Japon yönetmen Hirokazu Kore-eda, filmlerinin küçük detayları, canlı karakterleri ve narin ama birbiriyle bağdaştırılabilir hikayeleriyle ünlüdür. Mayıs ayında Cannes Film Festivali’nde prömiyerini yapan Broker ile hem güçlü yanlarına bağlı kalmaya hem de bir değişiklik yapmaya karar verdi. Yönetmenin ilk Korece filmidir, ancak derme çatma bir aile oluşturmak için bir araya gelen sosyal dışlanmışlarla ilgili başka bir Kore-eda hikayesini anlatır. Broker yıllar önce başladı; Kore-eda hikaye fikrini, daha sonra 2018’de Cannes’da Altın Palmiye kazanan Shoplifters’ı yazarken geliştirdi. Kısa sürede yıldızlarla dolu bir Koreli oyuncu kadrosu oluşturdu – Sang Kang-ho, Gang Dong- Bae Doona ve IU kazandı ve oradan devam etti.
Geçen hafta, Japonya’da bir sonraki projesini geliştirmeye yeni başlayan Kore-eda, 13 Ekim’de Broker’ın İtalya vizyona girmesinden önce Ente dello Spettacolo’nun Besson Ödülü’nü almak için Venedik Film Festivali’ne katıldı. Hollywood Reporter onunla kısa bir süre görüştü. İtalyan sinemasının eserleri üzerindeki etkilerini, Broker’ın ilhamlarını ve çağdaş Japon sinemasının durumunu tartışmak için Lido’da sohbet edin.
Broker’daki ton, önceki filmlerinize göre biraz daha ironik.
Daha açık ton kısmen Song Kang-ho’nun oyunculuğundan kaynaklanıyor. Her durumda ironik ve hassas bir damar bulabilen bu yeteneğe sahiptir.
Fellini ve İtalyan Yeni-Gerçekçiliğinin etkisi sizin üzerinizde ne kadar önemliydi?
Fellini 16 yaşımdan beri hayatımda çok güçlü bir yer tuttu. Yönetmen olarak ilk tercihlerim ondan etkilendi. Yönetmenliğin ne olduğu ve anlamı hakkında bana net bir fikir verdi. Fellini’nin ikiyüzlü bir yönü vardı, karakter ve şiir arasında sıkışmıştı. Özellikle kariyerinin ikinci yarısında.
Ve Yeni-Gerçekçiliğe gelince?
Profesyonel olmayan oyuncularla çalışmak benim için her zaman büyüleyici olmuştur ve yönetmen olarak ilk çalışmalarımdan bazılarında tam olarak bunu yapmaya çalıştım.
Başka röportajlarınızda da “şiir”den söz ettiniz. Bu bağlamda bunu nasıl tanımlarsınız?
Fellini’nin La strada’sında Gelsomina’nın biraz moralinin bozuk olduğu ve il Matto’nun onu neşelendirmeye çalıştığı bir sahne var. Bir kaya alır ve şöyle der: “Her şeyin bir amacı vardır, bu kayanın bile; ve senin de bir amacın var.” Görüyorsun, o kaya ve o konuşma şiirdir.
Japon sinemasının günümüzdeki durumu nedir? Siz ve Ryusuke Hamaguchi (2022 En İyi Uluslararası Uzun Metrajlı Film Akademi Ödülü sahibi) gibi diğer yazarlar sayesinde birçok Japon filmi bugün dünya çapında yaygın olarak izleniyor ve tartışılıyor.
Dışarıdan bakış buysa, doğru yoldayız demektir. Ryusuke Hamaguchi benden daha genç. En az 20 yıllık bir farktan bahsediyoruz ve Venedik Festivali’nin bu bölümünde Love Life ile yarışan Kōji Fukada için de aynı şey söylenebilir. Bu yeni nesil Japon yönetmenlerin büyüyüp başarılı olduklarını görmekten çok memnunum. Benim için bu inanılmaz bir şey. Özellikle de son 20 yılda hep aynı eski auteurler mercek altında olduğu için. Elimizden geleni yaptık ama taze kana ihtiyaç vardı. Yeni nesille birlikte ileriye gidebiliriz.
Elde ettiğiniz uluslararası başarı yerel olarak Japonya’da da mevcut mu?
Bu başarıda bir çeşit kusur da bulmak istiyorsak, bu görünürlüğün Japon endüstrisinde yansımadığını belirtmek gerekir. Tam tersine bir kopukluk var. Japon film endüstrisi şimdiye kadar kapalıydı. Nüfus azaldıkça yeni filmlere olan talep de azalmaktadır. Yerel düzeyde şu anda göz ardı edilen birkaç konu var. Bu iki yüzlü bir unsura yol açar. İşte bu şekilde, sinematografideki sanatsal evrim ile endüstrideki durgunluk arasında derin bir uçurumla karşı karşıya kalıyoruz.
