Bu yıl nihayet 2022’nin Case of the Golden Idol oyununu oynamaya karar verdim; bu, sizi cinayetin işlendikten birkaç dakika sonra olay mahalline sürükleyen gizemli bir oyun. Çeşitli ekranlar arasında geziniyor, mümkün olan her ayrıntıyı özümsüyor, isim ve fiil biçiminde ipuçları topluyor ve orada olup bitenlerin öyküsünü anlatan pasajlardaki eksik ayrıntıları doldurarak mantığa dayalı çıkarımlar yapıyorsunuz. Sizi doğru yöne yönlendirecek sistemler mevcut ve oyun oldukça basit başlıyor ama sonunda mutlak sınırıma kadar zorlanıyordum. İlk birkaç vaka yaklaşık 10-25 dakika sürdü, ancak oyundaki son vaka bütün bir geceye yayılmış gibi görünüyordu. Kafam olası sebepler ve suçlularla dolup taşıyordu ve sonunda terimlerin doğru permütasyonunu anlayana ve davayı çözene kadar bu davalar hakkında yanılmama izin verdiği için Altın İdol Vakası’na şükranlarımı sunuyorum. Bir oyunun şimdiye kadarki en sinir bozucu sonlarından biriydi ve tüm deneyime hayran kaldım.
Case of the Golden Idol’den ve bu hayal kırıklığından söz ediyorum çünkü 2024’ün en iyi oyunlarının çoğu bana aynı duyguyu yaşattı. Animal Well, Rise of the Golden Idol ve Lorelei and the Laser Eyes gibi bu muhteşem başlıklar, karşılaştığım sayısız en hain ve kafa karıştırıcı bulmacalardan oluşuyor; bunlardan bazıları hâlâ sinirimi bozuyor ve beni çözümlemekten kurtarıyor. bu gün. Ve yine de, kafamı meşhur bir duvara defalarca çarpmaktan kaynaklanan o tekrarlayan baş ağrısına rağmen, onlarla yaşadığım deneyimleri hiçbir şeye değişmem.
Bahsi geçen Vakanın 2024 yapımı devamı olan Rise of the Golden Idol’da çok yanılmışım. İsimleri ve takma adları sık sık karıştırıyordum ve seviyelerin ölçeği büyüdükçe (ve senaryolar karmaşıklaştıkça), içgörü ve yönlendirme sağlamak için yerleştirilmiş kusursuz bir şekilde oluşturulmuş ortamlardaki birçok küçük ayrıntıyı kaçırdım. Oyunun olaylarını birçok kez yanlış anladım ve seviye sonunda ortaya çıkan gerçeklere her zamankinden daha fazla şaşırdım. Rise of the Golden Idol tamamen sinir bozucuydu ama yine de tüm yıl boyunca oynadığım en iyi oyunlardan biri çünkü onu zorladığımda geri itti.
Altın İdol’ün Yükselişi’nin giderek zorlaşan vakaları beni varacağım sonuçlar hakkında daha fazla düşünmeye sevk etti. Bu vakalar arasında en sevdiğim olay, bir apartman kompleksindeki bir adamın gömleğindeki kanlı bir lekeye benzeyen bir şeyi yıkaması, bu da beni yakın zamanda bu topluluğu etkileyen kışkırtıcı bir olayın merkez üssü olduğuna inanmaya yöneltti. Yemi yuttuktan sonra, oyun benim sonucumu acımasızca reddedene ve bariz kırıntı izleriyle bir noktaya yönlendirilmek yerine gerçek çıkarımlar yapmaya beni zorlayana kadar haklı olduğum kisvesi altında çalıştım. Olayları çözmem için bana güvendi.
Bu yılki favori oyunlarımdan birkaçı da benzer şekilde bana kolay ve açık cevaplar vermeyi reddetti. Animal Well’in uygun bir çözünürlüğe uzaktan bile benzeyen bir şeye sahip olduğundan tam olarak emin değilim. Demek istediğim, üzerinde çalışılması gereken bir son var, ancak oyun aynı zamanda asla göremeyeceğim çok daha fazla sır saklıyor ve bu, bir oyunun yayınlanmasından birkaç gün sonra %100 tamamlama kılavuzlarının çevrimiçi olarak mevcut olması, bir oyunla sahip olunması gereken heyecan verici ve farklı bir ilişki. serbest bırakmak. Hayvan Kuyusu, hiçbir zaman tam olarak çözmenin tatminini yaşayamayacağımı düşündüğüm bir gizem. Bunun yerine, karanlık mağaralarında, sonsuzluk gibi görünen bir süre boyunca, meraklarını ve ilgi çekici nesnelerini dürtükleyerek dolaşıyorum.
