Jüpiter genellikle güneş sisteminin en eski gezegeni olarak kabul edilir. Ancak bilim adamları, yaratmanın ne kadar sürdüğünü bilmek istiyorlar. Yeni bir çalışma, gezegenin metal konsantrasyonu ve dağılımının, Jüpiter’in gençken çok sayıda kayalık gezegenimsi yediğini gösterdiğini belirtiyor. Juno uzay aracı Temmuz 2016’da Jüpiter’e ulaştığından ve veri toplamaya başladığından beri, gezegenin oluşumu ve gelişimi anlayışında devrim yarattı. Yerçekimi Bilimi aracı, görevin öne çıkan özelliklerinden biridir. Juno ve Dünya’nın Derin Uzay Ağı arasında radyo mesajları gönderir ve alır. Prosedür Jüpiter’in yerçekimi alanını belirler ve araştırmacılara gezegenin bileşimi hakkında daha fazla bilgi sağlar.
Jüpiter, oluşumuna kayalık malzeme toplayarak başladı. Güneş nebulasından bir süre hızlı gaz birikmesinden sonra, bugünkü canavar haline geldi. Bununla birlikte, kayalık yığılmanın erken aşamaları hakkında önemli bir anlaşmazlık vardır. Gezegenimsiler gibi daha büyük kaya kütlelerini biriktirmiş olması mümkün mü? Yoksa çakıl taşı büyüklüğünde bir şey mi biriktirdi?
Çalışmanın amacı, yayınlanan dergide Astronomi ve Astrofizikbuna bir cevap bulmaktı.
Yazarlar, gezegenin atmosferindeki metalleri araştırmak için Juno’nun Yerçekimi Bilimi deneyini kullanmaya çalıştılar. Uzmanlara göre Jüpiter’in atmosferi başlangıçta hayal edildiği kadar homojen değil. Metaller, gezegenin çekirdeğine doğru diğer katmanlardan daha fazla miktarda bulunur. Toplamda, metaller 11 ila 30 Dünya kütlesi ağırlığındadır.
Araştırmacılar, Jüpiter’in iç süreçlerinin simülasyonlarını oluşturmak için verileri kullandılar. Ekip tarafından iki set model oluşturuldu. Birinci grup 3 katmanlı modellerden, ikinci grup ise seyreltik çekirdekli modellerden oluşmaktadır.
Leiden Gözlemevi ve Hollanda Uzay Enstitüsü’nde astrofizik yardımcı doçenti olan baş yazar Yamila Miguel, “Jüpiter gibi bir gaz devinin oluşumu sırasında metal elde etmesi için iki mekanizma vardır: küçük çakıl taşlarının veya daha büyük gezegenimsilerin birikmesi yoluyla” diye açıklıyor. Araştırma.
Miguel, genç bir gezegenin belirli bir büyüklüğe ulaştığında taş çıkarmaya başladığını da sözlerine ekledi. Önceden, Jüpiter’in mevcut metal zenginliği seviyesi imkansız görünüyordu. Sonuç olarak, araştırmacılar Jüpiter’in tamamen çakıllardan oluştuğu bir senaryoyu ekarte edebilirler. Miguel, “Gezegenler engellenemeyecek kadar büyük, bu yüzden bir rol oynamış olmalılar” dedi.
Merkezden uzaklaştıkça Jüpiter’in içindeki metallerin sayısı azalır. Bu, gezegenin derin atmosferinde bilim adamlarının daha önce var olduğunu varsaydığı bir konveksiyon olmadığını gösterir. Yazarlar ayrıca Jüpiter’in ortaya çıktıktan sonra, henüz genç ve ısıtılmışken bile, konveksiyonla karışmadığı sonucuna varıyorlar.
Araştırmacıların bulguları, gaz halindeki ötegezegenlerin incelenmesi ve metalliklerini belirleme girişimleri için de geçerlidir. Jüpiter’in metalliğini uzaktan söylemenin bir yolu yoktu. Bilim adamları, metalikliği ancak Juno geri döndükten sonra dolaylı olarak belirleyebildiler.
