Warhammer 40k: Chaos Gate – Daemonhunters, Games Workshop’un gaddar evreninin büyülü nihilizminde sıra tabanlı stratejinin büyük, ayrıntılı ve zengin bir yorumudur. Gri Şövalyeler – Bu, akıl almaz omuz yastıklarında stoacı post-insanların oyunudur. Büyüleyici agro-rave topluluğu The Prodigy gibi, Gri Şövalyeler kesinlikle her zaman sayıca üstündür, ancak bir şekilde yozlaşmış iç organlar ve kaostan galip çıkarlar. Yine de, Liam Howlett & co ile karşılaştırmalar gerçekten burada bitiyor.
Chaos Gate – Daemonhunters, dikkatli kaynak yönetimi ve Bölüm politikasıyla ilgili olduğu kadar, yozlaştırıcı bir vebanın büyük dalgalarını püskürtmekle de ilgili bir strateji oyunudur. Çok fazla XCOM ve daha yakın zamanda Gears Tactics var, ancak gerçekte Dretnotlar, Engizisyoncular ve dini bağnazlık ve sibernetik etrafında inşa edilmiş bir kültürün ayrıntılarına o kadar derine iniyor ki, yardım edemeyecek ama farklı hissedecek.
Hikaye şöyle devam ediyor, Nurgle’ın eseri olan Bloom olarak bilinen bir Kaos vebası yakındaki gezegenleri kasıp kavuruyor ve bu, Vakir adlı bir Engizisyoncu’nun geminize komuta etmesi ve emirleri vermeye başlaması için yeterli olduğunu kanıtlıyor. Ve birkaç savaştan sonra muhtemelen bundan şikayet etmeyeceksiniz. Bu Bloom bir tane yapabilir.
Daemonhunters’ın iyi yaptığı ilk ve en önemli şey, vebasını veba gibi hissettirmektir. Geminiz yıldız sistemi etrafında seyahat ederken, gezegenleri bozarak ve böylece daha fazla mutasyona uğramış düşman ekleyerek ve birimlerinizi zayıflatarak onları gelecekteki savaşlar için daha hileli ana bilgisayarlar haline getirdikçe çiçeklenme seviyeleri yükselir. Bir Bloom salgını bildiren tüm gezegenlere hemen ulaşmak için asla yeterli zaman yoktur ve bunu ilk başta çıldırtıcı bulsam da, sonunda bunun tasarım gereği olduğunu kabul ettim.
Bloom ayrıca görevler sırasında tur başına artar, sonunda düşmanlar için takviyeler üretir ve her eylemde keskin değilseniz onları savaşın ortasında daha sert, daha kötü varyantlara dönüştürür. Bu, bir kez daha, derin bir kişisel hayal kırıklığı kaynağıydı – birkaç kez bir görevi tamamlamaktan yalnızca bir veya iki önemsiz küçük düşman oldum, son dönüşte onları tam olarak bitirmedim ve ardından ekran dolgusunu izledim. yeni düşmanların kalabalığıyla. Ölü düşmanları Poxwalker olarak çağıran ve temelde, hiçbir sağlık veya el bombası kalmaması dışında, seviyeye yeniden sıfırdan başladığımı hissettiren düşmanlar.
Kaos Kapısı, Warhammer 40k dünyasına iyi bir giriş noktası yapıyor, bu yüzden emrindeki engin bilgiyle başa çıkıyor
Yine, sonunda bir tasarım özelliği olarak bununla barıştım. Enfeksiyonlar, istilalar ve vebalar, Rainbow Six Extraction’dan Subnautica’ya kadar modern oyun tasarımında (ironik bir şekilde) yaygındır, ancak hepsi bunun yanında çok yönetilebilir ve tahmin edilebilir hissediyor. Bloom’un asla kontrol altında hissetmemesi uygun bir şekilde gaddar ve karanlık. Zorluğu düşürdüğünüzde ve her savaşı kolayca kazandığınızda bile değil. Hala kayıtlı oyununuza bulaşmanın bir yolunu buluyor.
Kaosu iletmek Daemonhunters’ın ilk büyük gücüyse, hepsini sindirilebilir kılmak ikincisidir. Bu kadar arka plan bilgisine ve sıra tabanlı bir çerçeve etrafında inşa edilmiş bu kadar farklı mekaniklere sahip bir oyun, haklı olarak hantal bir karmaşa olmalıdır. Her nasılsa, onlarca yıllık lisanslı Games Workshop unvan geleneğine karşı, bu tam tersi. Dramatik bir açılış eğitimi savaşında temel bilgileri verir, önümüzdeki birkaç saat boyunca iyi değerlendirilmiş bir hızda bunları temel alır ve her turda adil ve anlaşılır savaş sonuçları üretir.
Uzun vadede geminiz Baleful Fermanı’nın menüleri arasında sahada olduğu kadar vakit geçireceksiniz. Ama burada da Daemonhunters iyi geliyor. Geminin her alanı farklı görünüyor ve hissediyor ve her biri sizinle sohbet eden, birbirleriyle şımarık ve daha büyük arsa yayında önemli roller oluşturan mürettebat üyelerinden oluşuyor.
Bu, bitmek bilmeyen kavgalarda çıkmaza girmenin, kaynaklarınızın tükenmesini izlemenin ve olmanız gereken yere geri dönmek zorunda kalmanın yarattığı hayal kırıklığını hafifletmenin bir yoludur. Her şey kadar, hikaye de size bu evrende işlerin iyi gitmemesi gerektiğini hatırlatmak için orada. Asla.
Daemonhunters’ın Warhammer oyunlarının harika dünyasına iyi bir giriş noktası olduğunu söyleyecek kadar ileri gidebilirim, emrindeki engin irfanla çok iyi başa çıkıyor. Ve her ihtimale karşı, sırayla, savaşın sonucundan hiçbir zaman tam olarak tatmin olmayan, ancak savaşmaya devam edecek kadar başarılı olan bir oyun kurmak için akıllıca kullanır.
