Üretken yapay zekanın film endüstrisini devrim niteliğinde değiştireceğine dair yapılan tartışmalara rağmen, bu teknolojiyi kullanarak göze çarpan bir projeye rastlamak pek mümkün olmadı. Çoğu yapay zeka firmasının video modelleri, hâlâ tutarlılığı olmayan kısa görüntüler üretebiliyor. Hollywood’un en büyük yapay zeka ortaklıkları ise, stüdyoların Silikon Vadisi’nden gelen yeni teknolojilere güvenemeyeceğini gösterir biçimde birer birer yok oldu. Çoğu büyük prodüksiyon evi, üretken yapay zeka ile sadece kısa form videolar üretebiliyormuş gibi görünüyor. Ancak bu durum, bazı deneysel projelerin bu yıl Tribeca Film Festivali’nde gösterilmesiyle değişebilir.
Üretken yapay zekanın gerçekten çekici bir filmi baştan sona oluşturabileceği pek olası görünmese de, Tribeca’da insan sanatçıların teknolojiyi etkili yollarla nasıl kullanabileceğini gösteren birçok film yer aldı.
Tribeca’da gösterilen yapay zeka destekli filmlerin hiçbiri, OpenAI ve xAI gibi şirketlerin internette yaydığı tutarsız içeriklerden daha berbat değildi. Ancak, bazı projeler, üretken içeriğin insan yapımı sanatla karşılaştırıldığında neden bu kadar cansız hissettirdiğine dair mükemmel örneklerdi. Roar — Illuminai Studios tarafından üretilen bir animasyon kısa film — daha çok AI tarafından üretilen görüntülerin rahatsız edici bir montajı gibi hissettirdi. Ayrıca Asteria Film Co.’nun ChikaBOOM! filmi, hızla ilerleyen bir sihirbazlık hikayesi için gerekli görsel ve ses netliğinden yoksundu.
Hem Roar hem de ChikaBOOM!’un genel kalitesizliği, kendi AI odaklı üretim iş akışlarındaki teknolojik sınırlamaların bir yansımasıydı. Ancak Google DeepMind’ın Dear Upstairs Neighbors ve OpenAI’nın Mauvais Soleil gibi diğer filmler, üretken yapay zekanın daha fazla yaratıcılıkla nasıl kullanılabileceğine dair örnekler gösterdi.
Pixar veteranı Connie Qin He’nin yönetip yazdığı Dear Upstairs Neighbors, işten yorgun düşmüş genç bir kadının uyumaya çalışması hikayesini anlatıyor. Ada (kısa filmi de yapımcı olarak üstlenen Márcia Mayer) sadece birkaç saat huzur içinde uyuyup bir an önce yeniden işine dönmek istiyor. Ama her uykuya daldığında, üst kattaki komşuların apartmanından gelen gürültü onu uyandırıyor ve gece yarısı ne yapıyor olabileceklerine dair merak içinde bırakıyor.
Dear Upstairs Neighbors tasarımında belirli bir stil yaratmak isteyen He, Pixar’ın prodüksiyon tasarımcısı Yingzong Xin‘den yardım aldı. Xin, concept artlarını Photoshop ve akriliklerle kağıt üzerinde boyayarak geliştirdi. Bu illüstrasyonların ifadesel estetiği, Dear Upstairs Neighbors’ın fantastik hikayesini hayata geçirmekte önemli bir rol oynadı, ancak bu durum DeepMind araştırmacılar için de benzersiz bir zorluk oluşturdu. Çoğu yapay zeka video üretim modeli, illüstrasyonların ressam tarzını tutarlı bir görüntüye dönüştürecek şekilde çalışmıyor. Fakat DeepMind mühendisleri, Dear Upstairs Neighbors’ın sanatçılarının çıktıları üzerinde ince ayar yapmasına olanak tanıyan özelleştirilmiş Veo ve Imagen versiyonları geliştirdi.
Özel olarak tasarlanmış modeller, Xin’in konsept sanatına dayanarak, He’nin proje için vizyonuna uygun görüntüler üretme yeteneğine sahipti. Metin-tabanlı video modelleri, nesnelerin birbirleriyle etkileşimde bulunduğunda sesin nasıl görselleştirileceği gibi belirli stilistik detayları doğru bir şekilde yeniden üretmede başarılıydı. Ancak Dear Upstairs Neighbors’ın sahnelerini uyumlu bir hikaye anlatacak şekilde oluşturmak için, kısa filmin yaratıcı ekibi biraz daha geleneksel yöntemler uygulamak zorunda kaldı. Autodesk Maya (3D rigging ve VFX için endüstri standartı) ile kaba animasyonlar oluşturarak, Dear Upstairs Neighbors’ın prodüksiyon ekibi sahnelerin tam istedikleri gibi oluşmasını sağladı. Bu kaba animasyonlar Veo’ya yüklenerek, sanatçılar daha görsel olarak pürüzsüz ve ek olarak stilize edilmiş varlıklar da eklenerek sahneleri daha da geliştirebildiler.
