Stephen King, eserlerinin Hollywood uyarlamalarına neredeyse tüm diğer yazarlardan daha fazla ilham kaynağı olmuştur. Romanları ve kısa öyküleri, Brian De Palma’nın da aralarında bulunduğu 1970’lerin, 80’lerin ve 90’ların en beğenilen ve ikonik korku filmlerinden bazılarına kaynak malzeme olarak hizmet etti. CarrieStanley Kubrick’in Parlayanve Rob Reiner’ın Sefalet. Şimdi bile, ilk romanının yayımlanmasından 50 yıl sonra bile King’in çalışmaları yeni, yüksek profilli uyarlamalara ilham vermeye devam ediyor (bkz: Mike Flanagan’ın Doktor Uyku ve Andy Muschietti’nin BT).
King tartışmasız en iyi korku yazarı olarak bilinir. Bununla birlikte, eserinin en sevilen uyarlamalarından biri de korku içermeyen daha dikkate değer öykülerinden birine dayanıyor. Söz konusu film Shawshank’in KefaretiHollywood tarihinin en popüler ve bilinen filmleri arasında kendine yer buldu. Buna rağmen, 1994’te gösterime girdiğinde tam bir gişe bombasıydı; ilk gösterimde yalnızca 16 milyon dolar hasılat elde etmişti. Quentin Tarantino’nunkiler gibi daha popüler yayınlar Pulp Fictionbaşlangıçta o yıl onu gölgede bıraktı. Ancak o zamandan beri Shawshank’in Kefareti‘nin itibarı gelişti ve büyüdü.
Bunun nedenini anlamak için filmi bir kez izlemek yeterli.
Tipik hapishane filminiz değil
King’in 1982 tarihli kısa romanından uyarlanmıştır. Shawshank’in Kefareti neredeyse tamamı kendi adını taşıyan Maine hapishanesinin sınırları içinde geçiyor. Karısını ve sevgilisini öldürmekten hapis cezasına çarptırılan bankacı Andy Dufresne’i (Tim Robbins) konu alıyor. Shawshank’a vardığında, mahkûm arkadaşlarından biri olan Red (Morgan Freeman) ile kısa sürede arkadaş olur ve eğitimini ve ABD finans sistemi hakkındaki bilgisini kullanarak, başlangıçta orada maruz kaldığı istismarın üstesinden gelmeyi öğrenir. Shawshank’ın diğer mahkumları, aynı zamanda bazı gardiyanları ve gardiyanı Samuel Norton (Bob Gunton).
142 dakika uzunluğunda geliyor Shawshank’in Kefareti Andy’nin yolculuğunda asla acele etmiyor. Yazar ve yönetmen Frank Darabont, izleyiciyi Shawshank’ın sosyal dinamiklerine, coğrafyasına ve güç yapısına dahil etmeye zaman ayırıyor. Filmin ilk 90 dakikası büyük ölçüde Andy ve Red’in tanıtıldığı ve ardından düzgün ve bazen trajik bir şekilde çözülen kısa öykülerden oluşuyor. Bu, hoşgörüyle karşılanacak kadar uzun bir film değil ama Darabont, gücünün doğrudan izleyicinin Andy’nin dünyasına ne kadar derinden dalmış hissettiğine bağlı olduğu anlayışıyla bunu yapıyor. Bunu yapmazsanız, yaşadığı yenilgiler olması gerektiği kadar derinden acıtmayacak ve aynı şekilde zaferleri de olması gerektiği kadar rahatlatıcı olmayacaktır.
