80 yaşındaki Amerikalı yönetmen Walter Hill, en az iki film türü icat ettiğini iddia edebilir: 1979’da çığır açan aksiyon gerilim filmiyle birlikte sokak çetesi filmi Savaşçılar – ve 1982 Eddie Murphy/Nick Nolte hitiyle dost polis filmi 48 saat. Bir yapımcı olarak Hill, Ridley Scott’ın çığır açan bilimkurgu-korku filminin arkasındaydı. Yabancı ve üçü de dahil olmak üzere franchise’ın yan ürünleri uzaylılar devam filmleri ve Scott’ın yönettiği Prometheus (2012) ve Uzaylı: Sözleşme (2017).
Ama Hill’in ilk aşkı Western’dir. Vahşi Batı efsaneleri Jesse James’in (1980’lerde) hayatlarını araştırdı. Uzun Biniciler), Vahşi Bill Hickok (1995’ler) vahşi fatura) ve Geronimo (1993’ler) Geronimo: Bir Amerikan Efsanesi) ve Akira Kurosawa’nın YojimboSergio Leone’nin Spagetti Western klasiği için ilham kaynağı bir avuç dolar1995’e kadar Yasak dönemi oater Son ayakta kalan adam.
Bu nedenle, bu yıl Venedik’te, festivalin yaşam boyu başarı onuru olan Cartier Glory to the Filmmaker Ödülü ile onurlandırılacağı Hill’in en son at operasını sergilemesi uygun.
Bir dolar için öldü Christoph Waltz, Willem Dafoe, Rachel Brosnahan ve Benjamin Bratt, kendilerini bulma ve geri dönme görevinin karşı tarafında bulan iki rakibin, ödül avcısı Max Borlund (Waltz) ve kanun kaçağı Joe Cribbens’in (Dafoe) klasik bir Vahşi Batı hikayesinde başrolleri paylaşıyor. Rachel Kidd (Brosnahan), Meksika’da yeni bir hayat bulmak için kötü niyetli bir evlilikten kaçan zengin bir Santa Fe işadamının (Bratt) karısı.
Bir dolar için öldü Yarışma dışı prömiyerleri 6 Eylül’de Venedik’te yapılacak. Quiver Distribution, filmi Universal Pictures ile birlikte Kuzey Amerika’da İngiltere, Avustralya, İtalya ve Japonya dahil olmak üzere birçok uluslararası bölgede yayınlayacak. Myriad Pictures dünya satışlarını yönetiyor.
Tepe konuştu Hollywood Muhabiri Venedik’in film mirası, Batı türünün “İncil’deki” çekiciliği ve tüm bunların ne olduğu konusunda Venedik’in önünde. 48 Saat-stil arkadaş komedileri yanlış olur.
Bir dolar için öldü altı yıl sonra ilk filminiz [since 2016’s The Assignment], ve bu başka bir Batılı. Batı ile ilgili vazgeçemediğin şey nedir?
Pekala, bu zor bir soru, gerçekten, şu anlamda, sevdiğimiz şeyi neden sevdiğimizi gerçekten bilen var mı? Bunu söyleyebilirim. Ben çocukken, erkek kardeşim ve ben her hafta sonu sinemaya giderdik. Müzikalleri, komedileri ve tüm bunları takdir ettim. Ama Batılılar favorimdi. Onların zarif sadeliğine her zaman hayran olmuşumdur. İlkel koşullarda yaşayan, hükümete ya da daha yüksek bir otoriteye başvurmadan kişisel olarak çözmeleri gereken karmaşık sorunlarla karşı karşıya kalan insanlarla çok ilgileniyorum.
Ayrıca ben çocukken, iyi Hıristiyan kadının tam tanımı olan annem beni 15 yaşıma kadar gittiğim Pazar okuluna ve kiliseye gönderdi. O zaman sevmezdim ama şimdi Beni göndermenin çok iyi bir fikir olduğunu düşünüyorum. Çünkü o zaman bile İncil hikayelerinin harika olduğunu biliyordum. Batılılarla ilgili olan şey, orada kavgacılarla, atlarla ve açık arazide olmakla ilgili olan şey, Eski Ahit’te dolaşmak gibidir. Onlar bir tür Eski Ahit hikayeleri. Bunların Eski Ahit’te anlaşılabilir hikayeler olduğu hissine kapılıyorsunuz. Sanırım Freud ve Cizvitlerin ne dediğini gösteriyor: Bana beş yaşına gelene kadar bir çocuk ver ve o sonsuza kadar benim olsun. Beni erken aldılar, Batılılar yaptı.
Halen Batılılar yapılıyor, ancak bir zamanlar olduğu kadar baskın bir tür değiller.
