Bu ay ürkütücü bir sezon ve bu, vahşet madeninin şu anda Amerika’daki içerik yaratıcıları tarafından yağmalandığı anlamına geliyor. Üç bölümlük belgeseller Bir Katil ile Konuşmalar: Jeffrey Dahmer Kasetleriünlü belgeselci Joe Berlinger tarafından yönetildi (Kardeşin Bekçisi, cennet kaybetti), Netflix’in rezil yamyam/nekrofil/seri katille mücadele eden ikinci projesi, birkaç hafta içinde piyasaya sürülecek. Ryan Murphy’nin 10 saatlik mini dizi dramasını takip ediyor, Dahmer-Canavar: Jeffrey Dahmer Hikayesi. Bu Dahmer çift doz, Zac Efron liderliğindeki dramanın ardından Netflix’in 2019’un başlarında yayınladığı Ted Bundy içeriği barajını yansıtıyor Son derece Kötü, Şaşırtıcı derecede Kötü ve Aşağılık belgesellerle Bir Katil ile Konuşmalar: Ted Bundy Bantları (ayrıca Berlinger’in yönettiği).
Bundy’de olduğu gibi Netflix, Dahmer’ın çok yönlü bir incelemesinin onun psikolojisini ve motivasyonlarını daha iyi anlamamıza, izleyicilere uyarı işaretleri öğretmeye veya empati kapasitemizi genişletmeye yol açabileceğine inanıyor. Ya da belki de insanların ağza alınmayacak trajedilere bağımlı olduklarının farkındalar ve izleyicilerin gerçek suça yönelik dürtülerini en üst düzeye çıkarmak için ellerinden gelen her şeyi yapacaklar mı? Tüm hesaplarda tatmin etmeye çalışmak, Dahmer Bantları karakter çalışması, sosyal yorum ve saf şok değeri arasında huzursuzca salınır ve üçü arasında bir yere iner.
Dahmer’in kendi sözleriyle
Bundy kasetleri gibi, buradaki çekiliş, Dahmer’in avukatıyla yaptığı röportajların sesidir ve izleyiciye Dahmer’in suçlarının kendi sesinden daha önce hiç duyulmamış ilk elden açıklamalarını verir. Bu masaldaki vekilimiz, Dahmer’in denenmemiş gençliğidir. savunma avukatı Wendy Patrickusbir noktada kendi durumunu Clarice Starling’in durumuyla karşılaştıran en Kuzuların Sessizliği. Dahmer’ın Hannibal Lecter’dan çok uzak olması dışında. Lecter sofistike ve işbirlikçi biri olsa da, Dahmer, eylemlerini sıradan bir monoton içinde yansıtarak, silahsız bırakacak kadar basittir.
Berlinger, Dahmer’ın yetiştirilmesi, yalnız sosyal hayatı ve Dahmer’ı bu ölümcül yola sürüklemiş olabilecek her şey hakkında hızlı bir inceleme de dahil olmak üzere gerekli tüm kanallardan geçiyor. Ancak sıradan aile işlev bozukluğunun ötesinde, hiç kimse – Dahmer’in kendisi dahil – eylemlerini açıklayamaz. Neden böyle olduğunu ve neden başkalarının hissettiklerini hissetmediğini merak ediyor. Ama o bunu çözemez ve biz de yapamayız, Patrickus da yapamayız çünkü Dahmer bu çarpık dürtülere sahip, biz de değiliz.
Dahmer’ın sesini duymak büyüleyici olsa da, mutlaka bilgilendirici değildir. Cinayetlerini ve arzularını ezbere yeniden anlatması o kadar basit ki, içgörü eklemeye çalışan psikolog ekibi bile üç saatlik dizi boyunca kendilerini sık sık tekrarlıyor. Dahmer’in empati yeteneğinden yoksun olduğunu ve tamamen cinsel kontrolün altında olması gereken derinden antisosyal bir yalnız olduğunu çok çabuk biliyoruz, ancak dizinin süresi hakkında herkesin bize söyleyebileceği tek şey bu.
Tanık ifadesi Dahmer’in insanlık dışılığını gözler önüne seriyor
Belgesele göre, Dahmer’in kurbanlarının hikayelerine ve cinayetlerinin daha derin sosyal ve kültürel bağlamına odaklanmak için gerçek bir çaba gösteriliyor. 17 kurbanının çoğu, Milwaukee gece hayatı sahnesinde renkli genç eşcinsel erkeklerdi. Dahmer’ın birkaç kurbanıyla tanışmış yaşlı bir siyahi eşcinsel olan Michael Ross, Dahmer’ın toplumu nasıl terörize ettiğine dair kültüre ve çok ihtiyaç duyulan duygusal bir odaklanmaya ışık tutuyor. Dahmer’ın komşusu Vernell Bass, Dahmer’ın gerçekte kim olduğunu öğrendiğinde onun güvenini nasıl kazandığını ve ihanet duygularını yürek burkan bir şekilde anlatıyor. Kurbanlardan birinin arkadaşı Jeff Connor, gecenin bir yarısı arkadaşını Dahmer’a bıraktığını anlatırken yıkılır ve onu Dahmer’dan sonra onu canlı gören son kişi yapar.
