İlk iki sezonu boyunca, Aşk, Ölüm ve Robotlar bilimkurgu ve korkuyu kapsayan sayısız animasyonlu kısa film ve bazen ikisini aynı anda sunarak adına iyi geldi. Kanlı ve içgüdüsel ama aynı zamanda sıklıkla düzensizdi. İnsanlığın doğasıyla ilgili her akıllı inceleme için, kanlı ve şok edici ve çok az başka bir gorefest vardı. Ancak 3. ciltle, tartışmasız şimdiye kadarki en güçlü koleksiyonu elde ediyoruz: aralarında zayıf bir bağlantı olmayan dokuz tür şort.
Üçüncü sezonla ilgili belki de en etkileyici şey, yedi ila 21 dakika arasında değişen şortların ne kadar çeşitli olduğudur. Benim kişisel favorim, Jüpiter’in uydusu Io’da mahsur kalan bir astronotu anlatan Emily Dean’in yönettiği “Makinenin Nabzı”. Ölü bir meslektaşının cesedini ıssız bir arazide güvenli bir yere geri sürüklerken, halüsinasyon görmeye başlar… muhtemelen. Onu hayatta tutan ilaçlar olabilir ya da Möbius– doğrudan onunla konuşan ilham verici gezegen. Her ne ise, izlemesi muhteşem ve özellikle şiirsel bir notla bitiyor.
Diğer öne çıkanlar arasında, David Fincher’ın, bir grup denizciyi, önceliklerini yeniden değerlendirmeye zorlayan devasa bir aç yengeç tarafından yakılan korkunç bir hikayesi var. Sadece ahlaki ikilemleriyle değil, aynı zamanda canavarlarını ve iç organlarını ortaya koyduğu korkunç gerçekçiliğiyle de dikkat çekiyor. Bu kabusların malzemesi. Benzer şekilde, yönetmen Alberto Mielgo’nun “Jbaro”su, sağır bir şövalyenin, ikilinin kafa karıştıran, sözsüz bir savaşta karşı karşıya gelmeden önce tüm müfrezesinin altın bir siren tarafından öldürülmesini izlediği korkunç bir vizyondur. “Swarm”, insanlar barışçıl bir uzaylı böcek ırkını köleleştirmeye çalışırsa ne olacağını hayal ediyor. Spoyler: İyi gitmiyor.
3. ciltle ilgili belki de en etkileyici şey Aşk, Ölüm ve Robotlar görünüşte genel hikayelerin bile ilginç olduğu ortaya çıkıyor. Token zombi kısa filmi – Robert Bisi ve Andy Lyon’un yönettiği “Night of the Mini Dead” – ölümsüz bir kıyametin kuşbakışı görünümü alıyor ve olayların hızlandırılmış bir versiyonunu sevimli bir sanat stiliyle gösteriyor. Yıldız Gemisi yan ürün. Neredeyse zombilerin elindeki ölümümüzün bir hızlandırılmış hali gibi. Ve sonra, silahlı bir grup askerin bazı dağları keşfetmesiyle başlayan iki hikaye var – ama ikisi çok farklı yönlere gidiyor. Yönetmen Jennifer Yuh Nelson’ın “Kill Team Kill”i, bir mecha ayısı ile neşeli, grotesk bir savaşken, Jerome Chen’in yönettiği “In Vaulted Halls Entombed” çok güzel başlıyor. Görev çağrısı dönüşmeden önce iade.
3. Cilt, Patrick Osborne’un yönettiği “Çıkış Stratejileri”nde kim olduğumuzu öğrenmek için bir kez daha insanlığın kalıntıları arasında seyahat eden üç robotun geri dönüşüyle antoloji serisine süreklilik katıyor. Bu sefer, zorlu hayatta kalma kamplarından ve güçlendirilmiş petrol tankerlerinden teknoloji milyarder oyun alanlarına ve siyasi seçkinler için yeraltı sığınaklarına kadar kıyamet barınaklarımıza odaklanıyorlar. Korkunç ve gülünçtür ve “insanların en kötüsünün” önemli olduğunun farkına varılmasıyla sona erer.
Dokuz filmi birbirine bağlayan, hepsinin bilimkurgu ve korkuyu araştıran kısa animasyonlar olduğu gerçeğinin ötesinde bir geçiş çizgisi olması gerekmiyor. Bazılarının çok kanı var ve bazılarının insanlığın geleceğine dair derin tefekkürleri var – ve bazılarında her ikisi de var. Ancak bu bağ dokusu, şortların her biri çok farklı ve ilginç olduğunda burada gerçekten gerekli değildir. Evet, bir sürü ölüm ve robot (ve biraz da aşk) alıyorsunuz. Ancak 3. cildin ana özelliği, göze çarpan bir şey olmamasıdır: İşte birbirinden çok farklı hissettiren dokuz mükemmel tür hareketi. İnsanlık en kötüsü olabilir, ama en azından bazı harika şeyler yapabiliriz.
Cilt 3 Aşk, Ölüm ve Robotlar şu anda Netflix’te yayınlanıyor.
