canlı bir şekilde hatırlıyorum ilk Vive deneyimim. Birçok CES önceydi. Farklı bir siteyi yönetiyordum. Bütçeler kısıtlıydı ve en fazla sahada deneyime sahiptim, bu yüzden tek başıma gittim. O zamanlar farklı türde bir ateşim vardı, beş gün boyunca 100 hikaye yazdım ve gösteri alanının mümkün olan her santimini yürüdüm – hatta günün tüketici elektroniği tadından bezenmiş taklit sıralara dönüşen alanlar bile.
Bir gün sonra HTC ile tanıştım ve kulaklığı taktım. İnsanlığın uğultusu eriyip gitti. Su altındaydım. Sessizdi, dingindi – hatta meditatifti. İçerisi karanlıktı. Işınlar ve diğer balıklar, lacivert bir zemin üzerinde siluet halinde yüzerek geçtiler. Ardından, bu gezegende gelmiş geçmiş en büyük hayvan geldi, dingin bir şekilde mırıldanıyor ve şarkı söylüyordu. Bir mavi balinanın gözü, devasa formunun geri kalanına oranla şaşırtıcı derecede küçüktür. Kabaca bir greyfurt veya softball büyüklüğündedir. Ne gördüğünü anlamak için birkaç kez gözlerini kırpıştırdı.
Demo sona erdiğinde, şeyi çıkarmak ve kalabalığa yeniden girmek konusunda isteksizdim. Benim için bu duygu, sanal gerçekliğin doruk noktası. Sükunet. Yeni Avatar’ı 3D olarak ve diğer tüm süslemeleri izlemek için aptalca bir prim ödedim. Dövüş sahneleri eğlenceliydi, ancak her şey hiper zeki uzay balinaları ve huysuz ergen Na’vi’nin yüzmeyi öğrenmesi olsaydı, tamamen memnun olurdum.
Tabii ki su altında olmak zorunda değil. Birkaç kısacık an için benzer şekilde huzurlu hissetmemi sağlayan birkaç farklı gezegen simülatörüyle oynadım. O zamandan bu yana, meditasyon pratiğimde çok daha disiplinli hale geldim ve bu tür VR demolarının, iyi bir oturma hissine giden bir kısayol sunan gizli teknoloji olduğunu söyleyebilirim.
Tüm bunların benim hakkımda VR’den çok daha fazlasını söylediğinden eminim. İnsanlar farklı deneyimlere yönelirler. Gösteride HTC’nin küresel Ürün başkanı Shen Ye ile sohbet ederken, iş için başka bir VR demosundan bahsettim. Şirket bir çeşit olimpiyat tarzı oyun paketi kullanıyordu. Katılımcılardan biri Office Simülatörü olup olmadığını sordu. Kulaklıkları test etmek için bunu bir temel olarak kullanmayı sevdiğini söyledi.
Hayal edilebilecek en sıradan şeyleri yapmak için pahalı, güçlü teknolojinin kullanılması beni her zaman büyülemiştir. Temyizin işleri alt üst etme yeteneği olduğunu öne sürdünüz. Çoğumuzun normal, sanal olmayan hayatlarımızda yapmayacağı bir şeyi yapma özgürlüğü. Grand Theft Auto’yu düşünün, yalnızca kasıtlı olarak kalem dolu bir bardağı deviriyorsunuz. Diğer insanların nasıl keyif aldıklarını yargılamak bana düşmez.
Bu yılki şovda büyük kulaklıkları denemeye özen gösterdim – özellikle Magic Leap 2, Meta Quest Pro, Vive XR Elite ve PSVR2. Teknolojileri karşılaştırma ve karşılaştırma açısından değerli bir alıştırmaydı ve aynı zamanda farklı yaklaşımlara dair bazı içgörüler sunuyordu. Örneğin, PSVR2’yi taktığınızda, oyunun neden uzun süredir sanal gerçeklik alanında bu kadar merkezi olduğunu hemen anlıyorsunuz. Horizon Call of the Mountain, teknolojiyi tanımanın müthiş bir yolu.
Demo, kafanızdan bir torba çıkarıldığında başlar. Yakın zamanda bir göreve yardım etmek için hapisten çıktığınız size açıklandığı için kendinizi üç kişilik bir kanonun arkasında buluyorsunuz. Genelde uzun kurulumların hayranı değilim, ama burada mantıklı geliyor. Yönünüzü bulmanız ve yeşillikler arasında hayatlarını sürdüren robot hayvanlardan oluşan bir hayvanat bahçesi olarak manzaranın tadını çıkarmak için biraz zaman ayırmanız gerekiyor. Önünüzdeki iki karakterden biri, daha uğursuz yaratıklar tarafından fark edilmemek için yavaşça kürek çekiyor. Doğal olarak, tespit edilirsiniz ve kıyamet kopar. Hızlı bir karartma oluyor, suya dalıyorsunuz ve ardından oyun gerçekten başlıyor.
