Bu, çağlar için bir TIFF değildi ve sorun değil: Sinemaseverler ve sinema satıcıları için bu yıllık hafta artı kaçışın her baskısı bir dizi başyapıt sunmayacak. Özellikle bu yıl, festivalin gerçekleşmesi ve bu iki garip yıllık uzaktan katılımın ardından tüm gücüyle geri dönmesi yeterliydi. Scotiabank ve Lightbox arasında yarışarak, arkadaşlarla ara sıra daha yavaş bir yemekle birlikte alelacele hazırlanmış fast food diyetini pekiştirerek tekrar sahaya çıktığım için mutluydum. Peki ya yaşıtlarımı eritip coşkun su birikintileri haline getiren göz kırpan Steven Spielberg hafıza oyunu beni biraz üşütürse? Tiyatro deneyiminin ışıltısının tadını çıkarmak için onu devasa bir ekranda görmeliyim. Filmler harika olmasa bile, öyleydi.
Ve beni yanlış anlama: Filmlerin çoğu hemen hemen İyi. Bunlar geçen hafta boyunca gördüklerimin en iyileriydi – beni uzak geçmişe ve yakın geleceğe, dış ve iç uzaya ve çok ötesine götüren tipik olarak eklektik bir Cannes hatıraları ve Toronto dünya prömiyerleri koleksiyonu.
1. İnsani Corporis Fabrica
Verena Paravel ve Lucien Castaing-Taylor’dan yeni radikal belgesel (Leviathan, caniba) birkaç Paris hastanesinin içini araştırıyor, koridorlarının kan dolaşımında yarışıyor ve ameliyat edilen bedenlere daha da derine inmeden önce uygulayıcılarının kişiliklerini araştırıyor. Sımsıcak olana, İnsani Corporis Fabrica Beynin, bağırsakların ve aradaki her şeyin yumuşacık özel işleyişini tıp fakültesi dışında nadiren görülen bir yakın çekim açıklığıyla gösteren bir korku filmi gibi görünebilir. Ama bu fantastik yolculuğu, hem iç yaşam sistemlerimizin mimarisinde bulduğu garip güzellikte hem de bu sistemleri yaşamak için tamir eden kadın ve erkeklerin üzerine attığı spot ışığında, gizlice hareket ediyor buldum. Bana dünyayı daha önce hiç görmediğim bir şekilde gösterdi.
2. Tanrı Ülkesi
Danimarkalı bir rahip (Elliott Crosset Hove), yeni bir cemaat kurulmasına yardım etmek için 19. yüzyılın kaçınılmaz İzlanda’sında, o zamanlar anavatanının bir kolonisinde bir hac yolculuğuna çıkar. Yol boyunca, bu narin, beceriksiz gezgin, insan ve Tanrı adamı olarak zayıflıklarını ele verir, yavaş yavaş, seferin rehberine (Ingvar Sigurðsson) karşı yoğun bir kin besler, onun tam tersi, dayanıklı uyum yeteneği, entelektüel gösteriş eksikliği ve yalpalayan boyutu. Hlynur Pálmason, büyüleyici bir şekilde esrarengiz yas dramasını takip ediyor Beyaz, Beyaz Bir Gün çarpıcı manzarada olduğu gibi, karakterinin zihninin manzarasıyla – korkuları, arzuları, küçük küskünlükleriyle – ilgilenen vahşi bir macera ile. Tanrı Ülkesi zaman alıyor, ama Pálmason’ın çelişkili acılık ve şefkat notaları bulduğu, canlı bir şekilde çağrıştırılan eski dünyasında geçirdiğim her dakikaya değer verdim. Filme ödeyebileceğim en büyük iltifat hakkında, Kelly Reichardt’ın acımasız oater’ını akla getiren zorlu seyahat portresi. Meek’in Kesimion yıldan fazla bir süre önce Toronto’da izlediğim ilk harika film.
3. Ayrılma Kararı
Park Chan-wook’un son filmi, Koreli seks ve şiddet maestrosunun arkasındaki en az sapık film olabilir yaşlı erkek ve cariye Yavaş yavaş baştan çıkarma ve bastırılmış arzu melodramına dönüşen bir dedektif hikayesi. Ancak Park, malzemeyi açıkça çarpıcı bir görsel buluş genişliğiyle ele alıyor ve en basit konuşmaları bile kompozisyonlarının zarafeti ve kurgularının akıcı akışıyla yüceltiyor. Geçen yaz Cannes’da En İyi Yönetmen ödülünü nasıl kazandığını görmek çok kolay — Ayrılma Kararı büyük bir film yapımcısının filmlerinin her anını sahnelemek için nasıl ilginç bir yol bulduğunun en iyi örneği. Bu arada filmin delikteki ası, femme fatale’de duygusal olarak karmaşık bir varyasyon yapan, o zamandan beri belki de en iyi rolüne denk gelen olağanüstü Tang Wei’dir. Şehvet, Dikkat.
4. Güneş’ten sonra
Bir Türk sahil beldesinde, bir baba ve 11 yaşındaki kızı, havuz başında dinlenme, keyifli yemekler ve gece geç saatlerde karaoke ile çok günlü bir tatilin tadını çıkarıyor. Yavaş yavaş, bunların hatıralar olduğu ortaya çıkıyor – bir kadının geçmişinden önemli ölçüde önemsiz birkaç günün küçük enstantaneleri, güçlü bir geçmişe dönük melankoli duygusuyla çerçevelenmiş, film açıkça açıklamaktan geri kalıyor. Charlotte Wells’in ilk uzun metrajlı filmi, başka bir Cannes prömiyeri (burada bir model mi görüyoruz?), “küçük” bir filmin tanımıdır, odağı asla tasvir ettiği tatilin sıradan zevklerinin ve ince duygusal sıkıntılarının ötesine geçmez. Ancak Wells’in harika bir gözü var (burada, önce çalışan bir video kamera tarafından kaydedilen bir baba-kız sohbeti, ardından kamera kapatıldıktan sonra TV’nin yansıması gibi bazı unutulmaz anlar var) ve harika bir his var. Bir seyahatin bir kişinin zihninde birikebilecek küçük ayrıntıları, kişisel efsaneye dönüşene kadar tekrar tekrar döndü.
