Bu haftaki yeni araştırma, agresif bir beyin kanserinin beynin kendi devrelerini daha fazla yaymak ve kendisini durdurulamaz kılmak için ele geçirebileceğini gösteriyor.. Almanya’daki araştırmacılar, farelerde ve laboratuarda glioblastoma hücrelerini inceledi ve bu tümörlerin beyni sistematik olarak istila etmek için normal nöron gelişimi ve göçünün arkasındaki aynı mekanizmalardan bazılarını kullandığını buldu. Araştırma, bir gün bilim adamlarının neredeyse her zaman ölümcül olan durum için daha iyi tedaviler geliştirmesine izin verebilir.
Beyin kanseri nispeten nadir olmasına rağmen, glioblastoma (aynı zamanda glioblastoma multiforme veya GBM olarak da adlandırılır) en yaygın türdür. 15 hakkında% birincil beyin tümörleri. Aynı zamanda çevredeki en tehlikeli kanserlerden biridir. Nöronları destekleyen astrositler olarak bilinen hücrelerden oluşur ve daha sonra hızla beyne yayılır. Semptomlar, baş ağrısı ve mide bulantısı da dahil olmak üzere ilk başta spesifik olmama eğilimindedir. Tyeniden işleme nadiren başarılı olur, ve kanser sıklıkla tekrarlar, ortalama hayatta kalma süresi bir yıldan az olması.
Zarar görmemesinin başlıca nedenlerinden biri, kanserin kendisini beyinde geniş bir alana yayabilmesi ve cerrahi veya diğer yöntemlerle kesin eradikasyonu çok daha zor hale getirmesidir. GBM tümörlerinin ayrıca çok çeşitli hücreler içerdiği görülüyor ve bu da herhangi bir tedaviyi daha da karmaşık hale getiriyor. Ancak GBM hücrelerinin bu farklı popülasyonlarının kesin rolü ve işlevi gizemli kaldı.Almanya’daki Heidelberg Üniversitesi’nde beyin tümörü araştırmacısı olan çalışma yazarı Varun Venkataramani’ye göre.
GBM’yi daha iyi anlamak için Venkataramani ve meslektaşları, bu tümörleri moleküler ve hücresel düzeyde incelemek için birkaç farklı yöntemi birleştirdi. Kronik kraniyal pencere olarak bilinen bu tekniklerden biri, farelerde uyanıkken beyin ve GBM tümörlerini görmelerine bile izin verdi. Ayrıca tek hücrelerin genetiğini de sıralayarak hangi genlerin kapalı veya açık olduğunu görmelerini sağladılar.
Diğer araştırmalar, GBM hücrelerinin, mikrotüpler olarak bilinen uzun çıkıntılarla birbirine bağlı bir tür ağ oluşturduğunu ve bu mikrotüplerin kanseri daha da ilerlettiğini göstermiştir. Ancak ekibin çalışması, diğer bağlantılı olmayan GBM hücrelerinin kanserin yayılmasında hayati bir rol oynadığını buldu. Bu hücreler, nöronlardan beynin diğer kısımlarını istila etmeye teşvik eden bir sinyal alıyor gibi görünüyor. Bunu başarmak için, ekibin çalışması ayrıca, kanser hücrelerinin, sağlıklı beynin normalde gelişimimizin başlarında nöronlar oluşturmak için kullandığı aynı süreçlerden yararlandığını ileri sürüyor. Nöron sinyalleri aynı zamanda mikrotüplerin büyümesini de besliyor gibi görünüyor. ve, zamanla, bağlanmamış GBM hücreleri kanserin geri kalanıyla birleşir. Belki de en ürkütücü olan, kanserin istilası, bazı avcıların kıt zamanlarda yiyecek için avlanacakları enerji açısından verimli yolları tanımlayan bir terim olan Levy benzeri bir hareket modelini izleyebilir.
Venkataramani, Gizmodo’ya gönderdiği bir e-postada, “Birlikte ele alındığında, gelişme sırasında olgunlaşmamış nöronların ve nöral progenitör hücrelerin mekanizmalarının istila için kaçırıldığını görüyoruz.” Dedi. Takımın işi şu yayınlanan Cell dergisinde.
Bu bulgular ideal olarak ek tarafından doğrulanacaktır. diğer araştırmacıların çalışmaları. Ve her zaman öğrenilebilecek daha çok şey vardır. Örneğin mevcut çalışma, yalnızca engellenmeden yayılmasına izin verilen GBM hücrelerine baktı ve kemoterapi ve diğer tedavilere yanıt olarak nasıl davranacakları net değil.
Thbir tür temel araştırma, bir gün yeni sonuçlara yol açabilecek keşifler yapmak için çok önemlidir. GBM için tedaviler. Nöronlar, kanserin kendisiyle nasıl iletişim kurduğunun önemli bir yönü gibi göründüğü için, onu durdurmaya yönelik bir yaklaşımın bu sinyallere müdahale etmesi olasıdır. Ekip, bu noktaya gelmeden önce yapılması gereken daha çok iş olmasına rağmen, bu sinyallerin kesintiye uğramasının bazı olası yollarını vurgulamaktadır.
Venkataramani, “Bu bulguların klinik deneylerde en iyi şekilde test edilmesi gerektiğine inanıyoruz ve bu beyin tümörlerinin istilacı doğasını daha spesifik olarak izleyebilmemiz için klinik görüntülemeyi daha da geliştirmemiz gerekecek” dedi. “Son olarak, bu çalışma prensipte tüm kanser varlıklarında kullanılabilecek bir çerçeve oluşturuyor. ve bu mekanizmaların diğer tümör tiplerine nasıl dönüşeceğini anlamak önemli olacak.”