VR’nin bir dezavantajı, tüm görüş alanınız oyun tarafından işgal edildiğinden, sanal insan formunun tüm bu tekinsiz yönlerinin tam ekranda gösterilmesidir. Ama manzara muhteşem. Bir uçurumun kenarına tırmandıktan sonra, demoyu çalıştıran Sony temsilcisi omzunuza dokunur ve her şeyi yapmanız gerektiğini hatırlatır. Sonunda kulaklığı çıkardığınızda, kendinizi balina demosuna benzer bir konumda bulursunuz. tıklım tıklım kongre merkezi, ancak bu sefer yoldan geçenler 30 dakikadır ortalıkta savrulmanızı izliyor.
Magic Leap, karma gerçeklik sunumuyla yelpazenin diğer ucunu temsil ediyor. Şirketin mali mücadeleleri iyi belgelenmiştir. Bu iki önemli şeyle sonuçlandı: Birincisi, şirket çoğunluk hissesini şu ana kadar sattı. Suudi Arabistan. İkincisi, döndü. Kısa vadede, girişimde kazanılacak çok daha fazla para var gibi görünüyor. Pek çok şirketin cebi bol ve bu kulaklıklar tüketicilerin %99’u için çok ama çok pahalı.
Fiyatlandırma, öngörülebilir gelecek için büyük bir sorun olacak. İyi olacak kadar pahalı ile uygun fiyatlı olacak kadar ucuz arasında bir tatlı nokta varsa, şimdiye kadar anlaşılması zor olmuştur. Magic Leap, kalitesiz bir ürün olduğu için mücadele etmedi. CES’te aldığım demolar açıkçası inanılmazdı. Birinde, insan beyninin 3 boyutlu bir taraması ortaya çıkıyor ve tıbbi ortamlarda kullanıma giden yolu gösteriyor. Diğerinde bir dağ belirir. Ön planda, bir orman yangını ilerliyor. Minik helikopterler yukarıda havada dönüyor.
Karma gerçeklik deneyimi, VR kadar kasıtlı olarak izole edici olmasa da, içinde kaybolmak yine de kolaydır. Çabuk tıklar. Gerçekten gelecek gibi hissettiriyor. Teknolojinin alandaki etkinliği, belki de tamamen başka bir sorudur. Microsoft’un devasa askeri HoloLens sözleşmesinin, kısmen, bir askerin yüzündeki ışık sızıntısının potansiyel olarak diğer tarafça görülebilmesi nedeniyle nasıl ters düştüğünü hatırlıyor musunuz?
Bu elbette dramatik bir örnek, ancak bu tür sistemleri iş için gerçekten değerli kılmak için genel olarak yapılması gereken çok iş var. Yine de denediğim üç MR kulaklığı arasında Magic Leap gerçekten göze çarpıyordu. Ayrıca HTC ve Meta sistemlerinin fiyatının iki katından fazladır.
Ye, konuşmamızda fiyatlandırma savaşını “dibe doğru bir yarış” olarak tanımladınız. Kötü AR/VR/MR sistemlerinin yaygınlığının muhtemelen sektör için net bir gerileme olduğuna kesinlikle katılıyorum. Elbette, Google Cardboard gibi şeyler çok erişilebilirdi, ancak sektörü ileriye taşımak söz konusu olduğunda kötü bir VR deneyimi hiç deneyim olmamasından daha mı iyidir?
Ye, “Gerçekten bozmaya çalışan devler, bu yarışta dibe doğru gidiyorlar ve para kaybettikleri ucuz kulaklıklar yapıyorlar” diyor. “Günün sonunda, kişisel verilerinizin maliyeti nedir? Biz bir sosyal medya şirketi değiliz. İş modelimiz reklam gelirine dayanmıyor, dolayısıyla bu bizim yaptığımız bir şey değil. İyi bir donanım oluşturmak istiyoruz.”
Buradaki “kişisel veriler” biti, elbette, verilerden para kazanma oyununda olan Meta gibi şirketlerde bir potshot. Erişimi sübvanse etmek için kişisel bilgilerinizi kullanmak buna değer mi? Kişiye bağlı bence. Pek çok insan sosyal medya arenasında daha azı için daha çok şeyden vazgeçti.
Tüm tarafların hemfikir göründüğü bir şey, Apple’ın uzaya kaçınılmaz girişinin – eğer başarılı olursa – net bir pozitif olacağıdır. Yükselen dalga, gemiler, vb. Bu, kesinlikle, onlarca yıldır bir sonraki büyük şey gibi hissedilen bir teknolojinin onaylanması olacaktır. O halde kaçınılmaz olan bir sonraki soru şudur: Herkese yetecek kadar yer olacak mı?
