“Her Şey Ölümcül” kitabının önsözünü okuduğumuzda, Stephen King’in bu koleksiyonu her şeyden önce kendini memnun etmek, ona göre artık kullanılmayan bir türle yeniden bağ kurmak ve ona fırsat tanımak için yazdığını anlıyoruz. fanlar düşünmek için.
Bitmeyen
Kara Kule destanının bir parçası olan kısa öyküleri atladığımı utanmadan itiraf ediyorum. King’de nadir görülen hikayeye bağlı kalmıyorum. Diğer kısa öykülere gelince, hepsinin ortak bir yanı var gibi görünüyor: gerçekten bir sonları yok. King, hayranlarına her romana kendi sonlarını yazmaları ve daha sonra ne olabileceğini hayal etmeleri için ilham vermek istiyormuş gibi geliyor.
Bu, King’in alanı okuyucularına açık bıraktığı ilk sefer değil. Diğer birçok eser neredeyse aniden sona eriyor. Olaylardan sonra karakterleri takip etmiyoruz, onlara ne olduğunu bilmiyoruz. King’in Doctor Sleep gibi bir devam filmi çekmeye karar vermesi dışında.
Belki yazıdan, formdan kaynaklanıyor ama herkesi memnun edecek bir koleksiyon değil. Bu oldukça özel kitabı takdir etmek için King’i, karanlığını, dünya görüşünü, belirli bir döneme duyduğu nostaljiyi sevmeniz gerekiyor. Ancak kitaplarının çoğunu okuduysanız, Tout est fatal’e bir şans vermekten çekinmeyin.
bir tıklama
Tam olarak, koleksiyona adını veren kısa hikayeye odaklanalım: “Her şey ölümcül”. Bir kaybedenin günlük hayatını takip ediyoruz. Annesiyle birlikte tuhaf işlerle geçiniyor ve büyük umutları yok. Ta ki “çok düzgün” bir beyefendinin onunla iletişime geçip ona reddedemeyeceği bir hayat sunduğu güne kadar.
Bir muadili var çünkü kahramanımız tam olarak herkes gibi değil. Aslında Enstitü’yü okuduysanız ne hakkında olduğunu hemen anlayacaksınız. Kendisinden bekleneni yapmak için kendi ağına ve kendi veritabanlarına bağlı görünen bir bilgisayarı kullanabilir. Google, DuckDuckGo ve diğerlerini unutun: “firma” daha gelişmiştir ve insanları hedeflemenize olanak tanır.
Birkaç tıklamayla kahramanımız, kelime işlemcimizdeki satırları sildiğimiz gibi insanları kolayca silebilir. Onları tanıyor mu? Onları neden silmek zorunda olduğunu biliyor mu? O bile umursuyor mu? Seçim ve keyfilikten söz eden bu kısa öykünün bütün amacı budur. Sinsi bir şekilde, biraz daha rahatlık ve huzur için bireysel olarak neleri kabul etmeye hazırız sorusunu soruyoruz.
lanet olası oteller
King, otellere olan tutkusunu The Shining ile zaten paylaşmıştı, ancak “Room 1408” filmine ilham veren kısa hikayede perili bir otele dönüyoruz. Daha spesifik olarak, perili bir odada. Mike, hayaletleri ve doğaüstü hikayeleri çürüten bir yazardır. Onun için bu, folklordan başka yerde olmayan inançlar ve batıl inançlarla ilgilidir.
Bu nedenle, son derece perili olduğu söylenen 1408 numaralı odada kalmak için Yunus’a gitmesi oldukça doğaldır. Otel müdürü onu geceyi bu odada geçirmekten vazgeçirmeye çalışır. Hiçbir şey yardımcı olmuyor: Mike bunun saçmalık olduğuna ikna oldu. Bu odada sadece bir saat kalacak.
Filmi izlediyseniz, yazarların orijinal hikayede özgürlükler kullandığını bilin, hangilerini bulmak size kalmış. Ve otellerden bıkmadıysanız, her zaman “sevdiğiniz her şey elinizden alınacak” haberini alırsınız.
Eko
Tuhaf bir nedenle Dolphin ile ilgili haberler Los Angeles’taki Cecil Hotel’i andırıyor. Hem yaşayanlar hem de daha rahatsız edici veya dengesiz ruhlar tarafından perili bir yer. Bu kurumun internet efsanesine girdiği ve Amerikan şehir mitlerini doldurduğu doğrudur. Bu talihsiz yerle bağlantı kurmak neredeyse doğaldır.
King’de her zaman olduğu gibi, kitaplarına kendimize korkmayacağımızı söyleyerek başlıyoruz ve sonunda fazlasıyla gerçek görünen bir kabustan uyanıyoruz. Hikayelerin her biri içimizde en çok gömülü olana, kendi korkularımıza hitap ediyor. Bazıları fantastik canavarlardan kaynaklanır, ancak diğerleri çok daha gerçektir ve bir kriz döneminden geçerken belirli bir yankısı vardır.
Ama hepsinden önemlisi, bir King’i kapattığınızda, bir başkasını keşfetmek ve korku ve dehşete düşmeye devam etmek için sabırsızlanıyorsunuz. “Her şey ölümcüldür” basılı ve dijital olarak mevcuttur.