Lorelei ve Lazer Gözler belki de grubun en esrarengiz olanıdır. Her kapının içeriği başka bir bulmacanın arkasında kilitlidir. Televizyonlar, düşük poli video oyunlarında gizli yönler ve ipuçları içeren video oyun konsollarına bağlanıyor. Her diyalog satırı ezoterik bir kafa yolculuğudur. Duvarlar, kutuların anahtarı olan desenleri gizleyen posterlerle kaplı. Yazılı notlar şifreler içerir ve sizi özenle inşa edilmiş labirentlere götüren başka dünyaya ait portallar vardır. Lorelei and the Laser Eyes o kadar meydan okuyan bir oyun ki; Oyuncuyla aynı seviyeye gelmeyi kesinlikle reddediyor, bunun yerine sık sık oyuncuların kendi seviyesine yükselmelerini talep etmeyi tercih ediyor; bu, oyuncunun sırlarının kilidini açmak için başarabileceğinden emin olduğu bir başarı.
Bu başlıkların ve diğerlerinin bu yıl bana ayırdığı alanı takdir ediyorum çünkü giderek daha nadir görülüyor. Günümüzde oyunlar çok fazla öğretici veya kılavuz içerdiği için sıklıkla eleştiriliyor ve bu eğilimler nedeniyle çoğu zaman oyuncunun elini bırakma konusunda isteksiz olabiliyorlar. Sadece bu yıl, seviye tasarımında oyuncuları hedeflere yönlendirmek için kullanılan ve kime sorduğunuza bağlı olarak bir lütuf ya da lanet olabilen sarı boya hakkında sayısız konuşma yapıldı. Bu tasarım felsefesi hakkında düşünmenin doğru bir yolu yok, ancak endüstrinin el tutma konusunda biraz fazla hata yaptığına ve bunun oyun deneyimini ya da en azından oyunun verebileceği duyguları dümdüz ettiğine içtenlikle inanıyorum. meydana çıkarmak. Elbette bu kadar radikal bir değişim önerirken hangi oyun kalıbından bahsettiğimi düşünmekte fayda var. Açık dünya oyunlarının, oyuncularına karşı bulmaca oyunlarından farklı bir sorumluluğu vardır ve bu da geliştiricilerin, özetlediğim trendlere karşı koymasının önünde engel olabilir. Yine de bulmaca ve gizem oyunlarındaki örnek tasarımın yararlarından bahsederek, farklı türlerdeki daha fazla oyunun benzer felsefeleri takip etme cesaretini hissedebileceği umut ediliyor. Harika bir etki yaratabileceğini düşünüyorum ve gerçekte zaten işe yaradı.
Her zaman The Legend of Zelda’ya ve onun ünlü “gizli” bomba duvarlarına geri dönüyorum. NES, bu duvarlarda farklı bir dokuya yer ayıramıyordu, bu da onların herhangi bir yüzey gibi görünmesini sağlıyordu. Ancak aslında oyunun dünyasında gizliydiler ve oyuncuları dışarı çıkıp onları ne şekilde olursa olsun keşfetmeye teşvik ediyorlardı. Sonunda oyuncular, duvarların çok seçilmiş bölümlerine bomba yerleştirerek gizli odaları ve hazineleri bulabileceklerini keşfettiler. Bunun çok sinir bozucu olduğuna dair hiçbir şüphem yok ama aynı zamanda oyunun oyuncuları düşünceli olmaya davet etmesini ve karşılığında onları mümkün olduğunu düşündüklerinin ötesinde harikalarla ödüllendirmesini de seviyorum.
Yeterince oyunun – ya da en azından genel düşünceyi ele alan ve bu araçla ilgili konuşmalarımıza çoğunlukla hakim olan birçok oyunun – oyuncuları gerçekten bu kadar zorladığına inanmıyorum. Hepsi de ana akım haline gelen bu üçlü oyun, yeni bir nefes gibi hissettiriyor. Pek çok oyun beni duran parçadan duran parçaya yönlendirip deneylerin keşfedilmesine çok az olanak tanıdığından, oynadığım oyunlarda itici bir güçten çok bir gözlemci gibi hissetmeye başladım. Kendimi kendimin en iyi ve en yetenekli versiyonu gibi hissettiren Lorelei ve Laser Eyes, Animal Well veya Rise of the Golden Idol oyunları için aynı şey söylenemez. Bu oyunların her biri diğerinden farklıdır. Farklı türleri ele alıyorlar ve farklı tarzlar kullanıyorlar, ancak oyuncuya olan mutlak inançlarında birleşiyorlar. Umudum, türü, boyutu veya geliştiricisi ne olursa olsun, takip eden oyunların bu olağanüstü oyunlardan bazı ipuçları alabilmesi ve merak ve keşif duygusunu yeniden geliştirecek adımlar atabilmesidir.
2024’ün En İyileri:
