NASA’nın James Webb Uzay Teleskobu’nun Yaratılış Sütunları’nın orta-kızılötesi görünümü, tüyler ürpertici bir ton vuruyor. Bu bölgede var olan binlerce yıldız yok oluyor ve görünüşte sonsuz gaz ve toz katmanları merkez parça haline geliyor. Kredi: Bilim: NASA, ESA, CSA, STScI, Görüntü İşleme: Joseph DePasquale (STScI), Alyssa Pagan (STScI)
Webb, Aktif Olarak Oluşturan Yıldızların Çevresindeki Kabuklar Dahil, Bu Yıldız Oluşturan Bölgede Kadife Benzeri Toz Kaplamasını Vurguluyor
Burada görüldüğü gibi, Yaradılışın Sütunları orta-kızılötesi ışıkta uhrevî bir şekilde görünür.[{” attribute=””>NASA’S James Webb Space Telescope has captured an incredible scene that is large and lofty – and appears lit by flickering lanterns. A “ghost” haunts the crag in the lower left, a gargoyle-like shape snarls toward the middle of the frame, and a dark horse’s head charges out of the edge of the second pillar. The creepiest of all? Newly formed stars take on the appearance of protruding, bloodshot eyes. And in the background, dust dances like heavy, ancient curtains being pulled shut. Here, there is no raven to whisper, “Nevermore,” to harken to the classic Edgar Allan Poe poem.
Instead, dust in Webb’s image is like the dawn. It is an essential ingredient for star formation. Though cloaked, these pillars are bursting with activity. Newly forming stars hide within these dark gray chambers, and others, like red rubies, have jumped into view. Over time, Webb’s mid-infrared image will allow researchers to deeply explore the gas and dust in this region, and more precisely model how stars form over millions of years.
Bu kısa video turunda, NASA’nın James Webb Uzay Teleskobu’nun Yaratılış Sütunları’nın orta-kızılötesi ışık görüntüsünü, yakın-kızılötesi ışık görüntüsüyle karşılaştırın. Bu bölgede binlerce yıldız oluştu, ancak yıldızlararası toz, orta kızılötesi ışıkta sahneyi perdeliyor, bu yüzden yıldızların çoğu eksik görünüyor. Yakın kızılötesi görüntüye hızlı bir şekilde çözünme, elbette hala orada olduklarını kanıtlar. Orta-kızılötesi ışık, tozun nerede olduğunu ayrıntılandırmada uzmanlaşmış olsa da – ve bu sütunlar toz ve gazla aynı hizadadır – bu bölgedeki birçok yıldız, bu dalga boylarında görünecek kadar tozlu değildir. Bunun yerine, orta-kızılötesi ışık, genç yıldızlardan hangisinin hala tozlu “pelerinleri” olduğunu ortaya çıkarıyor. Bunlar, sütunların kenarlarına doğru olan kızıl kürelerdir. Buna karşılık, sahneyi süsleyen mavi yıldızlar yaşlanıyor, bu da gaz ve toz katmanlarının çoğunu zaten döktükleri anlamına geliyor. Bu manzara ne kadar geniş? Bu parlak kırmızı yıldız ve tozlu örtüsü, tüm güneş sistemimizin boyutundan daha büyüktür.
Perili Portre: NASA’nın Webb’i, Yaratılış Sütunlarındaki Toz ve Yapıyı Ortaya Çıkardı
Bu görüntü, isli parmakların uzandığını göstermez. Zamanın unutulmuş mezarlarının eterik bir manzarası da değil. Yoğun bir şekilde gaz ve tozla dolu olan bu sütunlar, binlerce yılda yavaş yavaş oluşan yıldızları örter. Yaratılış Sütunlarının bu ürkütücü, aşırı tozlu görüntüsü, NASA’nın James Webb Uzay Teleskobu tarafından orta kızıl ötesi ışıkta yakalandı. Tanıdık bir manzaranın ürkütücü yeni bir görünümünü ortaya koyuyor.
Orta-kızılötesi ışık, Webb’in Orta Kızılötesi Enstrüman (MIRI) görüntüsünde neden bu kadar kasvetli, ürpertici bir ruh hali oluşturuyor? Yıldızlararası toz sahneyi perdeliyor. Ve orta kızılötesi ışık, tozun nerede olduğunu detaylandırmada uzmanlaşmış olsa da, yıldızlar bu dalga boylarında görünecek kadar parlak değildir. Bunun yerine, bu baş döndürücü, kurşun renkli gaz ve toz sütunları kenarlarında parıldar, yalnızca içerideki aktiviteyi ima eder.
