Montana Hikayesi sessiz ve ölçülü bir film, ancak yüzeyinin altında yoğun, dağınık duygular köpürüyor. Scott McGehee ve David Siegel tarafından yazılan ve yönetilen film, kendilerini beklenmedik bir şekilde aile çiftliğinde yeniden bir araya gelen bir çift ayrı kardeş Erin (Haley Lu Richardson) ve Cal (Owen Teague) arasındaki çalkantılı ilişkiye odaklanıyor. Babalarının bozulan sağlığıyla bir araya gelen Erin ve Cal, zamanın çoğunu Montana Hikayesi birbirlerinin etrafında dans ediyor, yeniden bağlantı kurmak için kısa girişimlerde bulunuyor, ancak onları ayıran travmatik olayı asla kabul etmiyorlar.
Film, Teague ve Richardson’ı hikayesinin tüm ağırlığını omuzlarında taşımaya zorluyor. Her iki aktörün performansı otantik hissetmiyorsa, o zaman Montana Hikayesi kendi içine çökecekti. Neyse ki, hem Teague hem de Richardson yetenekli genç aktörler ve performansları Montana Hikayesi çarpıcı. Richardson’ın durumunda, onun buradaki çalışması, birkaç yıldır sürekli olarak yıldız yapım performansları sergileyen bir aktörün kuşağındaki başka bir çentik gibi geliyor.
ile Montana Hikayesi Tiyatrolara giren Richardson, geçtiğimiz günlerde Digital Trends ile düşünceli yeni Batılı yapmanın nasıl bir şey olduğu hakkında konuştu. HBO’nun ikinci sezonunun çekimleri için İtalya’da bulunan yıldız, Beyaz Lotusayrıca neden paylaştı Montana Hikayesi“kapsamlı” prodüksiyon tasarımı ve izole ortamı, duygularını şişelemeyi alışkanlık haline getirmiş birinin kafasına girmesine yardımcı oldu.
Not: Bu röportaj, uzunluk ve netlik amacıyla düzenlenmiştir.
Dijital Eğilimler: Film güzel görünüyor, ancak koşullar da zaman zaman sert olabilecekmiş gibi görünüyordu. Montana’da çekim yapmak gibi deneyimleriniz nelerdi?
Haley Lu Richardson: Yani, bazı günler oldukça rüzgarlıydı. [laughs]† “Bu görüntü kullanılabilir olacak mı?” dedim. Ama elementlerin bu kadar zor olduğunu hatırlamıyorum. Sanırım benim için daha zor olan şey, Erin’i oynamak için içinde bulunmam gereken duygusal boşluktu ve bu bazen çok ağırdı. Ama aynı zamanda, diğer zamanlarda, gerçekten katartik ve güzeldi.
Filmde çok yalnızsın. Bunun karakterin üst boşluğuna girmesine yardımcı olduğunu varsayıyorum?
Evet, tabii. Bence çekim yaparken etrafınızdaki dünyayı ne kadar belirgin hale getirebilirseniz süreç o kadar iyi olur çünkü daha gerçekçi hissettirir. Bağlanılacak ve çekilecek daha çok şey var. Montana’dayken Bozeman’ın hemen dışında ıssız bir yerde bulunan bu çiftlikte çekim yapıyorduk. Kaçacak veya saklanacak hiçbir yer yok, bu yüzden bu tür bir hayata ve bu tür enerjiye teslim olmak zorunda olduğunuzu hissediyorsunuz. Bunu sevdim. Bence kesinlikle yardımcı oldu.
Oyuncuların yavaş performans göstermeleri ve kartlarının çoğunu göğüslerine yakın tutmaları gerektiğinde bunu her zaman ilginç bulurum. Erin’in gerçekten sadece filmin sonuna doğru tamamen açılmasına izin verildi. Bu, bu seferki sürecinizi nasıl etkiledi?
Aslında bu şekilde düşünmüyordum. Erin’in eve dönmek zorunda kalacağını düşünüyordum. Kasıtlı olarak kendini tuttuğunu veya duygularını ima ettiğini sanmıyorum. Onun için, bu koşullarda işlevini yerine getirebilmesinin tek yolu kapanmak gibi. Büyük engelleri ve sınırları var ve hala gerçekten hissettiği şeyin öfkesini ve gerçeğini çok fazla bastırıyor. Güvenlik açığı sonuna kadar gelmiyor, ama oh, adamım, çok ağır.
Bence filmin daha geniş bağlamında işe yarayan nedeni, karakterin duygularını ifade etmesine izin veren bir katalizör olan bir şey olana kadar karakterin dürüstçe daha fazlasını ifade edememesidir.
Karakterinizi filmde ilk gördüğümüzde, çok parlak renkli giysiler giyiyor, bu da onu filmdeki diğer karakterlerden farklı kılıyor. Bu, kendi başınıza verdiğiniz bir karar mıydı, yoksa işbirliği yoluyla vardığınız bir şey mi?
Erin’in nasıl görüneceği hakkında düşüncelerim vardı ama kostümlü insanlarla tanışmak harika. Bu eğlenceli bir işbirliği ve onlardan hiç aklınıza gelmeyecek fikirleri alabilirsiniz ya da tam tersi çünkü gerçekten birlikte bir şeyler yaratabilirsiniz. Evden kaçtığından beri Erin’in New York’taki hayatının nasıl olduğunu bulduk ve kim olduğunu ve kendini nasıl ifade ettiğini düşündük. Çok özel bir görünüm, özellikle de ilk geldiğinde giydiği ceket.
İkinci el mağazalarında alışveriş yaptığını ve onun neredeyse bir büyükanne unsuru olduğunu söyleyebilirsiniz. Biraz huysuz, büyükanne huysuz biri gibi hissettim. Onda çok yetişkin olan bir şey var. Sanırım bu onun travmasından ve onun gibi ya da evindeymiş gibi hissettiren şeyleri bulmaya çalışmasından geliyor. Ona bir çeşit rahatlık veren şeyler.
Filmdeki Erin ve Cal’ın odalarının tasarımları da çok özel. Erin’in odasında önemli olduğunu düşündüğünüz veya performansınıza yardımcı olan bir şey var mıydı?
Haley Lu Richardson: Bütün filmin ve çiftlik evinin yapım tasarımı çok iyi. Scott McGehee’nin kız kardeşi Kelly, yapım tasarımcısıydı ve çok iyi bir iş çıkardı. Her şeyin çok kapsamlı ve gerçek, yaşanmış ve spesifik olduğunu düşündüm. Bunu seviyorum çünkü yine, bu tür bir özgüllük etrafında olduğunuzda, aslında bir sayfadan ve kendi düşüncelerinizden oluşturduğunuz bu karaktere bağlanmak çok daha kolay. Tüm bu süreç boyunca üretim tasarımı gerçekten yardımcı oldu.
Ama özellikle Erin’in odasının çok nazik olduğunu düşündüm, ki bunu çok ürkütücü ve üzücü buldum. Biliyor musun, bence Cal’ın filmde Erin ve babasının pek çok ortak noktası olduğuna dair bir repliği var. İkisi de ateşli ve inatçıydı. Ama bence Erin’in içinde atları seven ve çiftlik hayatını seven nazik biri var ve bu ona olanlarla lekelenmiş. Nazikliğinin bir şekilde lekelenmiş ve kaybolmuş olması benim için üzücü. Ama sonra tekrar, sonsuza kadar kaybolduğunu düşünmüyorum çünkü sonunda onun savunmasızlığı ve sevgisi tekrar ortaya çıkıyor.
Montana Hikayesi şimdi sinemalarda oynuyor.
