Tekrar merhaba, aşağıda belirttiğin kurallara uygun bir çeviri sunuyorum:
—
Definitive Jux’un (eski adıyla Def Jux) 2000’li yılların başında hip hop’un geleceği olacağı düşünülüyordu. Etiket, pek çok deneysel, sınırları zorlayan ve politik kaygıları olan sanatçılar barındırmasına rağmen, Mr. Lif, geleneksel anlamda en “bilinçli rapçi” olarak öne çıkıyordu. Ancak etiketin başındaki El-P, bunu Def Jux’un kimliğinin önemli bir parçası olarak gördüğü için, 2000 yılında Lif’in çıkardığı Enter the Colossus EP’sini yayımladı.
Mr. Lif’in takip eden çalışması ise 2002’de yayımlanan Emergency Rations EP’si oldu. Bu EP, birkaç ay sonra gelecek olan uzunçalar I, Phantom için bir geçiş noktası niteliği taşıyor. EP, Lif’in kaybolduğu bir skit ile açılıyor; görünüşe göre hükümet ajanları tarafından kaçırılmış. 2002 yılında, Pitchfork bu durumu “talihsiz ve çocukça” olarak nitelendirmişti. Ancak 2026’da, maskeli ajanların belirsiz göçmenleri kaybetme, siyasi muhalifleri cezalandırma ve köklü haber kuruluşlarını Beyaz Saray’dan yasaklama döneminde oldukça önceden görülmüş bir gerçeklik gibi görünmektedir.
Açılış skeci biraz kaba olsa da, EP’nin geri kalanı bu durumu gölgede bırakacak nitelikte. Sonrasında gelen yedi parçada, ateşli politik rapler, şaşırtıcı derecede akılda kalıcı melodiler ve gotik yeraltı sesinden klasik boombap ve futuristik sentetik parçalar arasında ustaca geçişler yapılıyor.
Lif’in acil durum yanıtı olarak zor bir polis devletinde ayaklanma düzenlemeye çalışan bir devrimciyi canlandırdığı gevşek bir konsept, durmaksızın ilerleyen distopik sözlerin çok sıkıcı hale gelmesini engelliyor. “Hayat hikayemi özetlersem, ama acele etmem lazım, çünkü Feds beni arıyor,” diyerek “Jugular Vein” parçasında EP’nin misyon beyanını yapıyor. Devrimci idealleri ima ederken, “Eddy’yi kullanabilirsin ama ben şimdi Dr. Bosconovitch’im,” diyerek, Teken 3 adlı oyundaki zor bir karaktere de gönderme yapıyor.
Edan tarafından üretilen “Heavily Artillery” parçası ise albümü gerçekten hareketlendiren nokta. Drumanın amansız askeri yürüyüşü, video oyunu patlamaları ve düşük tonlu drone’lar, Lif’in acil mesajlarına gereken kaotik ortamı sağlıyor. “Home of the Brave” parçasında, Bush yönetim politikalarını, Afgan savaşını ve Amerika’nın yabancı petrol thirst’üne daha spesifik bir şekilde parmak basıyor.
Bu sözleri, keskin kapanmış davullarla ve sentetik savaş horn’larıyla harmanladığı kendi beat’in üstüne döküyor. Yozlaşmış politikacılara karşı ve Amerikan ikiyüzlülüğünü eleştirmek, yeni bir şey değil, ancak 9/11 sonrası dönemde muhalefet genellikle hızlı ve bazen de şiddetle bastırıldı. Lif, Bush yönetimini eleştiren ilk rapçilerden biri oldu; daha sonra Sage Francis gibi isimler onunla aynı çizgide yer aldı. (Sonraki rapçiler, Immortal Technique, Eminem, Mos Def ve Jadakiss gibi isimlerin çoğu zaman komplo teorilerine kaydığı görülüyor.)
“Pull Out Your Cut”, Lif’in en sevdiği Wu-Tang Clan, Ultramagnetic MCs, ve KRS-One gibi rapçilere yaptığı eski usul funk karışımlı bir saygı duruşu. Ama aynı zamanda, bu tür konuların popüler olmadığı dönemlerde toksik erkekliğin bir eleştirisi niteliğinde.
“Get Wise ‘91”, Edan’ı tekrar hem prodüktör hem de mikrofon arkasında dinliyoruz. “The Unorthodox” ise bozuk tempolu bir boombap parçası.
Tüm albüm, El-P’nin bu albümdeki tek prodüksiyon kredisi olan “Phantom” ile doruğa ulaşıyor. Synth bas çizgisi, öfkeyle dolup taşarken, Lif’in adaletsiz bir sistem altında çektiği acılara dair düşüncelerinin yankıları arka planda dönüyor; bu, kapitalizmin boğucu doğasını yansıtıyor. Bu aynı zamanda, El-P’nin sonradan anthemic bir şekil alabilecek post-apokaliptik, gürültülü ve futuristik beat’lerini nasıl eğip bükmeye başladığının erken bir örneği. Lif, mevcut duruma karşı halkı bir çağrıda bulunarak bu durumu sonlandırıyor.
Ne yazık ki, Definitive Jux’un dağılmasıyla, Mr. Lif’in Emergency Rations albümüne ulaşmak oldukça zor. (Aynı şey I, Phantom için de geçerli.) Albümü resmi olarak bulmak zor, ancak YouTube ve Bandcamp üzerinden ulaşmak mümkün.
Sizce bu eser, bu dönemin en değerli parçalarından biri mi?