Bu röportajlar, hikayenin kalbini ve ruhunu sağlayanlardır. Polisin genç eşcinsel azınlıklarla ilgili düzinelerce kayıp kişi davasını nasıl görmezden gelmeyi seçtiğini ve ayrıca Dahmer’ın herhangi bir şüpheden kaçınmak için beyaz, Ortabatı “normalliğini” nasıl kullanabildiğini duymak, iç gözlemi ve bu trajedinin neler yapabileceğine gerçek bir yatırımı ateşler. bize öğret. Peki ya Dahmer’ın kendisi? Deliliğinin bir yöntemi var mıydı, varsa nasıl uyguladı?
Belgesel, gerçek ifşalar için yeterince derin kesmiyor
Özellikle zorlayıcı bir kurban anekdotundan sonra, Berlinger bizi Dahmer’ın çocukluğuna geri götürüyor; burada okul arkadaşı Eric Tyson, genç sınıf arkadaşının ölü hayvanlara ve kafataslarına olan tutkusunu anlatıyor. Dahmer, onları kesip içlerini incelemeyi nasıl sevdiğini söyleyerek, kendi sözleriyle bu bilgiyi doğruluyor, tıpkı başka bir adamın işten sonra soğuk bir bira açıp Knicks’i izlemekten nasıl zevk aldığını kayıtsızca anlatması gibi. Daha sonra Patrickus’tan yaptığı en korkunç şeyleri öğreniyoruz: Kurbanlarını öldürdükten ve cesetlerini parçaladıktan sonra onlarla oynamak.
Berlinger, anlaşılır bir şekilde, Dahmer’in Amerikan popüler kültürüne ilk etapta damgasını vuran bu eylem hakkında bize kendi açıklamasını vermekten kaçınıyor. Ancak insanları izlemeye çekmek için yapılan çekim, kayıtlarda bu tür bir bomba etkisine sahip olduğu için, diziden tam doz müstehcen ayrıntı isteyen ortalama bir dinleyici, Dahmer’in yamyamlığını veya onun yamyamlığını anlatan sulu, kanlı itirafları olmadan biraz aldatılmış hissedebilir. nekrofili. Bu sınırsız erişim seviyesi olmadan, bize arzu ettiğimiz anlayışı, Dahmer kasetleri olsun ya da olmasın, veremeyen aynı koltuk psikolojik analizlerine sıkışıp kalırız.
Son bölüm, sonunda hapishanedeki başka bir mahkum tarafından öldürülmesini anlatmadan önce Dahmer’in delilik savunmasını tartışmak için çok zaman harcıyor. Patrickus, güvenilir sırdaşı ve avukatı olarak, hapse girmemesi için ciddi terapötik yardıma ihtiyacı olduğuna inanıyordu. Aynı kederli, hüzünlü sesin saatlerce ve saatlerce süren iç karartıcı hikayeler anlattığını duyarak ona sempati duymuştu. Dahmer’in bir düzeyde deli olduğunu kabul etmemek zor, ama aynı zamanda Dahmer’in hapishane dışında herhangi bir yere düştüğünü hayal etmek de zor.
Banal kötülüğün banal portresi
Berlinger’in en iyi girişimlerine rağmen, Dahmer’a ne olduğunu gerçekten umursamak zor. Dahmer, muhtemelen ölmeyi hak ettiğini, hastalığının geri döndürülemez olduğunu ve nasıl iyileşeceğini bilmediğini itiraf etti. Tek pişmanlığı, pişmanlık duymamasıydı. Cinayetler ve cinayetlerin sonuçları, onu daha iyi tanımak için yapılan girişimlerin miktarına rağmen, nihayetinde adamın kendisinden daha büyüleyiciydi.
Ama suçları gerçekten büyüleyiciydi ve hepimiz bunu görmezden gelmek istesek de, insanları bu türden gösterilere bağlı tutan şey bunlar. Milwaukee eski bölge savcısı E. Michael McCann’in dizinin sonuna doğru istifa ederek söylediği gibi: “Dünyanın Dahmer’ı unutacağını, onun tarihin kül kutusuna atılacağını umuyordum.” Yine de Netflix ve bizim en karanlık dürtülerimiz, adam hakkında söylenecek hiçbir şey kalmasa bile böyle bir şeye asla izin veremezdi.
Bir Katil ile Konuşmalar: Jeffrey Dahmer Kasetleri şu anda Netflix’te yayın yapıyor.
