Chicago Üniversitesi’nden bilim adamları, Ay oluşumu tarihinin çalışmasında önemli bir keşif yaptılar. Apollo misyonları tarafından verilen ay ırklarının örneklerini incelemek için en son yöntemlerin kullanılması sayesinde uzmanlar, 4.43 milyar yıl önce uydumuzun tam sertleşmesinin tam olarak yaşlanmasını başardılar.
Çalışma, güneş sistemi tarihindeki en ilgi çekici bulmacalardan birine ışık tutuyor. Chicago Üniversitesi Origins Laboratuvarı’ndan Nicholas Dopas liderliğindeki bir grup bilim adamı, ay kayalarında nadir mineralleri analiz etmek için eşsiz bir metodoloji geliştirdi.
Modern fikirlere göre, ay başka bir büyük kozmik vücuda sahip genç bir arazinin muazzam bir çatışması sonucunda kuruldu. Bu olay o kadar güçlüydü ki, erimiş magmadan iki nesnenin oluşmasına yol açtı. Bunlardan biri daha sonra bizim arkadaşımız oldu.
4,57 milyar yıl önce güneş sisteminin oluşumundan sonra kozmik cisimlerin kademeli olarak soğutulması başladı. Ay magmatik okyanusu yeterince hızlı sertleşti – yığınları kristalize etmek için yaklaşık bin yıl gerekiyordu. Bununla birlikte, magmanın yaklaşık% 80’i sertleştikten sonra, bir termal izolatör gibi soğutma işlemini yavaşlatan mineral kabuğu oluştu.
Ayın yaşını belirlemenin anahtarı, potasyum, nadir toprak elementleri ve fosfor (KREEP) açısından zengin özel bir kaya tabakasının incelenmesiydi. Bilim adamları, ay örneklerinde Lutetius ve Gafnia oranını ölçerek aynı dönemdeki meteorlarla karşılaştırdılar. Lutetius’un yavaş yavaş öngörülebilir bir hızda Gafnia’ya dönüşmesi nedeniyle, KREEP katmanının oluşum anını doğru bir şekilde belirlemek mümkün oldu.
Bu keşif sadece ayın tarihini anlamak için değil, aynı zamanda dünyanın varlığının ilk aşamalarını incelemek için de önemlidir. Ay’a yol açan çatışma, muhtemelen gezegenimizin tarihindeki son büyük felaketti, daha sonra yaşamın ortaya çıkması için oldukça istikrarlı hale geldi.
