Mayıs 1958’de Paramount, sinemalarda Alfred Hitchcock’un Vertigo’sunu tanıttı. James Stewart ve Kim Novak gerilim filmi, 31. Akademi Ödülleri’nde sanat yönetimi ve ses için iki adaylık elde etmeye devam etti. The Hollywood Reporter’ın orijinal adı “’Vertigo’ Büyüleyici Aşk Hikayesi Gizemle Sarılmış” başlıklı incelemesi aşağıdadır:
Alfred Hitchcock, gerilim konusunda kendi muhteşem rekorunu kırdı baş dönmesiJames Stewart ve Kim Novak’ın başrollerini paylaştığı süper bir cinayet, delilik ve mistisizm hikayesi. Büyük gişe hasılatı bir yana, Hitchcock ve çalışma arkadaşlarının başardığı öncü teknikleri gözlemlemek için hiçbir film yapımcısının kaçırmaması gereken bir film.
Yüksek bir binadan korkunç bir düşüşün ardından, bir San Francisco dedektifi (James Stewart) nevrotik bir yükseklik korkusu ve tekrarlayan vertigo atakları geçirir. Polisten emekli olduktan sonra, zengin bir adam (Tom Helmore) tarafından karısının (Kim Novak) tuhaf davranışını araştırmaya ikna edilir. Bu tuhaf derecede güzel kadının, güzel vücudunda periyodik olarak yaşayan çılgın büyük büyükannesinin ruhuyla şeytani bir ele geçirme kurbanı olduğuna inanılıyor. Bu uhrevi yaratığı incelerken, dedektif ona hükmediyor gibi görünen dış güçleri kabul etmeye başlar ve ona derinden aşık olur. Karşı konulmaz bir mecburiyet olduğunu söylediği şeye itaat ederek Eski bir İspanyol misyonunu ziyaret ederler. Çan kulesinin tepesine koştuğunda, yükseklik korkusu onu takip etmekten alıkoyuyor ve onun ölümüne düştüğünü görüyor.
Ama hikaye burada bitmiyor. Keder ve suçluluk duygusuyla dolu olan adam, sevdiği ve kaybettiği kadını bulma veya yeniden yaratma arayışına takıntılı hale gelir. Kadın üstüne kadında, bir an için sevgilisinin yüz hatlarının uzak bir görüntüsünü görür. Yaklaşınca hayal kırıklığına uğrar. Sonunda, dağınık saçlı ve dikkatsiz yağmurlu, sert sesli sıradan bir dükkan kızda, hayalindeki kadının zor bir yankısını yakalar.
Burada, muhteşem bir film hikayesi anlatımıyla, Hitchcock izleyiciye, dükkancı kızın başından beri karısı için ikiye katlandığını, karısının cinayetine bir suç ortağı olduğunu ve zengin kocanın komplosunda suçlu rolünü oynarken, onun suçlu olduğunu ifşa ediyor. Sahte bir kazaya tanık olması için kandırılan dedektife aşık olmuştur. Şu andan itibaren, suçlu kıza takılıp kalan gerilim, bir polis olarak gizli içgüdülerini yeniden uyandırmadan delicesine aşık adamın duygularını tutabilir. nihai sonucu açıklamak haksızlık olur.
Hitchcock, bu tek resimde, bir anlık uyumsuzluk ya da izleyici karmaşası olmaksızın üç farklı türde hikaye anlatıyor. Filmin ilk bölümüne doğaüstünün büyüleyici bir editoryal tonu verildi. İkinci perde, kahramanın takıntısı açısından anlatılır; bitiş, bir patlama anında bir aşk ve tespit hikayesidir.
Büyük bir yönetmenin ölçüsü, ortaklarına olağan yeterliliklerinin üzerine çıkma konusunda ilham verme yeteneğinde yatar ve Hitchcock bunu yaparken mutlak bir deha sergiler. Vertigo. Saul Bass’ın başlık tasarımlarının hareketli spiralleri, daha en başında baş dönmesi ve izleyici katılımı (3 boyutludan daha etkili) etkisi yaratıyor. Renkli ışıklar, filtreler ve renkli baskı (Technicolor’da) fotoğrafçı Robert Burks’u mesleğinin zirvesine yerleştiriyor. Arka arkaya çekimlerde, San Francisco trafiğinin sıradan sahnelerini ruhsal olarak ürkütücü gösteriyor. Renk danışmanı Richard Mueller’in yardımıyla eşitlendi (ve belki de geçti) Güney Pasifik renkli aydınlatma kullanarak dramatik ruh hali yaratmasında. John Ferren’in Stewart’ın kabuslarının özel dizisi tüyler ürpertici.
Stewart, dedektif olarak kariyerinin en iyi performansı olduğunu düşündüğüm şeyi veriyor. Saplantıyı, en ufak bir darbe ya da manzara çiğnemeden mani noktasına kadar tasvir ediyor. Bayan Novak, özellikle filmin aşka sahip bir dükkan kızı olarak göründüğü son bölümünde iyi bir oyuncu oldu. Burada, eterik güzelliğinin desteği olmadan, gerçekten iyi bir gruplandırma yapıyor. Wally Westmore’un makyajları ve Nellie Manley’nin saç denetimi, izleyicinin maskeli baloyu kabul etmesini sağlamak ve uygun anlarda seyirciyi tahminde tutmak için önemlidir.
Barbara Bel Geddes, bir sinema oyuncusu olarak Stewart’ın esprili ve sevimli stand-by kız arkadaşı olarak kendine geliyor. Ve Henry Jones, kötü bir alaycı adli tabip rolünü çok daha fazla yapıyor. Tom Helmore pürüzsüz ve makul bir katildir; Ellen Corby ve Konstantin Shayne daha küçük parçalarda parlıyor.
Alec Coppel ve Samuel Taylor’ın Pierre Boileau ve Thomas Narcejac’ın bir romanından senaryolarını oluştururken gösterdikleri beceri iki şeyi kanıtlıyor: 1) Eğer zaman verirseniz (montajlar ve incelikli kurgularla) bir izleyici insan davranışında herhangi bir şaşırtıcı değişikliği satın alacaktır. geçişlere inanmak ve; 2) eğer olay örgüsü matematiğinden ziyade karakterlerin duygularına odaklanılırsa, bir cinayet gizemi duygusal dramanın en büyük biçimi olabilir. Coppel ve Taylor, bir yapboz gibi görünmeden bir mozaiği bir araya getirdiler ve çok sayıda efsanenin ortasında, Stewart ve Bayan Bel Geddes’e bazı paha biçilmez samimi ve komik diyaloglar sağlamak için zaman buldular.
Hal Pereira ve Henry Bumstead, prodüksiyona gerçekçi manzara tasarımı (hem stüdyoda hem de Bay City’deki mekanlarda) veriyor ve Sam Comer ve Frank McKelvy’nin set dekorasyonları iyi. Edith Head, kostüm karakterizasyonu konusundaki başyapıtlarından bir tanesini daha üretiyor ve film editörü George Tomasini, üç fotoğraf stilinin düzenli bir sentezini elde etmek için birleştiricisini ve filmolasını kullandı. Bernard Herrmann’ın Muir Mathieson tarafından yönetilen müziği, seyirciyi her heyecanın eşiğinde bir beklentiyle bekletiyor.
baş dönmesi şimdiye kadar çekilmiş en büyüleyici aşk hikayelerinden biridir. – Jack Moffitt, ilk olarak 12 Mayıs 1958’de yayınlandı.
