Causeway incelemesi: asla yeterince derine inmeyen hareketli bir drama

Dişlerini fırçalamak istiyor ama yapamıyor. o görüntü geçitunutamadığım, akıldan çıkmayan önsöz. Ne Jennifer Lawrence’ın gözündeki boşluk, ne de filmin statik ilk çekiminin tamamı boyunca durağan bir resimdeki bir figür gibi yarı yarıya dönük durması. Bana göre bu, dişlerini fırçalamak için uzanıp ıskalaması, arkasında sadece yanağında bir diş macunu lekesi bırakması ve daha sonra eline şaşkınlıkla bakma şekli.

Girişimde bir arzu, hayata dönmeye çalışmak için yoğun bir çaresizlik ve hedefi kaçırdığında Lawrence’ın gözlerinde bir ihanet duygusu var. anlar geçit umutsuz özlem akımına geri döner, en güçlü şekilde aktığı zamandır. Büyük travmanın ardından, sonuçta, yankılanan sadece kalıcı yıkım değil, aynı zamanda iyileşme yolunda sıklıkla yaşadığımız yolculuklar ve tökezlemelerdir.

geçit Afganistan’da travmatik bir patlayıcı saldırıya karıştıktan bir süre sonra askeri mühendis olan Lynsey’i (Lawrence) tanıştırıyor. Patlama, Lynsey’nin ciddi bir beyin hasarı geçirmesine neden oldu. geçit başlar, ana motor becerilerinin çoğunu elinden almıştır. Lynsey’i içeri alan nazik bir hemşire olan Sharon’un (Jayne Houdyshell) yardımıyla Lawrence’ın yaralı gazisi yavaş ama emin adımlarla tekrar çalışmaya başlayabilir. Bunu yaptığında, Lynsey New Orleans’a ve kaçmak için orduya katıldığı çocukluk evine geri gönderilir.

Annesi Gloria (Linda Emond) ile aynı çatı altında olmak, Lynsey’in yeniden askere gitme ve daha iyi bir cümle olmaması nedeniyle cehennemden kurtulma arzusunu pekiştirir. Lynsey, “işe geri dönmeye” hazır olduğunu kanıtlamak için şehirdeki havuzları temizleme işini alır ve Lynsey’nin yurtdışına geri dönme isteğine şüpheyle tepki veren bir nörologla (Stephen McKinley Henderson) görüşmeye başlar. Bu eylemlerin, Lynsey’nin orduya olan sevgisinden daha az, silahlı kuvvetlere katılmadan önceki hayatından mümkün olduğunca uzak kalma arzusuyla daha çok ilgisi olduğuna inandırıldık.

Lynsey, ancak empatik bir tamirci olan James (Brian Tyree Henry) ile tanıştıktan sonra, isteyerek ya da istemeyerek kendi kalıcı duygusal travmasıyla yüzleşmeye başlar. İkisi çabucak bir dostluk kurar ve Lynsey’in, James’in benzer şekilde, attığı her adımda kelimenin tam anlamıyla peşini bırakmayan geçmişinden gelen kayıplarla yüzleşmek için mücadele ettiğini fark etmesi uzun sürmez. İkisi bağ kurmaya başlayınca, geçit gibi filmlerle aynı geveze, yalnız alt türe katılır. Kolomb ve Çeviride Kaybolmak.

geçit yine de, hiçbir zaman bu filmlerle aynı içsellik veya iç gözlem düzeyine tam olarak ulaşamaz. New Orleans ortamı, filmi her yıl vizyona giren diğer birçok küçük ölçekli Amerikan dramasından görsel olarak ayırmaya yardımcı olurken, geçit ayarından asla tam olarak yararlanamaz. Yönetmen Lila Neugebauer’in görsel stili yetkin ama büyük ölçüde yaratıcı değil ve hiçbir noktada geçit Neugebauer, Lynsey’i, karakterinin içsel yolculuğunu çağrıştırabilecek veya yansıtabilecek şekilde, kentinin kentsel yayılımıyla görsel olarak yan yana getirmeyi başarıyor mu?

Bunun anlamı geçit büyük ölçüde Lawrence’ın yıldız performansına, yalnızca karakterinin düşüncelerini iletmekle kalmayıp, aynı zamanda başka türlü sahip olamayacağı türden bir duygusal ağırlık da sağlıyor. Lawrence, neyse ki, göreve hazır ve buradaki performansı, yıllardır verdiğinin en iyisi. Lynsey’nin sessiz duyguları, Lawrence’ın Debra Granik’in ustaca 2010 dramasındaki abartısız çalışmasını akla getiriyor. kış kemiğiduygusal izolasyonu genellikle Lawrence’ın Oscar ödüllü performansına getirdiği aynı yalnızlığın daha olgun, organik bir genişlemesi gibi hissediyor. Umut ışığı.

Filmde en büyük etkiyi yaratan nihayetinde Lawrence değil. geçit, Yine de. Bu onur, son birkaç yılını neslinin en iyi Amerikalı aktörü olmak için çalışarak geçiren Brian Tyree Henry’ye aittir. Onun performansı ise geçit bu konuda anlaşmayı imzalamak zorunda değil, kesinlikle bir geri adım da atmıyor. Henry, James rolünde rahat, kaynayan bir yoğunluk getiriyor, bu sadece ona bakmayı asla imkansız kılmakla kalmıyor, aynı zamanda bazı yan bakışlara ve başlangıçta göründüğünden daha fazla ağırlık taşıyan anlık duraklamalara da neden oluyor.

Henry ve Lawrence arasındaki bazı sahnelerde geçit dolambaçlı uzantılarının çoğunda eksik olan gerekli derinliği bulur. İki oyuncu birlikte, karakterlerinin paylaştığı yoğun üzüntüyü asla ucuz hissettirmeyen, derinden hissedilen ve gerçek bir şekilde hayata geçirmeyi başarıyor. O geçit iki yıldızının çalışmasıyla bu tür bir sonucu elde edebilmesi, en iyi anlarının sahip olduğu gücün bir kanıtıdır. Filmin hikayesinin hak ettiği genel derinliği elde edememesi, tam tersine, bazen en mütevazı dramaların bile hem görsel hem de anlatı açısından biraz daha iddialı olmasının iyi olacağını hatırlatıyor.

geçit şu anda seçkin sinemalarda oynuyor. 4 Kasım Cuma günü Apple TV+’da başlıyor.