kötü gazeteciler – bir fazlalık” diye yazıyor. Roselyne Bachelot’a verilen mutlu yüzler, çapkın gülümsemeler ve pohpohlamalara bakınca gazetecilerin kitabı okumadığı anlaşılıyor. İyi niyetli olmaya gelince, aslında bu bir gazetecinin işi değil.
Ve tam olarak, eski Kültür Bakanı dijital hakkında ne düşünüyor? Dikkat, sallanacak. Sosyal ağlar ? Bireyleri aptallaştıran bir makine. GAFAM ve Netflix? Yalnızca yaratıcıların ölmesini isteyen ve yalnızca kültürel hazineleriyle Fransız devletini bozmayı düşünen avcılar. Özel kopya ücreti? Sanatçılar için büyük bir buluş ve yenilenmiş ekipmanlarda bunu reddetmek saçmalık çünkü bu sanatçılardan çalmak anlamına geliyor. Evet, bir Monoprix mağazasındaki hırsızlıkla paralellik kitapta olduğu gibi iyi yazılmış. Korsan Parti’ye gelince, onlar sadece Alman Parlamentosu’na seçilmelerine istinaden kültür hakkında hiçbir şey anlamamış kuklalardır.
En çılgın bölüm muhtemelen Free, MyCanal ve Molotov TV’nin yönetmenleriyle yapılan görüşmedir. Ukrayna’daki savaşın başlangıcında, bakan onlardan RT France’ın yanı sıra Sputnik olan Russia Today’in yayınını askıya almalarını istedi. Biraz zeki olan herhangi bir yönetmen gibi, onlara ne yapacaklarını söyleme yetkisine sahip tek varlık olan ARCOM’un emrini savururlar.
Yasal olarak kesinlikle haklılar. Bu, Twitter’da veya sunucular arasında çok sık ortaya çıkan bir tartışmadır: İçeriği keyfi olarak askıya alamazsınız. Bir karara ihtiyaç var. Roselyne Bachelot umursamıyor ve onları sıradanlık ve isteksizlikle suçluyor, yayıncıların Rus kanallarını karar vermeden gönüllü olarak askıya almaları durumunda kendilerini yasal işlemlere maruz bırakacaklarını unutuyor.
Dijitali kültürel konularda yargılayabiliriz ve Fransa’da bunu yapmaktan asla çekinmeyiz. Ama adil olsun. Dijital teknoloji sayesinde kaç tanesi edebi eserlere, grafik eserlere, sinematografik eserlere erişim sağladı? Kaçımız Web’deki en güzel eserlerden birine, yani Wikipedia’ya her gün başvuruyoruz? Klasik eserlerin kamu malı olduğunu ve artık birkaç fare tıklamasıyla erişilebildiğini kaç kişi keşfetti?
Eski Dünya yol vermeli
Kitap, sadece kültür dünyasına değil, aynı zamanda siyasi dünyaya da bir broşür olarak satılıyor. Roselyne Bachelot’un kim olduğunu tam olarak anlamak için okuyucuyu Wikipedia’daki biyografisine başvurmaya davet ediyorum. Ve tembel olanlar için – sizi affediyoruz – siyasetin günlük hayatın bir parçası olduğu bir ailede doğduğunu söyleyerek özetleyebiliriz. Babam generalle arkadaşken, kadın olsanız bile siyasete girmek daha kolaydı. Siyasi kariyerine saygı duyuyoruz. Öyleyse neden 15. yasama meclisinin milletvekillerine tükürüyor?
Tembel, kibirli, işe yaramaz olarak nitelendirilen, kendisiyle aynı siyasi tarafta yer alan milletvekillerinden bahsettiğinden şüphe duyuluyor. Ya düşman olsaydı. Bu eski yetkilerden bahsediyor ve o zamanlar milletvekillerinin saatlerini ve taahhütlerini saymadıklarını açıklıyor. Kiliseyi tekrar köyün ortasına koyalım (ve kitabı okursanız, neden özellikle bu ifadeyi kullandığımı anlayacaksınız): onun zamanında milletvekilleri (ve senatörler) sınırsız yetki ve ödenek biriktirdiler. Parlamento rezervi denetlenmedi ve mutlu bir şekilde seçimlerde oyların satın alınmasını mümkün kıldı.
Onun zamanında, vekalet giderleri için verilen temsil ödeneği, parlamento ödeneklerinin ikiye katlanmasını ve hatta emlak alımını mümkün kıldı. Onun zamanında, bazen hayali olarak, eş, çocuklar ve metresi, Meclis’te veya belediyede, ikisi birden olmadığında, iş yaptık. Onun zamanında milletvekillerimiz nokta fr yoktu ve toplantıda kimlerin bulunduğuna dair belirsiz bir fikir sahibi olmak için toplantı tutanaklarını okumak gerekiyordu. Onun zamanında, yetki birikimi, seçilmiş herhangi bir memurun oy karşılığında bir kreşte, HLM’de belediye binasında bir iş vermesine izin verdi. Onun zamanında, eski milletvekilleri, görevlerinden sonra mali olanlar da dahil olmak üzere, hakları ellerinde tuttular. Görebildiğim veya duyabildiğim driftlerin %10’unu önceki satırlarda yazmadım. O zaman için nostaljik değilim.
Sık sık yazdığım XV’in yardımcıları bir çarpışma testi görevi gördü. Her şeyi doğru yapmadılar. Yetki ve kurumlar reformu konusunda daha gidecek çok yolumuz var, çok uzun bir yoldan başlıyoruz. Ve bir salgının ortasında bir bakan olduğunuzda, kendinizi bir nebze olsun dizginleyebilirsiniz. Tabii ki isminin Roselyne Bachelot olduğu durumlar dışında. Okuyucu bunu bilmeyebilir, ancak bakanlar soruları Hükümete soru sorma oturumu sırasında önceden alırlar. Roselyne Bachelot, ilk QAG seansı için seansı olmadığı için çok gergin ve milletvekillerinden gelen tüm soruların salgının yönetimiyle ilgili olmasına üzülüyor. Çok üzgünüm ama Jean Castex’in hükümeti döneminde biz gerçekten işin ortasındaydık.
Bu kitapta dedikodu ya da iyi oklar aramayın, dürüst olmak gerekirse çok az şey var ve çoğu basında ifşa oldu. Tarza gelince, önyargılı olduğumu ve tarafsızlıktan yoksun olduğumu söyleyeceğiz. boyun eğdirilmedim. Hatta hayal kırıklığına uğradım diyebilirim. Beşinci Cumhuriyet’te yaşamış bir karakterin daha alçakgönüllü ve kibirli olmasını beklerdim. Gerçekte, hakkında yazdığı insanların karikatürüdür. Bu büyük bir hayal kırıklığı. Kültür Bakanlığı’nın işleyişine gelince, boşverin. Hiçbir şey anlamıyoruz, kimin ne yaptığını bilmiyoruz, cüzdanın içinde ne olduğunu bile bilmiyoruz.
Bu kitabın kulağa hak edilmiş bir emeklilik gibi geleceğini umuyoruz.