Shawshank’ta Yaşam
Bunu başarmak için Darabont, Andy’nin Shawshank’teki hayatını ayrıntılarıyla inşa ediyor; Andy’nin kaya çekici, inşa edilmesine yardım ettiği hapishane kütüphanesi ve hatta özellikle sıcak bir iş gününde mahkûm arkadaşları için kazandığı soğuk biralar gibi eşyalara, onlara gereken ilgiyi ve ağırlığı veriyor. hak ediyorlar. Bu arada görüntü yönetmeni Roger Deakins, Andy’nin Shawshank’ta geçirdiği zamanın hem baskıcı hem de izole edici hissini güçlendirmeye yardımcı oluyor. Örneğin, yukarıdaki çekimin Andy’nin hapishane hücresinin izolasyonunu ve içine düştüğü sistemin soğuk, çelik gibi büyüklüğünü aynı anda nasıl aktardığına dikkat edin. Yol boyunca, Andy’nin çeşitli ileri ve geri adımları birbirinden bağımsız birçok bölümün başlangıcı ve sonu ile işaretlendiğinden, belirli kapsayıcı çizgiler ortaya çıkıyor. Bunlar arasında Andy’nin gardiyanı ile görünüşte yararlı ama aslında zararlı olan dostluğu ve Shawshank mahkumlarının her gün yürütmek zorunda olduğu umut ve umutsuzluk arasındaki savaş yer alıyor.
çoğu için Shawshank’in Kefaretiçalışma zamanı, gerçekte hangi hikayeyi anlattığı belli değil. İlk başta, bir adamın hayatının ikinci yarısını hapishanede geçirmeyi nasıl seçtiğini tasvir etmekten başka bir şey yapmıyormuş gibi görünüyor. Yine de, son derece tatmin edici üçüncü perdenin parlaklığı burada yatıyor. King’in kaleme aldığı kaynak materyalden doğru ipuçlarını alan Darabont’un filmi, son 30 dakikasında sinema tarihinin en ödüllendirici sola dönüşlerinden birini gerçekleştiriyor. Bunu yapmak da hile yapmaz. Bunun yerine film, ilk üçte ikisinin altını çizerek harcadığı tüm ayrıntıların aslında izleyicilerin başlangıçta düşündüğünden çok daha büyük bir amaca hizmet ettiğini ortaya koyuyor. Bu detayların nasıl bir araya gelerek yepyeni, beklenmedik bir görüntü oluşturduğuna tanık olmak, sinema tarihinde eşine az rastlanan bir keyif.
Önem verdiğiniz karakterler
Ancak doruğa ulaştığında yaptığı hiçbir şeyin önemi kalmayacaktır. Shawshank’in Kefareti Andy, Red ve diğer şanssız mahkumlara gerçekten değer vermenizi sağlayacak işi yapmadı. Ama öyle. Film sizi Robbins ve Freeman’ın dövülmüş mahkumlarına o kadar yaklaştırıyor ki, kendinizi onların görevlerine duygusal olarak kaptırmadan edemiyorsunuz. O halde filmin neden son 30 yılda başlangıçtaki gişe başarısızlığının üstesinden gelip 1990’ların en çok saygı duyulan filmlerinden biri olmayı başardığı hiç de şaşırtıcı değil.
Andy Dufresne’de film, son derece spesifik bir duruma yakalanan bir kişiyi ele alıyor ve onu Amerikalı sıradan insanın bir sembolüne dönüştürüyor. Shawshank’in Kefaretibaşka bir deyişle izleyicileri Andy’de kendilerini, hayatlarını da onun içinde görmeye davet ediyor. Bu, ilk iki saat boyunca maruz kaldığı pek çok adaletsizliğin daha da sertleşmesine ve eve daha yakın olmasına neden oluyor. Ancak Esaret izleyicilerinin zamanını veya dikkatini hafife almıyor ve konuya girenleri açık fikirli ve yürekli olarak ödüllendiriyor. Bunu sadece onlara şaşırtıcı olduğu kadar güçlü de rahatlatıcı bir rahatlama vererek değil, aynı zamanda hem Andy’ye hem de onlara trajik bir deneyim için hoş bir umut ışığı sunarak – beyaz kumsalların ve mavi denizlerin bulunabileceğine dair bir söz vererek – yapıyor. en gri hikayelerin bile sonunda.
Shawshank’in Kefareti üzerinden kiralanabilir veya satın alınabilir Amazon Prime Videosu.
