Romalı şair Juvenal, pek çok tercüme edilmiş sözcükle “Gözcüleri kim izliyor?” diye sorduğunda. sadakatsizlikten bahsediyordu. Ancak soru, o zamandan beri yüzyıllar boyunca sözlükte birden fazla kullanım aldı. gözlemciyönetmen Chloe Okuno’dan gerilim tırmandırmaya yönelik görsel ve görüş odaklı bir alıştırma, bunun üzerine bütün bir film inşa ediyor. Burada röntgencilik, izleyenin izlenen haline geldiği ve tam tersinin olduğu iki yönlü bir caddedir. Filmin tanımlayıcı görüntüsü, mesafe ve perdelerle gizlenmiş, yolun karşısındaki bir pencereden dışarı bakan ve gizlice daldığı incelemeyi davet eden bir figür.
Acemi gurbetçi Julia (Maika Monroe), gözetleyen Tom’u ilk gördüğünde sadece birkaç saattir Bükreş’te bulunuyor. Ailesi Romanyalı olan kocası Francis (Karl Glusman) ile New York’tan yeni taşınmıştır; müsrif oğul kazançlı yeni bir iş için geri döndü… belki de pazarlama, film zar zor açıklıyor. Dili konuşmayan (İngilizce olmayan diyalog kurnazca altyazısız gidiyor, onunla anında özdeşleşmek için) ve uzun saatler boyunca tek başına keşfettiği bu yeni şehirde hiç arkadaşı olmayan Julia için en kolay geçiş değil. Francis iş başında. Daireleri gösterişli ama biraz fazla geniş, özel hayatını halka açık hale getiren büyük pencereler var.
Okuno, uzun metrajlı kısa filmlerden sonra ilk uzun metrajlı filmini yapıyor (geçen yılın en iyi bölümlerinden biri de dahil olmak üzere). korku antolojisi F/H/S/94), havaalanından işe giderken taksi şoförünün meraklı gözlerini keserek hemen bir gözetleme duygusu oluşturur. Krediler, Julia ve Francis’in geniş yeni oturma odalarında kanepeyi vaftiz ederken gösteren uzun bir plandan geçiyor, kamera geri çekilip dünyanın geri kalanının aşk yuvalarını ne kadar net görebildiğini ortaya koyuyor.
Zack Ford tarafından yazılan ve ardından Okuno tarafından yeniden yazılan senaryo, Julia’nın korkularının nasıl yavaş yavaş büyüdüğünü anlatmak için önsezili bir taramayla ilerliyor. İlk başta, onları ikinci olarak tahmin eder. Biri gerçekten onu izliyor mu, yoksa büyük, uluslararası hareket onu sarstı mı? Ama sonra bir seri katilin serbest kaldığına dair haberler var, kadınların kafalarını temizleyen, Örümcek lakaplı bir deli. Paranoyak olman senin peşinde olmadıkları anlamına gelmez.
Monroe’yu modern korkunun büyüleyici bir çığlık kraliçesi olarak kurduktan yaklaşık on yıl sonra, ikiz John Carpenter’ın ikiz John Carpenter’a saygılarını sundu. Takip Eder ve Misafir† Sanki karakterleri can sıkıntısıyla mücadele etmek için her zaman eterden tehlike yaratıyormuş gibi, neredeyse kaderci hissettiren rüya gibi bir huzursuzluğu var. Kahramanının kendinden şüphe duymasını yavaş yavaş çürüten bir gerilim filmi için mükemmel bir aura. Monroe bizi Julia’nın tahterevalliyle ilgili endişesine – başlangıçta zihninin ona oyun oynama olasılığıyla boğuşma şekline – bağlıyor. Terapötik tür ücretlerinde mevcut trendleri altüst eden Okuno, ona sadece bir arka plan fısıltısı sağlıyor. Gerçekten öğrendiğimiz tek şey, Julia’nın eskiden bir aktris olduğu – tesadüfen değil, birinin rahatsız edici bir şekilde maruz kalmasına neden olabilecek bir iş.
gözlemci iz sürücü hikayelerinin saygıdeğer bir sürekliliği üzerindeki yerini tanır. biraz var arka cam komşu mimarinin cam yüzeylerindeki yavaş tavalarında ve Monroe’nun bazen sözsüz performansındaki birçok arketipik “Hitchcock sarışın”. Tür bağımlıları, 1970’lerin ve İtalyan sinemasının paranoyak gerilim filmlerinin ipuçlarını yakalayacak. giallo aynı dönemin ücreti. (Nathan Halpern’in skoru, uğursuz ping’leri tam olarak çiçek açmasa da, synth tehdidiyle flört etmeye devam ediyor. senfoni gibi cin.) Ancak Okuno’nun temiz ve etkili doğrudan tarzı, asla intihal veya özellikle gösterişli hissettirmez. Ve hem anlatı açısından stratejik hem de Monroe’yu bir katilin gözünden çerçevelemeyi reddederek, göz kamaştıran Jason Voorhees POV’un siren çağrısına direnmesi dikkat çekici. Okuno, tehdidin ne kadar gerçek olduğunu tahmin etmemizi sağlarken, aynı zamanda bu türden pek çok film tarafından eleştirmeden benimsenen erkek bakışından da kopmak istiyor.
Film kendi belirsizliğini mi iddia ediyor? Arsa ilerledikçe, Julia şüphelerini şüpheye düşürmeyi bırakır. o bilir bir şey yanlış. Ama ne kadar emin olursa, endişeleri polis tarafından, komşular tarafından, hatta korkularını bastırmak için ısrarlı girişimleri rahatlatıcı olmaktan çıkıp küçümseyici bir tavır sergileyen Francis tarafından bile o kadar az ciddiye alınır. (O, John Cassavetes’in kariyerindeki kocasını kibarca baltalayan bir bin yıllık yükseltme gibi. Rosemary’nin Bebeği† gözlemci bir kadının tehlikeyi algılamasının nasıl görmezden gelinebileceğinin, en aza indirilebileceğinin ve ustaca histeri olarak kodlanabileceğinin bir portresi olan bir tür gaz aydınlatma hikayesi haline geliyor. Kurgusal korku ve haftanın büyük manşet haberleri arasındaki paralellikleri görmek için zorlanmanıza gerek yok.
Ama Okuno tüm bu kabarcıkları yüzeyin altında bırakır. Tema asla gerilimi kaçırmaz gözlemciBu, anlamın, ince türdeki tanıdık kedi-fare oyunlarından organik olarak ortaya çıkmasına izin vermekle yetiniyor. Bu filmde daha önce görmediğiniz hiçbir şey yok; birkaç büyük sürpriz barındırıyor. Ancak, sabırlı hikaye anlatımıyla izleyicilerin sabrını ödüllendiren bir ödeme geliyor. Kötülüğün yüzünü ilk gördüğünüzde tanıyacağınızı boşverin, Okuno’nun onaylama önyargımızı şımartmasından yarım saat önce. Bu, etrafınızdaki herkes orada olmadıklarında ısrar etse bile, uyarı işaretlerini belirleme ve bunlara yanıt verme hakkında bir film. Fayansın üçüncü izleyicisi olan seyirci neden bu denklemin bir parçası olmasın?
gözlemci şu anda belirli sinemalarda oynuyor ve dijital olarak kiralanabiliyor† AA Dowd tarafından yazılan daha fazla inceleme ve yazı için, adresini ziyaret edin. Yazar sayfası†
