Dünyanın her yerinde duyulan silah sesiydi: “Sega, Nintendo’nun yapmadığını yapıyor.”
1980’lerin sonunda Nintendo dünyanın zirvesindeydi. Atari’nin yıldızı düşüyordu ve Mario gibi maskotlar Japon stüdyosunu yıldızlığa fırlatıyordu. Nintendo, oyunların ilk Vahşi Batı günlerinde oyuncuları tek bir plastik kutuya toplayarak video oyunlarıyla eşanlamlı hale geliyordu. Bir Nintendo sistemiyle rekabet etmek kolay bir iş değildi. Bu sadece daha iyi bir sistem gerektirmekle kalmıyor, aynı zamanda oyuncuların aklında kalacak şiddetli bir mesaj da gerektiriyor.
Sega’nın 1989’da 16-bit Mega Drive’ını 14 Ağustos 1989’da yeni bir isimle Kuzey Amerika’ya getirdiğinde başardığı şey tam olarak buydu: Sega Genesis. Otuz beş yıl sonra bu isim sembolik bir isim olarak duruyor. Genesis yalnızca Sonic the Hedgehog’un ve Sega’nın genel mirasının doğduğu yer değildi; bildiğimiz modern video oyun konsolu savaşını yarattı. Sega başlattığı savaşı çoktan kaybetmiş olsa da etkisi bugün hala hissedilebiliyor ve bu da Genesis’i tarihteki en önemli sistemlerden biri haline getiriyor.
Savaş başlatmak
2024’te Sega Genesis saygın bir sistemdir ve bunun iyi bir nedeni vardır. Sega’nın NES’i, o dönem için 16 bitlik görsellerin gücünü gösteren güçlü bir sistemdi. Bunu derin bir oyun listesiyle yaptı. O dönemden günümüze kadar düzenli olarak mücevherleri ortaya çıkarmaya devam ediyorum (Nintendo Switch Online’ın Sega Genesis kataloğu özellikle sürprizleri ortaya çıkarmak için harikadır). Kirpi Sonic video oyunlarının ne kadar hızlı olabileceğini gösterdi Yunus Ecco aktarıcı dijital maceraların ne kadar olabileceğini anlattı. Daha yaratıcı bir endüstrinin yolunu açan, ortamın tuhaf ve harika bir genişlemesiydi.
Daha da önemlisi, daha hararetli bir ortam yarattı. fazla.
Konu Genesis’in pazarlanmasına geldiğinde Sega, iyi oynamaya gücünün yetmeyeceğini biliyordu. Nintendo, kirişlerden oluşan dağının tepesinde oturan Donkey Kong gibi ulaşılmaz görünüyordu. Kalabalık bir pazar yerine başka bir konsolu düşürmek yeterli olmayacaktır. Yaratılış’ın kendisine bir isim vermesi gerekecekti. Böylece Sega, bahçedeki en büyük köpeğe saldıran yeni bir mahkum gibi kan almaya gitti.
Genesis’in reklam kampanyası da en az konsolun kendisi kadar akılda kalıcı. Sega, Michael Katz’ın yönetimi altında ve büyük miktarda reklam parasıyla desteklenen, Genesis’in markasını oluşturmak için alışılmadık derecede agresif bir reklam kampanyası başlattı. Oyuncular en sevdikleri dergileri açtıklarında “Genesis, Nintendo’nun yapmadığını yapıyor” yazan iki sayfalık bir yayınla karşılaştılar. Sanki Sega dördüncü duvarı kırıyormuş gibi hissettim. Oyun şirketleri diğerlerinden daha iyi olduklarını ima etmeyi seviyorlardı ama aslında rekabeti isimleriyle anmak cesurcaydı, özellikle de Nintendo gibi bir dev için.
Bu karar işe yaradı. Sega, Genesis’i hızla bir tür karşı kültür platformu olarak kurdu. Nintendo, mutlu maskotlarla dolu çocuk dostu bir konsol olarak üne sahipken, Sega kendini kötü bir çocuk olarak resmetti. Şirketin ve karakterlerinin bir tavrı vardı. Sonic the Hedgehog, Mario’nun yanında daha havalı bir kahramana benziyordu. Solucan Jim iğrenç mizahlarıyla daha yaşlı gençlere kur yaptı.
Sel kapılarının açılması
Genesis, Sega için kısa bir zaferdi ama baraj kapaklarını açtı. Sega aynı anda birden fazla platform sahibinin var olmasına izin veren rekabetçi bir strateji tasarlamasaydı bugün PlayStation ve Xbox’a sahip olamayacağımız iddia edilebilir. Daha da önemlisi, Sega istemeden çok daha kötü bir şeyi tasarladı: korkunç konsol savaşı. Genesis’in etkili reklam kampanyası, kendi tercih ettikleri konsol için savaşa gitmeye hazır bir nesil çocuk yetiştirdi. Meraklılar her zaman hangi ev bilgisayarının daha iyi olduğunu tartışırken Sega bunu kişiselleştirdi. Bir NES’iniz varsa topalsınız; Genesis sahipleri harikaydı.
Bu tutum, Genesis’in yayınlanmasından bu yana geçen 35 yılda kartopu gibi büyüdü. Video oyun konsolları artık belirli bir oyuncu alt kümesindeki kişiliklerin yerini alıyor. Birbirlerini alt etmeye çalışan “Xbot’lar ve Sony Pony’leri” arasındaki hararetli tartışmalara katlanmak zorunda kalıyoruz. “Üç büyük” platformun sahipleri bir zamanlar bu dinamiğe ayak uydurdu ancak o zamandan beri mesajlarını soğuttular. Nintendo savaştan tamamen çekildi, Xbox ve Sony ise oyunlarını rakiplerinin sistemlerine getirmeye daha açık. Yine de bu, hayranların kollarına yapışmasını ve mücadeleyi sürdürmesini engellemedi.
Günümüzün göz kamaştıran çevrimiçi dövüşlerinin kökeni Sega Genesis’e kadar uzansa da gerçek şu ki, o olmasa bile muhtemelen buraya gelebilirdik. Şu anda “biz vs.” çağında yaşıyoruz. onlara.” Her şey, her iki taraftaki savaşçıların kendilerini sadık askerler olarak gördükleri bir kültür savaşıdır. Kültürümüzü zehirleyen şey oyunlarda, filmlerde, politikada ve anlamsız sosyal tartışmalardadır. Belki de savaşmak doğamızda vardır. Sega bunu herkesten önce oyuncular için nasıl silah haline getireceğini buldu.
En azından Kirpi Sonic’i bu durumdan kurtardık. Bu adil bir ticaret gibi görünüyor.
