Bir roketin aya çarptığı ve bir bütün olarak endüstrinin gökyüzünü işaret ettiği ve kağıttan bir uçak tutan kızgın bir öğretmen gibi “Bunu kim fırlattı?” Diye sorduğu uzay çağında yaşadığınızı biliyorsunuz. Gerçekten de, bu hafta, tanımlanamayan bir roket aşamasının (!) Ay yüzeyini etkilemesiyle meydana gelen şey buydu. yeni ve ilginç bir krater oluşturmak ve hepimizi ne olduğunu bilmemenin nasıl mümkün olduğunu merak ederek bırakarak.
Bu hikayenin kısa versiyonu, gökyüzü gözlemcilerinin Bill Gray tarafından yönetilen aylardır bir nesneyi izliyorlardı, hesaplamalarına göre yakında ayı etkileyecekti. Belli ki bir roket çöpüydü (roketler bir ton çöp üretiyor), ama kimse “evet, bu bizim, bunun için üzgünüm” demedi.
Gözlemlerine ve tartışmalarına dayanarak, bu amatör (ancak hiçbir şekilde uzmanlıktan yoksun olmayan) nesne izleyicileri, bunun büyük olasılıkla 2015’ten itibaren bir SpaceX lansmanı olduğunu belirlediler. Ancak SpaceX buna uymadı ve bir süre sonra Gray ve diğerleri dahil olmak üzere diğerleri. NASA, Çin’den bir 2014 lansmanı olma olasılığının daha yüksek olduğuna karar verdi. Çin, söz konusu fırlatma aracının yeniden girişte yandığını söyleyerek durumun böyle olduğunu reddetti.
Belki doğruyu söylüyorlardır; belki de tarihteki ilk tamamen kasıtsız ay etkisinden sorumlu olmak istemiyorlar. Diğer uzay araçları Ay’a çarptı, ancak kasıtlı olarak veya başarısız bir inişin parçasıydı (başka bir deyişle, çarpma kasıtlıydı, beklenenden biraz daha sertti) – sadece bir uzay çöpü parçası değil.
Belki de asla bilemeyeceğiz ve gerçekten de işin en tuhaf kısmı bu. Yüzlerce karasal teleskop ve radar, uzay tabanlı sensör ağları ve her yöne bakan kameralarla – ve bu sadece bildiğimiz uzay izleme! – Bütün bir roket aşamasının altı ya da yedi yıl boyunca yörüngede oturmayı başarması ve sonunda kimliği belirlenmeden aya kadar gitmesi şaşırtıcı görünüyor.
Tony Dunn’ın canlandırdığı, gizemli nesnenin (yeşil) yörüngede döndüğünü ve nihayetinde orijinal olarak tahmin edilen Mart tarihini etkilediğini gösteren animasyon.
Tüm dünyada yeni bir enkaz izleme radarı ağı kuran LeoLabs’tan birinin biraz içgörü sahibi olabileceğini düşündüm. Oradaki kıdemli teknik adam Darren Knight, sorularıma aşağıdaki cevapları verdi.
Bu kadar büyük ve nispeten yakın zamanda fırlatılan bir nesnenin kimliğini ve yörüngesini bilmememiz nasıl mümkün olabilir?
Cislunar yörüngesindeki sahipsiz nesneleri takip etmek, hükümet sensörleri için, bu zamanı Dünya’ya daha yakın olan uyduları veya uzay çöplerini gözlemleyerek harcayabilecekleri zaman, muhtemelen yüksek bir öncelik değildir. Bununla birlikte, cislunar yörüngesindeki operasyonel uyduların izlenmesi ve izlenmesi, yeni bir yüksek zemin olduğu için gerçekten de stratejik istihbarat için kritik öneme sahiptir.
Şimdi başlatılan bir nesne için böyle bir karışıklık mümkün olabilir mi?
Evet, ABD hükümetinin uzay nesnelerini izlemek için kullandığı teknoloji uzun yıllardır değişmediği için bu şimdi tekrar olabilir.
Önümüzdeki birkaç yıl içinde burada ve orada etki yaratan bu “gizemli nesnelerin” daha fazla olması muhtemel mi?
Roket cisimlerini bu yörüngelere yerleştiren görevlerin sayısına ve yeterli süreye (yıllar veya on yıllar) bağlı olarak, gelecekte bunun gibi kazara bir ay çarpması meydana gelebilir. Ancak bunun gibi olaylar genellikle son derece nadir kalmalıdır.
Ve Bill Gray’in yazısında belirttiği gibi:
…Yüksek irtifa çöpleri, asteroit araştırmaları dışında kimseyi ilgilendirmedi ve biz bile bu kadar telaşa kapılmadık. Bu tür nesneler ABD Uzay Kuvvetleri tarafından izlenmez; (çoğunlukla) ‘yakın görüşlü’ radar kullanırlar: alçak yörüngelerde 10 cm çapındaki nesneleri takip edebilir, ancak ay kadar uzaktayken bunun gibi büyük roket aşamalarını göremezler. Bunun için teleskoplara ihtiyacınız var.
Göründüğü kadar garip (zaten bana), yörüngeler bu tür nesneler için sadece benim tarafımdan boş zamanlarımda hesaplanır.
Bu bir bakıma dikkat çekici, ancak uzay izleme dünyasındaki herkesin size söyleyeceği gibi, orada aranacak çok şey var ve hedeflerinizi seçmeniz gerekiyor. Ayın yarısında roket boyutunda bir nesnenin iyi bir görüntüsünü elde etmek basit veya kolay değildir.
Cismin kimliğiyle ilgili en iyi ipucumuz, çarptığında bıraktığı krater olabilir. Çarpışma konumu kısa bir süre sonra görüntülendi ve tuhaf bir çift O şekline sahip: biri 18 metre genişliğinde ve diğeri 16 metre olan iki örtüşen krater. İşte öncesi ve sonrası:
“Çifte krater beklenmedikti ve roket gövdesinin her iki ucunda da büyük kütlelere sahip olduğunu gösterebilir. Tipik olarak, kullanılmış bir roketin kütlesi motor ucunda yoğunlaşmıştır; NASA’dan Mark Robinson, roket aşamasının geri kalanının esas olarak boş bir yakıt deposundan oluştuğunu yazdı.
Baştan çıkarıcı bir gizem olmasına rağmen, gerçek şu ki, onu çözmek için ciddi kaynaklar ayırmak için fazla bir neden yok gibi görünüyor. Uzayda, sonunda aya çarpmak için tam olarak gerekli açı ve hızda uçan bir roket yığınından daha garip şeyler olur. Ve bildiğimiz kadarıyla, birileri bu garip, iki uçlu uzay çöplüğünün ne olduğunun çok iyi farkında ama sessiz kalmayı tercih ediyor.