Ben çocukken, Westernler televizyonda ve filmde son derece popülerdi, ancak o zaman bile azalmaya başlıyorlardı. Batı’nın düşüşü hakkında spekülasyon yapmak ilginç. Bence temel olarak düşüş, modern izleyicilerin artık bu tür klasik Amerikan tarım geçmişiyle gerçekten temas halinde hissetmemesiyle ilgili. Ben bir şehir çocuğu olarak büyüdüm, ancak ailem onların tarım geçmişleriyle çok fazla temas halindeydi ve büyükannem ve büyükbabam kesinlikle öyleydi. Ama bence bu şimdi modern izleyiciye yabancı bir ülke gibi geliyor.
Ayrıca, Western türünün aşırı abartıldığını düşünüyorum. Onlar sadece oynandı. Üçüncüsü, Western, tüm film türleri arasında en kolay parodisidir. Mel Brooks bizim için bir şeyleri değiştirdi [with Blazing Saddles]. Onu mahvettiğini söylemek istemiyorum. Ama sadece şimdi onlara farklı bir şekilde bakıyoruz. Bu filmin finansörleri bunu duymasın ama bence Western ile modern izleyici arasında bir mesafe var. Hala onlar için yer var ve birkaç tane yapılır. Onlarla ilgilenen insanlar var ve bence orada bir izleyici var. Ama sen almayacaksın Süper silah kalabalık.
Rağmen Süper silah bir tür Batılı, jetleri olan bir Batılı.
Maverick adında ana karakteriniz bile var! Evet kesinlikle.
Venedik size bir ömür boyu başarı ödülü veriyor, bu da eserinize dönüp bakma şansı veriyor. En çok gurur duyduğunuz bir filminiz var mı?
Söylememelisin çünkü bu, diğerleri üzerinde birlikte çalıştığın tüm insanları incitiyor. Eski hisse senedi cevabım eskiden en sevdiğim filmdi, bir sonraki filmdi. Ama biliyorsun ki, dikiz aynasında ön camdan görünenden çok daha fazlası var ve bu senin bakış açını değiştiriyor. Gerçekten geçmişin filmlerini düşünmemeye çalıştım çünkü başka bir çift daha yapmak istiyorum. Hâlâ iyi hissediyorum, evde oturup dergi okumaya hazır değilim, dışarı çıkıp bir iki film daha çekmek istiyorum. Ama bilirsiniz, orada çalışan 80 yaşında çok fazla yönetmen yok.
Ama soruyu cevaplamak için. En sevdiğim iş deneyimlerimin kesinlikle Batılılarda olduğunu söyleyebilirim. Çalışma koşulları çok daha iyi. Güzel bir ülkede hiçbir yerin ortasındasın, atların etrafındasın. Şehir filmlerinde sürekli şehirle savaşıyorsunuz, ekipman için park yeri bulmak için savaşıyorsunuz, trafik ve gürültü ile mücadele ediyorsunuz. Westernlerde, genellikle o yerin sahibi olduğunuz bir yerdesinizdir ve hemen hemen her istediğinizi kendi gücünüzle yapabilirsiniz. Sanırım cevabım Batılılar. En sevdiğim Western’in ne olduğunu sorarsanız, bence Jeff Bridges ve vahşi fatura, burada gerçekten dikkat çekici bir performans sergiledi. Bill Hickok oynaması kolay bir adam değildi. Ve harika bir iş çıkardığını düşündüm. Jeff’in sağlığına kavuştuğunu ve tekrar çalışmaya başladığını duyduğuma çok ama çok sevindim.
Seninle ilgili ilk izlediğim film Savaşçılar. Televizyondaydı ve 10 ya da 11 yaşında olmalıydım. Beni eşit derecede korkuttu ve büyüledi.
Birkaç ay önce, Bologna’ya, onların film festivaline gitmem istendi ve onlar Savaşçılar Piazza Maggiore’de, dışarıdaki dev futbol stadyumu ekranlarından birinde. Orada 7 bin kişi vardı. ve gösterdiler Savaşçılar. Bu filmi yaklaşık 40 yıl önce yapmıştım ve o zamandan beri gerçekten izlememiştim. Bunun nasıl oynanacağını merak ediyordum? Ve harika oynadı! Seyirciler iyi vakit geçirdiler, bağırdılar ve çığlık attılar. Doğru yolda. İnanamadım. 42, 43 yıl önce o filmi bir kuruş ve bir kuruş için yaptık, tam olarak büyük bir bütçe değildi. New York’ta birlikte kazıdık. Ve hala oynuyor. Yani bilmiyorum, tüm bunları ne kadar çok yaparsanız, bazen o kadar az şey bilirsiniz.
Benim ilgimi çeken başka bir filminiz 48 saat, sadece harika bir film olduğu için değil, aslında yeni bir tür yarattığınız için: Dost polis filmi. Orijinal kadronun Clint Eastwood ve Richard Pryor olması gerektiği doğru mu?
Her filmde bu değişken oyuncu seçimi tartışmaları var. Daha yeni başladığımızda, yukarı çıktım ve Clint’i gördüm ve mahkum karakterini oynamakla ilgilendi. Ama senaryoyu bitirmeden önce, kendini Don Siegel’in filmine adamıştı. Alcatraz’dan Kaçış, bu yüzden zaten bir mahkum yapacaktı. Ve eğer polisi oynadıysa, zaten farklı bir seride Kirli Harry’ydi. Yani bu işe yaramadı. Sonra (biz) tutsağı renkli bir adam olarak yazdık. Stüdyoya Richard Pryor’un peşinden gitmemiz gerektiğini söyledim.
