Kendini çağıran herhangi bir korku filmi Masumlar karşılaştırmaları davet ediyor. Ne de olsa gerçek bir klasiğin adı bu: Jack Clayton’ın Deborah Kerr’in aslında kendi sapkın arzularının kodlanmış bir ifadesi olabilecek batıl bir korkuyla titrediği ve titrediği 1961 tarihli zarif perili ev psikodraması. Film, türünün bataklık alanlarına musallat oluyor, etkisi bir vidanın dönmesiyle taşlaşmış her soluk renkli aristokrat kadın kahramanda, her ürpertici derecede düzgün çocukta eski bir karanlık evde çılgınca koşuşturuyor, her yalnız ruh orta mesafede uğursuzca sessiz duruyor.
Bu yılın başlarında Oscar adaylığı kazanan Eskil Vogt tarafından yazıp yönetildi. Dünyanın en kötü insanıbu yeni masumlar herhangi bir resmi sıfatla, bir yeniden çevrim değildir. Uzun, tembel bir Norveç yazı boyunca ürkütücü güçler kazanan ilkokul çocuklarının portresinde Henry James’ten daha fazla Stan Lee var. Ama yine de, Clayton’ın filminin vizyona girmesinin üzerinden yarım yüzyıldan fazla bir zaman geçtikten sonra sinir bozucu olan hayali izlenimi, Vogt’un bir negatif alan tuvaline tehditkar bir yalnız figür yerleştirme biçiminde geri çekilip geri çekilme biçiminde görülebilir. Filmler en azından uzak akrabalar. Yenisi çok daha az etkili olsa da.
Ortam, genişleyen bir Gotik malikane değil, modern bir apartman kompleksidir. İskandinav moppet Ida (Rakel Lenora Fløttum), gerileyen otizmi konuşma kapasitesini alan ablası Anna (Alva Brynsmo Ramstad) da dahil olmak üzere ailesiyle birlikte buraya taşındı. Hiçbir ürkek mürebbiye çocuklara bakmaz. Yetişkin gözetimi, kaygısız öğleden sonralarını zar zor etkiliyor gibi görünüyor. Aslında Vogt, ergenlik perspektifinden nadiren ayrılır.
Yeni oyun arkadaşı Ben’in (Sam Ashraf) nesneleri zihniyle hareket ettirebildiğini ve onları genç bir Jedi gibi manipüle edebildiğini gösterdiği sahne de dahil olmak üzere, kızların caydırıcı olmayan merakı çoğu anı renklendiriyor. Çevre tarafından gizemli bir şekilde bahşedilen tek yetenek bu değil. Yakında, hassas komşu/arkadaş Aisha (Mina Yasmin Bremseth Asheim) dahil çocuklar birbirlerine zihinsel mesajlar gönderiyor, zaman geçirmek için zihin okuma oyunları oynuyorlar. Masumlar bu güçlerin kaynağını açıklamaya hiç tenezzül etmez. Bunu yapmak, bira bardağı büyüklüğündeki karakterlerin sormayı düşünmediği bir soruyu yanıtlamak olur.
Vogt daha önce doğaüstü bir reşit olma hikayesi anlatmıştı. Kampüsü sık sık birlikte çalıştığı Joachim Trier ile birlikte yazdı. kariyer riff Thelma, gelişen paranormal yetenekleri gerçekten onun bastırılmış arzularının ve küskünlüklerinin bir tezahürü olan korunaklı bir kolej çocuğu hakkında. (Clayton’ınki gibiydi Masumlar, bir bastırma alegorisi.) Burada, duygusal spektrum çok daha dardır, çünkü Vogt, zihinleri hala çok gelişmekte olan ve ilişkileri ilkel bir basitliğe sahip olan karakterleri takip ediyor. Korkunç yeni bir çıkış noktası verilen çocukluğun künt duyguları – neşe, korku, öfke, kıskançlık.
Bu korku filminin dehşeti, tüm kötü tohumlu gerilim filmlerinin altında yatan kaygıdır: Çocukların rahatsız edici bir endişesi değil tamam. Filmin asık suratlı ve huysuz kötü adamı olan Ben (o genç Anakin Skywalker gibi, planlanandan on yıllar önce karanlık tarafa kapıldı), genellikle tomurcuklanan seri katillerle ilişkilendirilen kırmızı bayraklar sallıyor. Filmin başlarında, nasıl hissedebileceğini görmek için bir kediyi gelişigüzel öldürür – mutfakta daha sonraki, rahatsız edici bir şiddet eyleminin habercisi olan bir ihlal. Ama Ida’da da, solucanları ezme ya da aile üyelerinin ayakkabılarını camla doldurma alışkanlığından belli olan, acımasızlık kıvılcımları var. Onu benzer sarı saçlı Midwich guguk kuşları arasında hayal etmek için gözlerini kısmaya gerek yok. Lanetliler Köyü† Bu korkutucu bir düşünce, çocuklara daha empatileri tam olarak oluşmadan tehlikeli güç bahşediliyor.
İçinde incelikle düzenlenmiş iğne batması huzursuzluğu anları vardır. Masumlar† Yine de, bir bütün olarak, bir çerez kesici süper kahramanın başlangıç hikayesinin tüm entrikalarıyla, bir hata yapmak kolaydır. Belirli bir noktada, kötü olana karşı karşıya gelen iyi telepatik küçük fışkırtmaları gerçekten izliyoruz – bu, Vogt iki çocuğun dikkatle birbirine baktığı aynı temel görsel senaryoya varsayılan olarak devam etmeseydi daha az sorun olabilirdi. açık bir alanın karşıt taraflarından, kamera, savaşan psişik güçlerini yansıtmak için ağır ağır yakınlaştırıyor. Kubrick’in korku yaratan cihazları, tekrarlama yoluyla güçlerini kaybederler.
ne bu masumlar en önemlisi eksik olan şey Clayton maça vardı: Kusursuz bir şekilde dizginlenen hayalet hikâyesi ziynetlerinin altında feryat eden psikolojik (ve psikoseksüel) alt metin. On yıllar sonra, bu filmin yapışkan çekiciliği neredeyse hiç değişmedi; Hâlâ onun ateşli, terli histeri rüyasına kapılabilirsiniz. Buradaki heyecanlar yüzeyde haklı ve bu konuda küçük. Vogt çok korkunç bir gerilim filmi yaptı, bu da çok iyi, masum bizi gerçekten özümüze sallamak için. Korkunç çocuk sinemasının aynı soy ağacından mütevazi bir atayı döverek bir tür dönüm noktası kullanmak belki de adil değil. Ama yine, karşılaştırmalar kaçınılmazdı ve kaçınılmaz olarak övünçsüzdü. Buna başka bir şey de diyebilirlerdi.
Masumlar belirli sinemalarda oynuyor ve şu anda VOD’da mevcut† AA Dowd tarafından yazılan daha fazla inceleme ve yazı için, adresini ziyaret edin. Yazar sayfası†
