Uzayda vizyon değişiklikleri

Mikro yerçekiminin insan vücudu üzerindeki etkilerini anlamak, astronotların zorlu uzay ortamında aylarca, hatta yıllarca seyahat etmelerini sağlamak için çok önemlidir. Vücudun iskelet ve kas sistemlerindeki önemli değişiklikler onlarca yıldır inceleniyor ve Uluslararası Uzay İstasyonunda, şiddetli egzersiz de dahil olmak üzere çeşitli karşı önlemler yoluyla fiziksel zindeliği korumak için stratejiler uygulanıyor. Ancak bilim adamları ve araştırmacıların hala öğrenecekleri çok şey var – uzayda geçirilen zamanın gözleri ve beyni nasıl etkilediği de dahil.

İki hafta kadar kısa bir yolculuk sırasında bile, Amerikan astronotlarının yaklaşık üçte birinde görme değişiklikleri meydana gelir. Yolculuk daha uzun olduğunda – örneğin dört ila altı ay – bu rakam iki katına çıkabilir. Ancak, potansiyel çözümler önerilmeden önce, bilim insanlarının öncelikle bu değişikliklere neyin sebep olduğunu anlamaları gerekiyor.

Dünya’da yerçekimi, vücudun doğal kan hacmini belin altına, aşağıya doğru zorlar. Kalbimiz, gözlerimiz de dahil olmak üzere onu belin üstündeki bölgelere geri zorlar. Ancak, yerçekimi artık onları aşağı çekmediğinde, bu kan hacmine ve diğer sıvılara ne olur?

İnsan vücudu inanılmaz bir uyum sağlama yeteneğine sahiptir. Vücudun üst kısmındaki sensörler, çok fazla sıvı alındığını not eder, bu nedenle vücut mikro yerçekiminde toplam kan hacmini azaltır. Ancak bu tepki, bu sıvı değişimlerine her zaman tamamen karşı koymaz. Bu bazen uzay istasyonundaki astronotların resimlerinde veya videolarında görülebilir. Yüzleri şişmiş görünüyorsa, kafalarında çok fazla sıvı olduğunu gösterebilir. Bu sıvı da gözlerin içinde veya çevresinde birikiyor mu?

Görme araştırmacıları, uzay uçuşu sırasında kronik sıvıların başa doğru kaymasının gözün şeklinin değişmesine neden olup olmadığını veya sıvının gözün arkasında birikip birikmediğini daha iyi anlamak için çalışıyorlar. Optik koherens tomografi adı verilen bir görüntüleme tekniği, gözün arkasının fotoğraflarını çekmek için özel bir kamera kullanır ve bilim adamlarının buradaki dokuda bulunan artan sıvı birikiminin etkilerini daha iyi anlamalarına yardımcı olur.

Dr. Steven Laurie, Spaceflight Associated Neuro-o-oküler Sendrom araştırmasının baş bilim adamıdır. “Astronotların kısa süreli Uzay Mekiği görevlerinde uçtuğundan beri, uzay uçuşu sırasında vizyon değişikliklerinin Dünya’da aynı zaman diliminde beklenenden daha hızlı gerçekleştiğini biliyorduk. Ancak, bir kez, gözü çevreleyen gözün arkasında şişlik görmeye başladık. optik sinir, bu daha fazla endişe verici hale geldi çünkü görmede yeni reçeteli lenslerle düzeltilemeyecek uzun vadeli değişikliklere yol açma potansiyeline sahip.”

Bilim adamları için bir başka zorluk da, astronotların tüm tedavi yaklaşımına uyan tek bir boyuta uymayabilmesidir. Tüm astronotlar kronik ağırlıksızlık yaşarken, yaklaşık %70’i gözün arkasında biriken sıvının en erken belirtilerini gösteriyor ve sadece %15’i bununla ilgili daha fazla işaret gösteriyor. Dünya’nın yerçekimine geri döndüklerinde, bu değişikliklerin çözülmesi 1 yıl kadar sürebilir ve gözdeki bazı değişiklikler asla uzay uçuşundan önceki haline tam olarak dönmez. Hem erkekler hem de kadınlar, bir veya iki gözünden etkilenmiştir.

Dr. Laurie şu sonuca varıyor: “Araştırmacılar ve tıp doktorları, herhangi bir kalıcı görme değişikliğinin ortaya çıkıp çıkmayacağını belirlemek için uzay uçuşu sırasında ve sonrasında astronotları yakından izliyor ve bu değişikliklerin altında yatan nedenler hakkında daha fazla bilgi edinmek için araştırmalara devam ediyor.”