Bu bölgede binlerce ve binlerce yıldız oluştu. Bu, Webb’in en son Yakın Kızılötesi Kamera (NIRCam) görüntüsünü incelerken açıkça ortaya çıkıyor (aşağıdaki resme bakın). Ancak MIRI’nin görüşüne göre, yıldızların çoğu kayıp görünüyor. Neden? Niye? Yeni oluşan birçok yıldız artık orta kızıl ötesi ışıkta algılanacak kadar tozla çevrili değil. Bunun yerine MIRI, tozlu “pelerinlerini” henüz çıkarmamış genç yıldızları gözlemliyor. Bunlar, sütunların kenarlarına doğru olan kızıl kürelerdir. Buna karşılık, sahneyi noktalayan mavi yıldızlar yaşlanıyor. Bu, gaz ve toz katmanlarının çoğunu zaten döktükleri anlamına gelir.
Yaratılış Sütunları, NASA’nın James Webb Uzay Teleskobu’nun yakın kızılötesi ışık görünümünde bir renk kaleydoskopunda yola çıkıyor. Sütunlar, çöl manzarasından yükselen kemerler ve kuleler gibi görünüyor, ancak yarı saydam gaz ve tozla dolu ve sürekli değişiyor. Bu, genç yıldızların oluştuğu veya oluşmaya devam ederken tozlu kozalarından zar zor çıktığı bir bölgedir. Kredi: NASA, ESA, CSA, STScI; Joseph DePasquale (STScI), Anton M. Koekemoer (STScI), Alyssa Pagan (STScI).
Orta-kızılötesi ışık, gaz ve tozu karmaşık ayrıntılarla gözlemlemek için özellikle çok uygundur. Bu aynı zamanda arka plan boyunca da açıktır. Grinin en koyu tonları, tozun en yoğun olduğu alanlardır. Yukarıya doğru uzanan ve kanatlarını açmış bir baykuş gibi esrarengiz bir V oluşturan kırmızı bölge, tozun dağıldığı ve daha soğuk olduğu yerdir. Arka planda hiçbir gökadanın görünmediğine dikkat edin. yıldızlararası ortam en yoğun kısmında SamanyoluDiski, uzaktaki ışığın içeri girmesine izin vermeyecek kadar gaz ve tozla şişmiş.
Bu manzara ne kadar geniş? En üstteki sütunu takip edin, alt kenarından bir süpürge gibi çıkan parlak kırmızı yıldızın üzerine inin. Bu yıldız ve tozlu örtüsü, tüm güneş sistemimizin boyutundan daha büyüktür.
Bu sahne ilk olarak 1995 yılında NASA’nın Hubble Uzay Teleskobu ve 2014’te tekrar ziyaret edildi, ancak diğer birçok gözlemevi, örneğin NASA’nın Spitzer Uzay Teleskobu, ayrıca Yaratılış Sütunlarına derinlemesine baktılar. Gökbilimciler her gözlemde yeni bilgiler edinirler. Devam eden araştırmaları sayesinde, bu yıldız oluşum bölgesi hakkında daha derin bir anlayış geliştiriyorlar. Işığın ve gelişmiş cihazın her bir dalga boyu, gaz, toz ve yıldızların çok daha kesin sayılarını verir ve bu da araştırmacıların yıldızların nasıl oluştuğuna dair modellerini bilgilendirir. Yeni MIRI görüntüsünün bir sonucu olarak, gökbilimciler artık orta kızılötesi ışıkta her zamankinden daha yüksek çözünürlüklü verilere sahipler ve bu uzak bölgenin daha eksiksiz bir üç boyutlu manzarasını oluşturmak için çok daha hassas toz ölçümlerini analiz edecekler.
Yaratılış Sütunları, Dünya’dan yaklaşık 6.500 ışıkyılı uzaklıkta bulunan geniş Kartal Bulutsusu içinde yer almaktadır.
James Webb Uzay Teleskobu, şimdiye kadar yapılmış en güçlü uzay teleskobu ve dünyanın önde gelen uzay bilimi gözlemevidir. Güneş sistemimizdeki gizemleri çözecek, diğer yıldızların etrafındaki uzak dünyalara bakacak ve evrenimizin gizemli yapılarını ve kökenlerini araştıracak. Webb, ortakları ESA (Avrupa Uzay Ajansı) ve CSA (Kanada Uzay Ajansı) ile birlikte NASA tarafından yönetilen uluslararası bir programdır.
