Geçen hafta sonu, dünya ülkeleri iklim değişikliğiyle nasıl başa çıkacaklarını bulmaya çalıştıkları bir toplantıyı tamamladı. 27 olduinci bunu uzun yıllar boyunca yaptıkları zaman. Bunu bir düşün. Yaklaşık otuz yıldır bu işin içindeyiz ve hala her zamankinden daha fazla fosil yakıt yakmak.
COP27, bilindiği gibi, toplantı hayırlı bir şekilde başlamadı – ancak dürüst olmak gerekirse, bu tür şeyler her zaman sıkıntılı işlerdir. Neredeyse dahil olan herkes dünyayı karbondan kurtarmaya çalışıyor, ancak bu, oraya nasıl ulaşacakları konusunda anlaştıkları anlamına gelmiyor. Halihazırda bir sürü fosil yakıtı yakmış olan zengin ülkeler bunun bedelini ödemeye istekli değiller. Fazla ısınmadan sorumlu olmayan daha fakir ülkeler, halkları yoksulluk içinde yaşamak zorunda kalmasın diye ucuz enerji istiyorlar. Ucuz enerjinin genellikle en kirletici kaynaklardan geldiği göz önüne alındığında, her iki taraf da genellikle anlaşmazlık içindedir.
Bu nedenle, Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi’nin (COP) Taraflar Konferansı’ndan pek çok kişinin büyük umutları yoktu. Bu karamsarlık, COP27’nin kontrolden çıkmış karbon kirliliğini dizginlemek için hiçbir şey yapmadığı gerçeğiyle kısmen doğrulandı.
Ama hepsi zaman ve çaba kaybı değildi. Yararlı ve önemli bir şey ortaya çıktı: iklim değişikliğine karşı en savunmasız olan yoksul ülkelere – yükselen deniz seviyeleri tehdidi altındaki Bangladeş ve Marshall Adaları ve Eylül ayında rekor sel felaketine maruz kalan Pakistan gibi ülkeler – mali destek sağlamak için bir anlaşma.
Yoksul ülkeler 30 yılı aşkın bir süredir bir kayıp ve zarar fonu için bastırıyorlar ve sonunda bir tane alacaklar gibi görünüyor.
Dün açıklanan “zarar ve ziyan” fonu hala sadece bir iskelet. Ülkelerin ayrıntıları çözmek için bir yılı daha var, ama işin özü şu: Zengin ülkelerden “özellikle savunmasız” ülkelere, kendilerine giderek daha fazla düşmanlaşan bir iklimi hafifletmelerine ve uyum sağlamalarına yardımcı olmak için para akacak.
“Özellikle savunmasız” değiştirici, anlaşmanın anahtarıydı. Zengin ülkeler, fonun gayet iyi durumda olan ancak BM çerçevesinde hala gelişmekte olduğu düşünülen ülkelere – özellikle de dünyanın en büyük ikinci ekonomisine sahip olan ve dünyanın en büyük ikinci ekonomisine sahip olan Çin’e – fayda sağlamasını istemedi. kömür santralleri inşa etmek yarın yokmuş gibi (Unutmayın, dünyanın müzakerelerde bu noktaya gelmesi yaklaşık 30 yıl sürdü ve Çin ve bir avuç ülke bu süre içinde çok yol kat etti.)
