Teknoloji seksi ya da en azından olabilir ve bu çoğunlukla Steve Jobs ve iMac sayesinde oldu. 24 yıl önce açıldı Bu hafta.
1998’de ev ve ofis bilgisayarlarına yönelik seçenekleriniz daha sıkıcı ve sıkıcıydı. Beyaz kutu PC’ler, kişisel bilgisayar ortamına hakim oldu. Her zaman beyaz veya bej renkli dikdörtgenlerdi, birden fazla çıkarılabilir depolama yuvası, büyük anakartlar üzerinde biraz havanın hareket etmesine izin veren bir ızgara ve bunların üzerinde dengelenmiş dev CRT monitörleri vardı. Klavye ve fare, işi yapan ezbere çabalardı.
iMac’in sıra dışı tasarımı, yalnızca bulaşık suyu kadar sıkıcı bir endüstride işleri sarsmak için değil, aynı zamanda Apple’ı çöp kutusundan kurtarmak için korkunç bir zorunluluktan ortaya çıktı.
Steve Jobs, ilk iMac’i piyasaya sürmeden sadece bir yıl kadar önce Apple’a yeniden katıldı. Walter Isaacson’ın makalesinde açıkladığı gibi plan Steve Jobs biyografisi“kutudan çıktığı andan itibaren kullanıma hazır bir klavye, monitör ve bilgisayar içeren hepsi bir arada bir ürün oluşturmaktı. Bu, bir marka ifadesi yaratan ayırt edici bir tasarıma sahip olmalıdır.”
Kıvrımlı, keskin köşeleri olmayan tasarımı, şeker renginde yarı saydam arkası, öne bakan stereo hoparlörleri, küçük klavyesi ve mükemmel yuvarlak faresi ile iMac tüm bunları ve daha fazlasını başardı.
1998’de tüm Windows PC endüstrisindeki hemen hemen her marka bilgisayar bir diziden zorlukla seçilebilse de, iMac’in bir Apple ürünü olduğu konusunda hiçbir yanılgı yoktu.
iMac sadece ayırt edici bir ürün değildi, aynı zamanda bir niyet beyanıydı. Apple, neredeyse on beş yıl önce yaptığı gibi, bilinen ve rahat olanı bir kenara bırakarak heyecan verici, göz alıcı ve özel olanı tercih edecekti.
Apple ve Job’un kredisine göre, ilk iMac sadece seksi bir paket değildi, Apple bileşen tarafında da riskler aldı. Bir PowerPC işlemcisi vardı (IBM ve Motorola ile birlikte geliştirildi), ancak disket sürücüsü yoktu. O zamanlar, masaüstü alanı değerindeki her bir PC’de (ve birçok dizüstü bilgisayarda) 3,5 inçlik bir disket sürücüsü vardı. Apple bunu ortadan kaldırdı ve içinde yalnızca bir CD-ROM sürücüsü vardı. iMac, o zamanlar nispeten yeni olan USB bağlantı noktasını Apple izleyicilerine tanıttı (önceki Mac’te yoktu).
Apple ayrıca bağlantı konusunda sınırları zorladı ve birçok ISP’nin bağlanmaya hazır olmadığı kadar yeni bir bağlantı seçeneği olan 56K V.90 modemi tanıttı. Ve orijinal Macintosh’a bir selam olarak, iMac’in biraz hantal bilgisayarı taşımanıza izin veren bir kolu bile vardı.
Jobs, yeni iMac’in (beş farklı şeker rengi seçeneğiyle geldi – PC alanında bir başka ilk) bir tüketici cihazı olmasını amaçladı. Ancak satışlar hızlıydı ve 1999’da tüm ofislerde boy gösterdiklerini hatırlıyorum. Aslında, o zamanlar birlikte çalıştığım bir tasarım ekibi onlara yalnızca yeni iMac’ler almamız konusunda ısrar etmişti.
iMac, daha önce çok az üründe olduğu gibi bir nesil teknoloji tüketicisini harekete geçirdi. Bize sadece teknolojinin neler yapabileceği konusunda değil, aynı zamanda nasıl göründüğü ve hissettirdiği konusunda da heyecan duymamız için izin verdi. Çoğu rakip mesajı almakta yavaştı, ancak Apple değil.
Takip eden yıllarda Apple, birbiri ardına ikonik ürün ve ürün tasarımlarını ortaya çıkaracaktı. iBook, iPod, iPhone ve iPad’de iMac’in ilhamının yankılarını görürdük. Tüm ürünler iMac gibi görünmüyordu. Yapmadılar. Aslında, sonraki iMacLCD ekrana sahip olan , o ilk tasarıma hiç benzemiyordu, ancak bu yaklaşımın DNA’sı, ilk önce duygu uyandıran tasarımın DNA’sı açıktı.
Apple, formun işlevi tamamen geçersiz kılmasına izin vermekten biraz geri çekildi. Mevcut Apple tasarımları artık hem sadeliği hem de güzelliği ile dikkat çekiyor. Orijinal iMac’in aşırı tasarımla suçlandığı yerde, bir Mac Studio’nun neredeyse hiç tasarımı olmadığı söylenebilir.
Bu doğru olmazdı ama. Gördüğüm kadarıyla, her Apple ürünü hala bir tepki ortaya çıkarmak için tasarlandı – tıpkı yolda giderken gördüğünüz bir araba gibi. 70 mil hızla giderken ona dokunamazsınız, ama onu gördünüz, hatırlıyorsunuz ve onun hakkında bir fikriniz var.
Orijinal iMac olmasaydı, dizüstü bilgisayarlarımız hala masaüstü benzerlerinin çirkin, kutulu uzantıları olurdu. Tabletlerin kenarları kare olabilir. Telefonlarımız pürüzsüz, parlak levhalar yerine telefonlara daha çok benziyor olabilir.
Dokunduğumuz her teknoloji parçası, orijinal Mac’ten bu yana kalıpları kıran ilk tüketici elektroniği teknolojisi tasarımının gölgesinde inşa edilmiştir. 1984 ürününden çok az şey öğrenmiş görünüyordu, ancak sektör mesajı 1998’de aldı ve şükür ki o zamandan beri hiçbir şey aynı olmadı.