Bu, film yapılmadan birkaç yıl önceydi. Stüdyo cevap vermedi, ben de gittim ve birkaç film daha yaptım. Sonra bir telefon aldım: Filmi Nick Nolte ile yapar mıyım? Tabii, dedim. Nick’i tanımıyordum ama işini çok beğendim ve polisi oynayabileceğini düşündüm. Eddie son dakikada geldi. Komik ama sert de oynayabilecek birini istedik. Hepimiz Eddie’nin komik olduğunu biliyorduk. Cumartesi gecesi canlı, ama oyunculuk kısmını halledebilir mi bilmiyorduk. Hiç sorun olmadığı ortaya çıktı.
O zamanlar bu kadar etkili olacak bir film yaptığınızı biliyor muydunuz?
Hayır, yapmadık. Açıkçası, böyle bir hit olduğu ortaya çıktığından memnun oldum. Bir yönetmene isabet etmek, çalışmaya devam edeceğiniz anlamına gelir. Çok taklit bir film. Bunu tanıyorum. Ve, eski Oscar Wilde olayını alıyorum, bu taklit iltifat. Yine de, taklit olarak algılanan pek çok şeyin, asıl amacı gözden kaçırdığını düşünüyorum. 48 saat. Filmin asıl sırrı bu adamların arkadaş olmamasıydı. Birbirlerinden gerçekten hoşlanmıyorlardı ve bunu sürekli söylüyorlardı. Son olarak, ancak ateşle bir denemeden ve her iki taraf için de bir karakter denemesinden sonra, karşılıklı, yorgun ama karşılıklı bir saygıya doğru büyürler. Filme saygınlığını kazandıran şeyin bu olduğunu düşündüm. Ama birçok insan bunun bir formül olduğunu düşündü: iki adamın çok fazla konuşmasını sağlayın. Biri Siyah biri beyaz. Ya da bunun varyasyonları.
48 saat şimdiye kadarki tek filmindi bir devam filmi yönettiniz, ancak tüm uzaylılar filmler, tüm zamanların en önemli bilim kurgu serilerinden biridir. Sigourney Weaver bu yıl da Venedik’te olacak [with Paul Schrader film Master Gardener]. İkinizin bir araya gelip Ripley’in geri dönüşünü planlama şansınız var mı? uzaylılar 5?
Birkaç yıl önce Sigourney ile bunu denedik. Ama o zaman geriydi uzaylılar hala Fox’taydı. Şimdi kontrol eden Disney’deki insanlar uzaylılar, bu yola girmekle ilgilenmediklerini ifade ettiler. Ripley karakteri ve Sigourney ile güzel bir hikaye için bir fikrim vardı. Ama onu Venedik’te görmeyi umuyorum.
Şu anda çalışan hayran olduğunuz genç yönetmenler var mı?
Pekala, bunu söyleyemem çünkü o zaman adını saymadığım herkesi gücendireceğim. Ben sadece ölü yönetmenlerden bahsediyorum.
Sizi en çok etkileyen yönetmenler kimlerdi? Tüm zamanların en büyük Batılı yönetmenlerinden biri olan Sam Peckinpah’ı tanıyor ve onunla çalışıyordunuz.
Evet, Sam ve ben iyi arkadaştık. Ve sonunda görüyorsun Bir dolar için öldüadanmışlığımız var [1950s Western director] Harika Western’ler yapan Budd Boetticher. Budd ve ben arkadaştık, onu Sam’i tanıdığım kadar tanımıyordum ama hayatının sonuna doğru arkadaştık. Ama etkilerim çok çeşitli. Herkes her zaman John Ford’dan bahseder. Evet, kesinlikle ama masamın üzerinde bir resmim var. [he turns the camera to show a large black and white photo of a director with a small insert of two more]. Büyük resim, favorilerimden biri olan Luis Buñuel’e ait. Küçük parça, ikisi de favorim olan Wim Wenders ve Sam Fuller’dan. Wim hâlâ hayatta, yani sanırım oradaki kuralımı çiğnedim.
Buraya geldiğimde Hollywood’da kimseyi tanımıyordum. Hırpalanmış bir bavul ve bir karton kutu ile geldim. Hollywood’a gelen pek çok kişi gibi ben de gençtim, aptaldım ve parasızdım. Ancak, bu gerçekten zor sistem içinde, değerli hikayeler anlatabilecek ve kişiliklerini ifade eden benzersiz bir şekilde anlatabilecek insanlar olduğuna dair bir tür fikir her zaman vardı. Ve buna inanmaktan asla vazgeçmedim. Ama ne biliyorum? Ben sadece Western yapan yaşlı bir adamım.
Bu röportaj uzunluk ve netlik için düzenlendi.
