2017’de Dubai’deki pembe ve yeşil boyalı çocukluk yatak odamdan USC’deki bir yurt odasına ailemden 8.345 mil taşındım. Bir gecede dünyam değişti. Ailemin yumuşak başlı çocuğundan kendi çamaşırlarını yıkaması gereken bir yetişkine geçtim. Kırbaç şiddetliydi ve eski hayatımın görüntüleri kafamda yankılanıp duruyordu. Penceremin dışındaki kuşları duymak için uyandığımda, annemin onu çaldığını duymayı yarı yarıya bekliyordum. suprabhatam Adanmışlık müziği, yeri sallayacak kadar yüksek sesle. Dubai’de sabah geç vakitleri, okul otobüsünü kaçırdıktan sonra radyo dinlediğimi, uykulu uykulu ailemin arabada giydiği Bollywood Top 40’ı yuttuğumu hatırlardım. Dersten sonra, dershaneye gidiyorum, patlardım mura masa kulak zarlarımı ezecek kadar yüksek sesle. Eve dönüş yolunda otobüs şoförü Yadav, okul otobüsü hoparlörlerinden Malayali şarkılar söyledi.
Los Angeles’taki yeni hayatımda o müzikten kopmuştum. Evdeki radyo istasyonlarında internet akışı yoktu. Hintçem ve Tamilce’m düzensizdi, bu yüzden şarkı sözlerini Google’da bulamadım veya anneme kafama takılan şarkıyı soramadım. Partilerde, şarkının sözlerini biliyormuş gibi yaptım.Mo Bamba” ve “hasta modu” ve zamanın geri kalanını müziksiz yaptım. Sessizlik yalnızdı.
Müzik akışı, Dubai’de büyürken benim için nispeten yabancı bir kavramdı. Ailem Apple Music ve Spotify için ödeme yapmadı Ortadoğu’ya ulaşamadı 2018’e kadar, üniversite için taşındıktan sonra. Bu şarkılarla ilgili deneyimim, Dubai’deki kendi radyo istasyonları ve dans barları dünyasını destekleyen Güney Asya topluluğuyla bağlantılıydı. USC’deki Frat Row kesinlikle bu altyapıya sahip değildi ve LA’nın geri kalanı da yoktu. Bu yüzden başka bir yere bakmaya başladım.
Sonunda pes edip Spotify’ı indirdiğimde, ilk kez renkleri görebilmek gibi hissettim. Kendimi her gün “Beş yıldır kafama takılan şarkı bu!” diye düşünürken buldum. Spotify tarafından seçilen çalma listeleri gibi desi hitleri bir başlangıçtı, ancak yapay hissettiler – sanki bir algoritma en son Bollywood sürümlerinin bir veritabanını kazımış gibi. Nostaljide bir sığınak arıyordum ve kullanıcı tarafından oluşturulan çalma listeleri tam da bu kaşıntıyı kaşıdı. Durmaksızın Google anahtar kelimeleri kullanırdım, Brown insanlar tarafından ve onlar için mümkün olduğu kadar çok müzik tüketirdim. dinlerdim Akşitipopüler bin yıllık Bollywood yemek yaparken çalma listesi ve birlikte ağlayın desi üzgün boi saatler ben duş alırken Sanki dünyanın içinden bir tünel kazmışım gibi Dubai’ye dönmüş, annemle arabada müzik dinliyormuşum gibi hissettim.
AI müzik yazılımı tarafından puding.coolmüzik zevkinizi kavuran , benimkini “eski-boy-bander-stan-müzik-takip-çocuklar-lütfen-oku-yazmamı-kötü” olarak adlandırıyor (ne yazık ki, kim olduğumun doğru bir tanımı) . Ve sonunda, Spotify’ın algoritma hem zevklerime uyan hem de onları genişleten Bollywood dinleme alışkanlıklarımı yakaladım.
Ailemin partilerinden hatırladığım eskileri yeniden keşfetmek rahatlatıcıydı ama kendi kuşağımın müziğini bulmak daha da iyiydi. Yakında, arkadaşlarımı gelişmekte olan Desi sanatçılarına koyabilir, onlardan bilgi alabilir ve yeni çalma listeleri oluştur birinci sınıfta teselli aradığım kişiler gibi. Sonunda kendi kültürümün bir parçası olduğumu hissettim – internette müzikal bir niş oluşturan genç, tuhaf, kayıp diaspora çocuklarından oluşan bir topluluk.
Bizim için müzik bir uzanma ya da yardım isteme yolu haline geldi. Memleketimdeki arkadaşlarıma linkler göndererek onlarla iletişim halinde kalıyorum. Karışım Spotify’da benimle. Çoğu insanın bir güvence sözü isteyeceği gibi ben de sevdiklerimden şarkılar istiyorum. “Titreşimleri” kanalize eden çalma listelerini kaydediyorum ve normalde kendi başıma çalışamayacak kadar yoğun olan şeylerden beni korumak için bir şarkı katmanıyla duygularımı hissediyorum.
Spotify’ın müziği bir yaşam tarzı yapma hedefi bende işe yaradı. Geçen yıl itibarıyla Amerika Birleşik Devletleri’ndeki dinleyicilerin yüzde 94’ünden daha fazla müzik dinleyen ücretli bir Premium üyeyim. Şirketin iş modeli kusurlu – değil sanatçılarına ödeme yap akış hizmetlerinin bel kemiği olmak için neredeyse yeterli. Benimki gibi hikayelere rağmen, ürün ekibi hala ihtiyaçları yakalamak ve küresel Güney ve Doğu’dan ortaya çıkan eğilimler – Batılı teknoloji şirketleri için iç karartıcı bir ortak hikaye.
Ancak tüm sorunlarına rağmen Spotify, kişisel geçmişimle yeniden bağlantı kurmama izin verdi. Gözlerimi kapatabilmek, doğru şarkıyı çalabilmek ve babamla araba kullanırken arka koltukta olduğumu hayal edebilmek, özellikle sıla hasreti çeken gecelerde beni uyuşturabilir. Annemin çocukluğunu çalma listeleri aracılığıyla yeniden yaşayabilmek, onun neden kim olduğunu anlamama yardımcı oluyor. Bu müzik bir yaşam biçimidir ve benimkiyle bağlantı kurmadan geçen beş yılın nasıl olacağını hayal bile edemiyorum.
Nisha Venkat, Güney Kaliforniya Üniversitesi’nde yüksek lisans öğrencisidir. Vakit bulduklarında yazmaktan, yürümek için çalma listeleri yapmaktan ve bu çalma listelerine yürüyerek gitmekten hoşlanırlar.
