Video oyunlarının ev demirbaşları olmadan önceki bir zamanı hayal meyal hatırlıyorum, ama sadece sadece. 1980’de doğdum ve Nintendo Entertainment System yaklaşık altı yıl sonra ABD’de ortaya çıktı – tam da babamın ailemin ilk kişisel bilgisayarını eve getirdiği sıralarda. Bu yüzden, oyunların yaygınlaşmadan önceki bir zamanı hatırlasam da, bunu yapan son insanlardan biri olacağım – o zamandan beri oyunlar tüm hayatımızın demirbaşları oldu ve biz ne zaman hayatımızın bir parçası olacaklar? daha yaşlı Soru şu ki, hangi oyunlar ve nasıl?
Oldukça karmaşık bir düşünce deneyi haline gelir. Otuz, kırk veya elli yıl sonra, şimdi sevdiğim oyunları mı yoksa 90’larda gençken ve oyunların ilk gerçek altın çağını yaşadığım oyunları mı oynamak isteyeceğim? Bu mantıklı olurdu: Pek çok insan, gençken duydukları müziği, müziğin ne olduğuna dair fikirlerini şekillendiren ve bir kimlik ve kültür duygusu yaratan müziği dinlemekten keyif alır. Belki aynı şey oyunlar için de geçerli olacaktır – 1990’ların RPG oyunları ve nişancı oyunları kesinlikle beni hayatımın belli bir zamanına götürüyor ve muhtemelen her zaman da götürecekler.
Oyunlar artık her zamankinden daha popüler ve her gün sayısız genç aşık oldukları ilk oyunu oynuyor. Bir yerde, bir çocuk ilk kez Elden Ring oynuyor, belki de bir rol yapma oyununun ne olabileceğine dair anlayışlarını yeniden şekillendiriyor. Birisi bazı arkadaşlarıyla Apex Legends veya Call of Duty: Warzone veya Warhammer 40k: Darktide’ın ilk turunu oynuyor ve kooperatif oyunların kendilerine ait güçlü, elektrik büyüsü olduğunu anında fark ediyor.
Yakın tarihli bir Call of Duty oyununda: Warzone’un yeni DMZ modu, ekibim ve ben şehir radyoaktif gazla dolarken Al Mazra’dan çıkan son helikopterlerden birine tırmandık. Ağabeyim, arkadaşımı ve beni yoğun bir çatışmada yere düştükten sonra canlandırmayı başardıktan sonra, yakındaki bir dağda ağır bir şekilde tahkim edilmiş bir yerleşkede zırhlı bir araca el koyduk ve ceplerimiz dolu bir şekilde yamaçtan sürgün alanına indik. sabit diskler ve propan tankları. İşte bu, diye düşündüm kendi kendime. Call of Duty’yi sonsuza kadar böyle oynamak istiyorum – bunun imkansız olacağını anında fark ederek.
Beni endişelendiren, modern klasik eski oyunların çoğunun süresiz olarak, hatta çok uzun süre kullanılamayacak olmasıdır. İdeal bir dünyada, oyunları gelecek nesiller için oynanabilir durumda kalacak şekilde korumak için daha çok çalışırdık, ancak durum böyle olsa bile, günümüzün DMZ gibi çevrimiçi çok oyunculu oyunları, aralarında en çılgınca popüler olanlar bile, doğası gereği geçicidir. bunlar eninde sonunda sönecek ve yok olacak olgulardır. Onları bir süre oynayacağız ve yayıncı sonunda sunucuları açık tutmanın maliyetini haklı çıkaracak kadar büyük bir oyuncu tabanı olmadığına karar verene kadar yavaş yavaş uzaklaşacağız – Blizzard’ın Heroes of the Storm’un sessizce kaybolması mükemmel bir örnek. bu eylemde.
Bazı çok oyunculu oyunlar, eşler arası eşleştirme sistemleri ve özel sunucular aracılığıyla yaşamaya devam etti, ancak bu her şey için işe yaramayacak. Özellikle çok oyunculuya odaklanmayan oyunlar bile, özellikle Dark Souls serisi, sunucu bağlantısı olmadan tamamlanmış sayılmaz. Elden Ring veya Dark Souls III sunucuları kalıcı olarak kararırsa, tasarımcılarının amaçladığı deneyimi gerçekten yeniden yakalayabilecek miyiz? Bence pek olası değil.
Şu anda oynadığımız oyunlar bile lansmandakiyle aynı değil. Şu anda Destiny 2’de Red War hikaye kampanyasını oynamanın bir yolu yok ve 2020’de kullanıma sunulan atlama sistemi, tüm devriye bölgeleri ve buradaki sayısız görevin şu anda oynayabileceğiniz hiçbir Destiny 2 sürümünde bulunmadığı anlamına geliyor. Fortnite 30 yıl sonra hala bizimleyse, şu anki oyun olmayacak.
Emeklilik yıllarımın bugünün canlı servis oyunlarından hiçbiriyle dolmayacağını söylemenin yanlış olduğunu düşünüyorum. Bunların şu ya da bu şekilde gelecek on yıllar boyunca bizimle kalması kaçınılmaz görünüyor, ancak hepsinin fırınlanmış ömürleri var. Bu burukluğumda battle royale oyunları oynamaya devam etmek istiyorsam yeni ve popüler olan her şeyi oynamam gerekecek.
Benim için, en son teknolojik gelişmelere ayak uydurmanın parlaklığı şimdiden hızla sönüyor ve 70 yaşıma geldiğimde yeni bir grafik kartının Doomguy’ları kaplayan bireysel bazal hücreleri işleyip işlemeyeceğini çok fazla önemseyeceğimden şüpheliyim. artritik önkollar.
Şu anda, birkaç on yıl sonra kendimi oynarken hayal etmemin en kolay olduğu oyun, her zaman el yapımı bir aile yadigârı gibi hissettiren Dwarf Fortress. Saplantı derecesinde ayrıntılı simülasyonu, sonsuz derecede şaşırtıcı ve keyifli bulduğum sonuçlar üretiyor (hatta veya belki de özellikle felaketlerle sonuçlandığında) ve radarımda olduğu 15 yılda ona daha çok aşık oldum.
Aynı zamanda, iki yıllık pandemi sürecinde, çevrimiçi oyun oynamanın benim için önemli olan insanlarla iletişim kurmanın vazgeçilmez bir yolu haline geldiğini fark ettim. Yalnız koloni yönetimi simülasyonlarım ve tozlu eski savaş oyunlarım, Al Mazra ve Tertium’da yaşadığım bağlantıyı ve ortak neşeyi sağlayamıyor ve ileriki yıllarda seyahat etmek daha da zorlaştığında, sanırım birlikte güvenmek isteyeceğim- gevşekliği almak için op oyun.
AARP’nin kuruluşun 2020’de yürüttüğü bir çalışmada bulduğu gibi, artan sayıda yaşlı oyuncu var ve onların oyun pazarındaki (bizim?) payları yalnızca benim yaş grubum emekliliğe yaklaştıkça artacak. Hepimiz bu yolda bir yerlerdeyiz ve bu yolun sonuna yaklaştığımızda yanımızda hâlâ nelerin olmasını isteyeceğimizi düşünmeye değer.
