(a) Ryugu ince kesiti A0058-2’nin geri saçılan elektron (BSE) görüntüsü. Her siyah alan ölçülen ∼20 NanoSIMS haritasından oluşur. (b) C0002 bölümünde, çevreleyen Ryugu matrisinden daha az değiştirilmiş bir litolojiye sahip bir alan (“clast 1”; BSE görüntüsü). Bu alan Mg açısından zengin olivin, düşük Ca’lı piroksenler ve ∼15 μm’ye kadar olan spinel taneleri içerir (Kawasaki et al. 2022). Ryugu’da tanımlanan üç O-anormal taneden ikisi, muhtemelen bir güneş öncesi silikat (g)-(h) bu bölgede bulundu. (c)–(e) İki güneş öncesi SiC tanesinin tespit edildiği altın folyoya preslenmiş bir Ryugu parçacığının ikincil elektron (SE) görüntüsü. Beyaz oklarla gösterilen C-anormal bölgeler, açıkça aşağıdakilerle ilişkilidir: 28Sıcak noktalar. (f) 17Ryugu A0058-2 matrisinde bulunan O bakımından zengin güneş öncesi oksit. (g)–(h) Bu O-anormal güneş öncesi tane, (b)’de gösterilen daha az değişmiş alanda bulundu. (g)’deki giriş bir δ gösterir18Her pikselin ortalama değerlerden standart sapma sayısını temsil ettiği O sigma görüntüsü. EDX haritasında Si bulunduğundan ve bitişik spinelden (MgAl) farklı olarak Al ne EDX haritasında ne de NanoSIMS iyon görüntüsünde tespit edildiğinden, tane muhtemelen bir güneş öncesi silikattır.2Ö4), (h)’de mor renklidir. Kredi: Astrofizik Dergi Mektupları (2022). DOI: 10.3847/2041-8213/ac83bd
Hayabusa-2 uzay sondası tarafından alınan toz örneklerini inceleyen uluslararası bir araştırmacı ekibi, toz tanelerinin bir kısmının güneş sisteminden daha eski olduğunu keşfetti. Yayınladıkları bildiride Astrofizik Dergi Mektuplarıgrup asteroitten gelen tozla ilgili analizlerini ve bulduklarını anlatıyor.
Hayabusa-2 uzay sondası, 2014 yılında bir H-IIA 202 roketiyle uzaya fırlatıldığında görevine başladı. Dört yıl sonra Dünya’ya yakın asteroid 162173 Ryugu ile buluştu. Asteroitin etrafında iki yıl dolaştıktan sonra yüzeyine indi ve yüzey tozundan bir örnek aldı. Daha sonra patladı ve Dünya’ya geri döndü.
Ryugu, Dünya’dan 300 milyon kilometre uzaklıkta ve her 16 ayda bir güneşi çevreliyor. Muhtemelen diğer birkaç asteroitin enkazından yapılmış bir çakıl topluluğundan biraz daha fazlası olarak tanımlanmıştır. Diğer araştırmalar, muhtemelen güneş sisteminin dış kısmında oluştuğunu ve o zamandan beri içeriye doğru süründüğünü gösterdi – diğerleri yine de, Dünya’nın suyunun benzer bir asteroitten gelme olasılığına dair toz ipuçlarını öne sürüyor.
Sonda tarafından toplanan toz örneği Dünya’ya döndüğünden beri, parçaları dünyanın dört bir yanında, onu farklı şekillerde test etmeye istekli farklı araştırmacılara iletildi. Bu yeni çabada, araştırmacılar onun yaşını belirlemeye çalıştılar – Ryugu gibi asteroitlerdeki farklı türdeki tanelerin farklı türdeki yıldızlardan ve yıldız süreçlerinden kaynaklandığını not ettiler. Tozlarındaki tanelerin yaşı, izotop imzalarıyla belirlenebilir ve tarihlendirilebilir.
Ryugu toz örneğini inceleyen araştırmacılar, bunları Dünya’da bulunan karbonlu kondrit meteoritlerinde bulunan taneciklerle karşılaştırdılar. Bu tür meteoritlerin sadece %5’inin güneş sisteminin oluşumundan önceye tarihlenen ve bazıları 7 milyar yıl öncesine tarihlenen tahılları barındırdığının tespit edildiğini belirtiyorlar. Araştırmacılar, toz örneğinin göktaşlarında görülen diğerleriyle aynı taneleri tuttuğunu ve bunun da güneş sisteminden çok önce olduğunu gösterdiğini buldular. Özellikle çok kolay yok edildiği bilinen bir silikatın güneşin zararlarından bir şekilde korunmuş olması gerektiğini belirtiyorlar.
Uzay görevi, Dünya’nın suyunun asteroitlerden olabileceğini gösteriyor: çalışma
Jens Barosch ve diğerleri, Asteroid Ryugu’da Presolar Stardust, Astrofizik Dergi Mektupları (2022). DOI: 10.3847/2041-8213/ac83bd
© 2022 Bilim X Ağı
Alıntı: Güneş sistemimizden (2022, 18 Ağustos) daha eski asteroid Ryugu’dan gelen toz tanecikleri, 21 Ağustos 2022’de https://phys.org/news/2022-08-grains-asteroid-ryugu-older-solar.html adresinden alındı.
Bu belge telif haklarına tabidir. Özel çalışma veya araştırma amaçlı herhangi bir adil işlem dışında, yazılı izin alınmadan hiçbir bölüm çoğaltılamaz. İçerik yalnızca bilgi amaçlı sağlanmıştır.