5. RMN
Cristian Mungiu veya 4 Ay, 3 Hafta ve 2 Gün Şöhret, kısmen filmlerini saatli gerilim bombaları gibi yapılandırdığı için Romen Yeni Dalga film yapımcıları arasında favorim olmaya devam ediyor. En son kitabı, Avrupa çeşitliliği ile tanınan, ancak bunu yapabilecek kimseyi kabul etmeyen küçük bir Transilvanya köyünde artan ırksal hoşgörüsüzlüğün ne yazık ki zamanında (ve daha da ne yazık ki zamansız) bir hikayesini anlatıyor. aslında nüfusunu çeşitlendirmek. Filmin gücü, yalnızca çatışmasının öfkeli gerçekliğine (Avrupa’nın her yerinde ve dünyanın geri kalanının çoğuna yönelik bir mikro kozmos) değil, aynı zamanda Mungiu’nun kasabanın beyaz-milliyetçi çilesini esrarengiz bir şekilde hantal bir şekilde paralelleştirmesinden geliyor. ana karakterinin istismarları, yargılamadaki rolü açıkça tarafsız kalan, kaynayan bir ifadesiz öfke yığını. Filmin gücü, bu iki hikayenin nasıl kesiştiğinde ve nasıl reddettiklerinde yatıyor olabilir.
6. Inisherin’in Ölüm Perileri
Bölümünün lezzetli, dışarıdan bakan Amerikan Güneybatısını geride bırakarak Ebbing, Missouri Dışında Üç Billboard, Martin McDonagh anavatanı İrlanda’ya geri döner, ancak bir kez daha yoğun bir şekilde kafa patlatmaya olan yakınlığını şımartır. Bu durumda, çatışma, küçük bir kurgusal adadaki iki arkadaş arasında, içlerinden birinin (Brendan Gleeson) aniden, kışkırtılmadan, artık diğeriyle (Colin Farrell) hiçbir şey yapmak istemediğine ve aşırı uzunluklara gideceğine karar vermesidir. bu konuda kendini anlamasını sağlamak. Bu Brugge’de Reunion, birçoğu Farrell’ın nezaketiyle, muazzam kahkahalar atıyor ve üzgün çuval kaybedenleri oynamak için ne kadar geç keşfedilmiş bir yeteneği olduğunu bir kez daha gösteriyor. Ancak filmin ilham verici çizgi roman öncülü, acı kaynakları içeriyor (en iyi arkadaşınızın artık size daha fazla dayanamayacağının söylenmesi iç burkan bir şey olmaz mıydı?) ülke dışında, aldatıcı bir pastoral topluluğun sınırlarının hemen ötesinde.
7. Cam soğanı
Eleştirmenler, tükürdüğü IP gişe rekorları kıranların hepsi Rian Johnson’ın Benoit Blanc gizemleri kadar çevik ve heyecan verici olsaydı, Hollywood’un franchise bağımlılığı hakkında çok fazla şikayet etmezdi. Cam soğanıikinci yıldız destekli whodunit, ilki kadar zarif ya da türün bir yıkımını etkilemez, Bıçaklar Dışarı. Ama yine de birinci sınıf bir eğlence, özellikle de Johnson hikayesini ikiye katlamaya başladığında, ustaca emek verilmiş bir açılış sahnesinin ardında gizlenen güdü ve hilenin gizli katmanlarını açığa çıkarıyor. Bu filmlerin çekiciliği hem eski moda hem de yenidir; Johnson’ın yapboz kutusu hayal gücünün çelik tuzakları ve sınıf politikasının netliği aracılığıyla zamansız bir sakız geleneğini yeniden icat eder.
8. Viking
Acı verici derecede iyi bir yetişkinliğe geçiş komedisiyle TIFF’de küçük bir sıçrama yaptıktan sekiz yıl sonra Nicole, yazar-yönetmen Stéphane Lafleur tuhaf bir simülasyon hakkında bir sürgü mücevheri ile geri dönüyor: İnsanlı bir gemi Mars’a doğru yola çıkarken, Dünya’daki beş kişi – her biri kırmızı gezegene giden astronotlardan birine duygusal ve psikolojik benzerlikleri nedeniyle seçilmiş – deneyin. uzaydaki muadilleri arasında ortaya çıkan veya çıkması muhtemel gerçek çatışmaları tahmin etmek ve gidermek. Lafleur, her şeyi nasıl yönettiğimiz ve her şeye duygusal tepkilerimizi tahmin etmeye çalıştığımız konusunda derin bir merak sergilerken, absürt kahkahalar için senaryoyu oynuyor. Öncülün daha beyin bükücü bir şekilde ele alındığı düşünülebilir, ancak Lafleur’ün film yapımcılığının temel absürtlüğü hakkındaki yorumu olarak ikiye katlanabilecek bu abartısız çekimden oldukça etkilendim.
AA Dowd’un yazılarının devamı için lütfen ziyaret edin. Yazar sayfası.
