Bilim adamları sonunda insanlığın en sıcak oda arkadaşlarının genetik sırlarını çözdüler: Demodex folliculorum, cilt akarı olarak da bilinir. Diğer şeylerin yanı sıra, bulgular, önceki spekülasyonların aksine, bu akarların aslında anüsleri olduğunu doğrulamaktadır. Ayrıca, mikroskobik hayvanların yaygın olarak düşünüldüğü kadar potansiyel olarak zararlı olmayabileceğini ve bize önyükleme için bazı faydalar sağlayabilecek ortak bağımlı, simbiyotik yaratıklara evrimleştiklerini de belirtiyorlar.
D. folliculorum aslında ikisinden biri akar türleri birlikte bizi eve çağıran Demodex kısaltması. Her iki tür de örümceklerdir – örümceklerden çok kenelerle akrabadır – ama D. folliculorum akarlar genellikle yüzümüzde bulunan (ve çiftleşen) akarlardır. Bu küt solucan şeklindeki yaratıklar iki ila üç hafta yaşarlar, tüm bu süre boyunca gözeneklerimize gömülürler, saç köklerimize yapışırlar ve öncelikle cildimizi korumak ve nemlendirmek için vücudumuzun sağladığı yağlı madde olan sebumu beslerler.
Dünyadaki hemen hemen her insanın kendi akar koleksiyonuna sahip olmasına rağmen, onlar hakkında hala anlamadığımız çok şey var. Ama yeni bir çalışmada yayınlanan Salı günü Molecular Biology and Evolution dergisinde, Avrupa’daki araştırmacılar artık genomunun tam olarak dizisini çıkardıklarını söylüyorlar. D. folliculorum-içsel çalışmaları hakkında bazı kalıcı soruları yanıtlayabilecek bir başarı.
Bazı araştırmacılar, örneğin, bu akarların anüsten yoksun olduğunu tartışmışlardır. Teori, bir anüs olmadan, dışkı atıkları kısa ömürleri boyunca içlerinde birikir ve sadece öldüklerinde bir kerede serbest bırakılır. Bazıları ayrıca, akarların aşırı bolluğunun, belki de bir akarın ölümü üzerine bu kaka patlamasından salınan bakterilerden dolayı rosacea olarak bilinen bir cilt rahatsızlığına neden olabileceğini öne sürdüler. Yine de diğer araştırmalar bu iddia hakkında şüphe uyandırdı ve yeni çalışmanın arkasındaki araştırmacılar, akarların gerçekten bir anüsü olduğunu doğruladıklarını söylüyorlar.
İngiltere’deki Reading Üniversitesi’nde araştırmacı olan çalışma yazarı Alejandra Perotti, rozasea ve diğer cilt rahatsızlıkları geliştiren insanlarda akarların daha büyük varlığının, durumun gerçek nedeni değil, durumun bir sonucu olabileceğini belirtiyor. Ve eğer akarlar öldüklerinde arkalarında büyük miktarda kaka bırakmıyorlarsa, o zaman bizi ilk etapta nasıl hasta edeceklerine dair daha az net bir mantık vardır. Diğer çalışmalar, değeri ne olursa olsun, devam etti akarlar ve rozasea arasında bir bağlantı bulmak için birçok tetikleyici dahil olmuş.
Gizmodo’ya gönderdiği bir e-postada, “Sadece akarları suçlamak daha kolay ve daha hızlı” dedi.
Ekibin diğer bulguları, bu akarların, vagonlarını insanlara bağlamanın bir sonucu olarak, genetik olarak konuşursak, inanılmaz derecede tembel hale gelmek üzere evrimleştiğini gösteriyor. Diğer ilgili türlere kıyasla çok basit bir genomları var ve işlev görmek için gereken minimum hücre ve proteinle hayatta kalıyor gibi görünüyorlar (Bacak çiftlerinin her biri tek bir kas hücresi tarafından bile çalıştırılıyor). Ultraviyole ışığına maruz kaldıklarında hayatta kalma yeteneklerini kaybettiler, bu da neden gözeneklerimizin derinliklerine indiklerini ve sadece geceleri hareket edip çiftleştiklerini ve birçok hayvanın yaptığı gibi artık kendi melatoninlerini bile üretmiyor gibi göründüklerini açıklıyor. bunun yerine, bizden çalıyor gibi görünüyorlar. Ayrıca anneden çocuğa, genellikle emzirme yoluyla geçerler, bu da popülasyonların nispeten düşük genetik çeşitliliğe sahip olduğu anlamına gelir. Ve doğal yırtıcıların olmaması, ev sahibi rekabeti ve genel olarak korunaklı varoluşları, akarların sadece zamanla daha fazla gen kaybedeceklerini gösteriyor.
Araştırmacılar, bu eğilimlerin bir gün dünyanın sonunu getirebileceğini teorize ediyorlar. D. folliculorum akarlar ayrı bir varlık olarak – bakterilerde gözlemlenen ama asla bir hayvan olmayan bir süreç, derler. Sonunda, akarlar artık derimizde parazit olarak yaşamayabilir, bunun yerine tamamen içsel ortakyaşamlar haline gelebilir. Eğer öyleyse, bu dönüşüm muhtemelen uzun bir süre bitmeyecek olsa da, bu geçişin şimdi gerçekleştiğini görüyor olabiliriz.
Bu akarların gelecekteki kaderi ne olursa olsun, bilim adamları belki de şu anda bizim için iyi şeyler yaptıklarını söylüyorlar. Örneğin, en azından popülasyonları kontrol altında tutulduğunda, fazla ölü hücrelerin ve diğer malzemelerin cildini temizlemeye yardımcı olabilirler. Perotti ayrıca araştırmalarının insanlara “cilt problemlerimiz için çok uzun süredir suçlanan bu kalıcı arkadaşlar hakkında doğru bilgi” sağlayacağını umuyor.
