Gökbilimciler, galaksimizde ölmekte olan yıldızların patlamasıyla üretilen baloncukların izini buldular.

İtalyan Ulusal Astrofizik Enstitüsü’nden (INAF) Juan Diego Soler liderliğindeki uluslararası bir gökbilimciler grubu, galaksimizi kaplayan gazın yapısında ölmekte olan yıldızların patlamasıyla üretilen baloncukların izini buldu. Bu keşfi, bugüne kadar Samanyolu’ndaki atomik hidrojenin tüm gökyüzündeki en ayrıntılı dağılımını sağlayan HI4PI araştırma verilerine yapay zekadan teknikler uygulayarak yaptılar. Bilim adamları, atomik hidrojen gazından yayılan emisyondaki filamentli yapıyı analiz ettiler. Eski süpernova patlamaları ve galaksinin dönüşünün neden olduğu dinamik süreçlerin bir kaydını koruduğu sonucuna vardılar. Onların sonuçları yayınlandı Astronomi ve Astrofizik.

Hidrojen, güneş gibi yıldızların ana bileşenidir. Bununla birlikte, galaksimiz boyunca yayılan dağınık hidrojen gazı bulutlarının, sonunda yıldızların oluştuğu yoğun bulutlar halinde toplanmasına neden olan süreç henüz tam olarak anlaşılamamıştır. INAF-IAPS’den (Istituto di Astrofisica e Planetologia Spaziali, Roma’da bir INAF araştırma enstitüsü) Juan Diego Soler tarafından yönetilen gökbilimcilerin bir işbirliği ve ECOgal projesi, hammaddenin yaşam döngüsünü aydınlatmak için önemli bir adım attı. yıldızlar.

Soler, Avustralya’daki Parkes 64-metre Radyo Teleskobu, İngiltere’deki Effelsberg 100-metre Radyo Teleskobu ile elde edilen gözlemlere dayanan radyo dalgalarındaki atomik hidrojenden emisyonun en ayrıntılı tüm gökyüzü araştırması olan HI4PI araştırmasının verilerini işledi. Almanya ve Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Robert C. Byrd Green Bank 110 metrelik Teleskop (GBT). “21 cm dalga boyundaki hidrojen emisyon hattının bu arşiv gözlemleri, gökyüzündeki gazın dağılımı ve gözlem yönündeki hızı hakkında bilgi içerir ve bu, Samanyolu rotasyonunun bir modeliyle birleştiğinde, emisyonun ne kadar uzakta olduğunu gösterir. bulutlar,” diyor ECOgal projesinin baş araştırmacısı INAF-IAPS’den Sergio Molinari.

Galaktik hidrojen bulutlarının dağılımını incelemek için Soler, uydu görüntülerinin ve çevrimiçi videoların otomatik olarak incelenmesi ve analizinde yaygın olarak kullanılan matematiksel bir algoritma uyguladı. Bu gözlemlerin boyutu nedeniyle, bu analizi gözle yapmak imkansız olurdu. Algoritma, geniş ve karmaşık bir ince ipliksi nesne veya filament ağı ortaya çıkardı. Samanyolu’nun iç kısmındaki iplikçiklerin çoğunun galaksimizin diskinden uzağa işaret ettiği bulundu.

Ralf Klessen, “Bunlar, muhtemelen gazı süpüren ve galaktik düzlemin karakteristik ölçeğine ulaştıklarında patlayan baloncuklar oluşturan çoklu süpernova patlamalarının kalıntılarıdır, tıpkı bir kadeh köpüklü şarapta yüzeye ulaşan baloncuklar gibi” diyor. Klessen ayrıca Samanyolu diskinden yıldızların ve gezegenlerin oluşum bölgelerine kadar galaktik ekosistemimizi anlamayı amaçlayan ECOgal projesinin baş araştırmacısıdır. “Büyük yıldızların sayısında güçlü bir düşüşün ve dolayısıyla daha az süpernovanın olduğu Samanyolu’nun dış kısmında çoğunlukla yatay yapılar görmemiz gerçeği, galaksimizdeki gazı şekillendiren yıldızlardan gelen enerji ve momentum girdisini kaydettiğimizi gösteriyor. ” diyor Almanya’daki Heidelberg Üniversitesi Astronomi Merkezi’nde görevli gökbilimci.

Yıldızlar arasındaki boşlukta var olan madde ve radyasyon olan yıldızlararası ortam, yıldızların ve süpernovaların oluşumu tarafından düzenlenir; ikincisi, yıldızların son evrim aşamalarında meydana gelen şiddetli patlamalardır. güneşten on kat daha büyük,” diyor Klessen ile birlikte ECOgal projesindeki teorik çalışmayı koordine eden Patrick Hennebelle. Fransa’daki CEA/Saclay Astronomi Bölümü’nden araştırmacı, “Süpernova birlikleri, türbülansı sürdürmede ve tabakalı bir diskteki gazı kaldırmada çok verimlidir” diye açıklıyor. “Atomik hidrojende bu ipliksi yapıların bulunması, galaksi ölçeğinde yıldız oluşumundan sorumlu süreci anlamada önemli bir adımdır.”