24 Mart’ta Dijital Piyasalar Yasası’na (DMA) ilişkin dördüncü deneme yazısı beklentisiyle AB içinde çok sayıda tartışmalar ve çalışma toplantıları yapıldı ve çevrimiçi iletişimlerin (mesajlaşma uygulamaları, araç işbirlikleri ve sosyal medya platformları) birlikte çalışabilirliği sorunu gündemdeydi. tartışmaların kalbi.
Birlikte çalışabilirlik, mevzuatın temel hedefleriyle tamamen uyumlu olduğu için, ilk sunulduğunda DMA’nın temel özelliklerinden biriydi. Dijital pazarlarda kapı bekçilerinin denetimini ortadan kaldırır ve küçük oyunculara gelişme fırsatı verirken, kullanıcılara iletişimleri üzerinde daha fazla kontrol sağlar.
Ancak, çeşitli organlar (Avrupa Komisyonu, Parlamento ve Konsey) bu konuda anlaşmaya varmak için o kadar uğraşıyorlar ki madde tamamen terk edilebiliyor.
Birlikte çalışabilirlik, kullanıcıların artık belirli ekosistemlere kilitlenmeyeceği anlamına gelir. Örneğin, WhatsApp kullanan başka biriyle sohbet etmek için artık WhatsApp kullanmanız gerekmeyecek. Artık silo yok. Artık bir ürüne veya ekosisteme hapsolma yok. Kişiler, kişilerindeki mevcut arkadaşlarını kaybetme riski olmadan uygulamalar arasında kolayca geçiş yapabilecek.
Konsept, bankalar arasındaki birlikte çalışabilirlikten veya telefon ağları arasındaki birlikte çalışabilirlikten çok farklı değildir. Tüketicileri alışveriş yapmaya teşvik ederek daha yenilikçi ve rekabetçi bir pazar yaratılır, bu da gelişmiş standart hizmet ve müşteri hizmetleri sağlar. Bu iyi birşey.
Tekellerini korumak için “bekçilerin” stratejisi
Big Tech’in tarihi bir oyuncusu değilseniz; bu durumda AB’nin istediği gibi insanların daha kolay alışveriş yapmasını amaçlayan bir yaklaşım, büyük kârınızı ve tekelci konumunuzu tehdit ediyor. Gerçekten de, statükoyu korumak için bedenen ve ruhla savaşacak kadar planlarınızın önünde bir engeldir. Bu nedenle, Big Tech’in herhangi bir değişikliğe karşı çıkmasıyla karşı karşıya kalan düzenleyiciler, mümkün olan en basit çözümü seçmeye çalışacaklardır. Onlar için, herkesin kendi API’lerini (yazılım arayüzlerini) açması yeterlidir, böylece diğerlerinin birlikte çalışmasına izin verilir ve hepsi bu kadar!
Pratikte haklılar ama bir yere kadar. Gerçekten de, her uygulamanın API’leri vardır, bu şekilde çalışırlar ve birkaç oyuncu (Twitter, Facebook, Slack, Telegram gibi) bunları herkese açık hale getirdi. Ancak, bu genel API’lerin kullanım koşulları genellikle çok kısıtlayıcıdır (ücretli, sınırlı fiyat veya rekabete aykırı) veya herhangi bir zamanda devre dışı bırakılabilir (Twitter’ın yaptığı gibi). Ancak AB perspektifinden bakıldığında, ağ geçidi bekçilerinin API’lerini açmaları ve bu API’lerin başkaları tarafından nasıl kullanılabileceğini sınırlamalarını engellemelerini şart koşmak oldukça kolay olabilir.
Big Tech’in bakış açısından, bu bir kazanç. Karınca yuvasını tekmelerken uyum kutusunu kolayca işaretleyebilirler. Apple’ın şu anda Hollanda’da gösterdiği gibi, politikacıların siyasi oyununu sonsuza kadar oynayabilirler – pazara, paraya ve kaynaklara sahipler. Bu teknoloji devlerinin yanlarında bir sürü avukat var. Facebook, kendi adına lobi yapmak için eski bir başbakanı (veya en azından bir başbakan yardımcısını) işe alacak kadar ileri gitti.
Ayrıca bir API’nin açılmasını geciktirebilirler. Gizlice yayınlayın ve çok iyi performans göstermediğinden veya güncellemediğinden emin olun. Ve elbette, bu Teknoloji devleri bu tür uygulamaları tüm ürünlerinde tekrarladığında, genç bir şirketin rekabetçi olmaya devam etmesi çok maliyetli hale geliyor.
İletişimin birlikte çalışabilirliği AB için bir zorunluluk olmalıdır
Gerçek çözüm açık API’lerde değil, açık standartlarda yatmaktadır. Bu, büyük oyunculara pastadan paylarını paylaşmak isteyip istemediklerini sormadan oyun alanını eşitleyen açık bir standarttır. Açık standart, herkesin kaybetmeyeceği garantisiyle gelişmeye yatırım yapabileceği anlamına gelir – inovasyonu teşvik etmek, standartları yükseltmek, istihdam yaratmak -. Ve Big Tech’in, API kullanıcılarının altındaki halıyı çekip alamayacağını bilmek.
Açık bir standart, aynı zamanda, kullanıcıları ve onların mahremiyetini koruyarak uçtan uca şifrelemenin korunabileceği anlamına gelir. Web gelişti, çünkü açık bir standarda dayanıyordu, yani kelimenin tam anlamıyla ve mecazi olarak özgür bir şey.
Web’in altın çağının gücü, çevrimiçi iletişim için açık bir standart aracılığıyla yeniden yakalanabilir. Örneğin, güvenli iletişim için açık bir standart olan Matrix, dinamik bir ekosistemden yararlanır. Başka açık standartlar var ve daha fazlası gelecek.
EU DMA, çevrimiçi iletişimde temel değişiklikler ve önemli ilerlemeler sağlayabilir ve teknoloji devlerinin kullanıcı verilerini toplamaktan yararlandığını gören bir iş modeline karşı mücadeleyi destekleyebilir. Ama aynı zamanda başarısız olabilir. Aslında, DMA iddialı bir mevzuat parçasıdır ve API’lerin açılmasını dayatmak doğru yönde atılmış ilk adım olacaktır. Ancak etkili bir mevzuat parçası olmak için, nihayetinde açık standartlara dayalı birlikte çalışabilirliği tercih etmesi gerekecektir.