Tribeca’da gösterilen diğer filmlerden daha fazla olarak, Dear Upstairs Neighbors, üretken yapay zekanın sanatçıların fikirlerini geliştirirken gerçekten yardımcı olduğu özgün bir araç olarak kullanılabileceğine dair bir örnek gibiydi. Filmin iş akışı tamamen insan yapımı sanata ve insanların metin-tabanlı video üreticilerinin kendi başlarına yapamadığı ince yaratıcı kararlar almalarına dayanıyordu. Dear Upstairs Neighbors’ın görsel olarak etkileyici olmaması, standart Google modelleriyle üretilseydi aynı başarıya ulaşmazdı. Modeller, bu belirli kısa film için iyi çalışmıştı, ancak bunun da Google’ın teknolojisi için bir reklam olduğu dikkate alındığında beklenmedik bir durum değil.
Dear Upstairs Neighbors, OpenAI’nin bu yılki festivalde sunduğu filmlerden çok daha hoş bir izlenim bıraktı. Alice Gu’nun yarı otobiyografik draması Smoked, Sora’yı kullanarak Palisades Yangını’nı yeniden yaratırken, Youssef Michraf’ın Mauvais Soleil isimli filmi, OpenAI’nın yaratıcı araçlarıyla oluşturulmuş birçok fotoğrafik sahne içeriyor. Her iki filmi izlerken, yaratıcılarının AI’nın daha tipik sınırlamaları ile başa çıkmak zorunda kaldığını görebiliyordunuz. Smoked’ın alevli sahnelerindeki geniş çekimler biraz karton gibi görünüyordu, ancak etkisi yakın planlarda daha iyi hissediliyordu. Bu sahneler, bir kadının ve oğlunun arabalarından kaçarak alevlerden kurtulmaya çalıştığını gösteren bir Volume benzeri set ile çekilmişti. Mauvais Soleil’in sahneleri genellikle sadece birkaç saniye sürüyor ve tek konuşan karakter görünmeyen bir anlatıcı, ancak filmin bir adamın hayatının yapay zeka tarafından nasıl şekillendirildiğine dair hikayesi, bu ayrıntılara sanatsal tercihler gibi bir anlam yükletiyor.
OpenAI’nin Tribeca’daki varlığı, şirketin Sora’yı tamamen kapatma kararının ardından pek beklenmedi bir durumdu. Sora’nın aniden kapanması, OpenAI’nın uzun metrajlı filmi Critterz’in bu yıl Cannes Film Festivali’nde prömiyer yapamamasına yol açmıştı. OpenAI’nın video odaklı uygulamalardan uzaklaşmaya başladığı görülüyor, ancak diğer oyuncular hala yapımcıların projelerini hayata geçirmeleri için kullanabilecekleri araçlar geliştiriyor.
Bu iş akışları ancak insan sanatçılar tarafından yönlendirildiğinde iyi çalışıyor.
Sadece 2,000 dolarlık bir hesaplama maliyetiyle, yazar/yönetmen Ash Koosha, geçen yıl İran’da yaşanan ulusal protestoları konu alan Dreams of Violets isimli bir docudrama üretti. Kling AI, Claude, Gemini ve Nano Banana kullanarak, Koosha, kendilerini bir sokakta sıkışmış bir grup insanın hikayesini anlatıyor. Bu projeyi sadece birkaç haftada tamamladı ve güçlü bir anlatıya sahipken, görsel olarak çığır açan bir başarı sağlamadı.
Bu filmleri izlerken, stüdyoların üretken yapay zeka modellerine talimat vererek ticari anlamda uygulanabilir projeler çıkaracağı bir gelecek olmadığını net bir şekilde hissettim. Böyle içeriklerin kaybolması pek mümkün değil, ama Hollywood’un büyük oyuncularının imza atmayı istemeyeceği türden içerikler bunlar. Daha olası olan, Google gibi büyük AI firmalarının, stüdyolarla ortaklık yaparak çok spesifik iş akışlarına uyum sağlayan özel modeller geliştireceğidir. Ve bu iş akışları, ancak çok net yaratıcı vizyonlara sahip insan sanatçılar tarafından yönlendirildiğinde işlevsel hale geliyor.
