Gizemli sisle kaplı bir kasaba, aşağıdaki büyük bir teslim tarihini kapsayan tropik bir cennet ve denizcilerin nadiren çıkabildiği uçsuz bucaksız okyanus kanyonları. Dredge’in büyük takımadalarının her bölümü, araştırmak için yavaşladığınız anda balıkçı geminizi kolayca batırabilecek sırlarla doludur.
Ancak geminiz asla tuzun dibinde uzun süre kalmaz. Gizemli bir takımadada iş bulan bir balıkçıyı konu alan Lovecraft tarzı bir korku macerası olan Black Salt Games’ Dredge’de ölür ölmez kendinizi bir kez daha kabusun içinde buluyorsunuz. Hem hikaye hem de bilgi mekaniği olarak harika çalışan bir kaçış yok.
Dredge, hayatta kalma ya da sizi avlayan kana susamış yaratıklarla ilgili bir korku oyunu değildir. Zaten kilometrelerce derinlikte olan ve hiçbir zaman cevabı olmayacak sorularla dolu bir dünyayla ilgili. Koşarak saatler geçirmek ve uğursuz deniz yaşamı tarafından öldürülmek, yakınlarda daha fazla zaman geçirmek kadar zorlayıcı değil. Sorular yavaş yavaş birikiyor ve onları yanıtlamaya çalışmak tatmin edici.
Bunlar Jeff VanderMeer’in kitabı Annihilation’ın 2018 film uyarlamasında ortaya atılan sorulara benzer. Yarım yüzlü ve insan benzeri sese sahip, yardım isteyen 1.500 kiloluk dev bir ayı, sırf sizi kolaylıkla parçalayabileceği için korkutucu değil; çok korkutucu çünkü ne olduğu hakkında hiçbir fikrin yok. Yüzünün düşmesine ne sebep oluyor? Ona insan çığlıkları atma yeteneğini veren nedir? Bir tür uzaylı varlığı tarafından mutasyona uğratıldığı için motivasyonları aynı mı? Önerilen her cevap için birçok soru ve daha fazlası ortaya çıkıyor.
Dredge başlangıçta bir bölgeden bölgeye seyahat ederken balıkları taradığınız, devasa canavarların çenesinden kaçtığınız ve tuhaf motivasyonlara sahip tuhaf kişilerle tanıştığınız bir hayatta kalma-korku balıkçılığı macerası olarak ortaya çıktı. Kim olduğunuza veya bu adalarda ne yaptığınıza dair birkaç ipucuyla oyuna bir bulanıklık içinde başlıyorsunuz. Oyun ilerledikçe çok az yanıt alınır.
Oyunun açılış merkezi The Marrows’tan ilk kez ayrıldığınızda, sanki ödünç alınmış bir zamandaymışsınız gibi hissedersiniz, hatta gece çökmeye başladıkça müzik artar ve görünürlük kötüleşir. Karanlığa ilk yakalandığımda kalbim giderek daha hızlı atıyordu. Ancak bu tür bir korku uzun sürmedi.
Uzakta ürkütücü siyah bir gemi belirdi ve onu takip etmeye başladı. Bu sularda yeni olduğum için nereye gideceğimi bilmiyordum. Sonunda beni batırdı ama kısa bir süre sonra zarar görmeden uyandım.
Dredge’in aldığı başlıca eleştirilerden biri, bunun çok kolay olmasıydı. Bilinmeyene doğru yapılan ilk birkaç keşif gezisinden kısa bir süre sonra korku ve tehlike duygusu azaldı. Bu bir bakıma doğru ama bu balık tutma gezisinin asıl dehşeti olmaktan çok uzak. Her bölüm yeni gizemler ve yeni sorular sunuyor. Yeni sürprizlerle sizi daha da sarsmaya devam ediyor.
The Marrows’un dışındaki bir adada yıpranmış bir malikanede yaşayan bu gizemli adam kim? Haritadaki hemen hemen her yerin eteklerinde sıralanan bu tarikatçılar kimler? Neden tüm bu balıklar garip ve garip bir şekilde büyüyor?
Oyunun mekaniği keşif üzerine inşa edilmiştir. Çeşitli adalarda dolaşarak oltanızı, gemi hızınızı, projektör menzilinizi ve karanlıkta biraz daha uzun süre bakmanıza olanak tanıyan diğer gemi bileşenlerini geliştiren kaynakları topluyor ve balık tutuyorsunuz.
Ölmek, bu mekanizmalar için gerekli bir değiş-tokuş sağlar. Geminizi karaya mı oturtacaksınız, dev bir pirananın saldırısına mı uğrayacaksınız, yoksa şeytani bir hayalet geminin erişimine yenik mi düşeceksiniz? Yükünüzün bir kısmını veya tamamını kaybedersiniz ve aklınızı yeniden kazanmanız için iskeleye geri gönderileceksiniz. Her şey Dredge’in nasıl inşa edildiğine uyuyor.
Dredge’deki korku, Bay X’in Raccoon City’deki bir ara sokakta sizi ezmeye devam etmesi nedeniyle aynı bölümü tekrar tekrar oynamanız gerekebilecek Resident Evil veya Dead Space’deki korkuya benzemiyor. Bu tür bir zorluk baştan çıkarıcı olabilir ama aynı zamanda dehşeti de kendi başına yıpratır. Bay X’in nasıl çalıştığını öğrendiğinizde ya da sizi yarım düzine kez öldürdüğünde pek de korkutucu olmaz.
Öte yandan Dredge her zaman en azından ürkütücüdür. Gale Cliffs’ten Twisted Strand’a kadar her yolu kaplayan kıyamet duygusu her zaman oradadır. Ve bu, en yeni geniş alanı olan The Pale Reach’i oynamak için oyunu tekrar ziyaret ettiğinizde de korunur.
Kredileri kullansanız ve Dredge’in birçok sonundan birini deneyimleseniz bile cevaplar asla sağlanmaz. Bu, gerçek bir suç podcast’inde karşılaştığınız, on yıl öncesinden kalma çözülmemiş bir vaka gibi önünüzde duran bu tür bir korku ve gizemdir. Bu tür bir bilgi ve anlaşılmazlık, sizi bir anda boğacak birkaç metrelik canavarlar yerine, bir mil derinliğindeki bir dünya üzerine inşa edilmiştir.
İster Annihilation ister Dredge olsun, Lovecraft tarzı korkunun özünde bilinmeyen vardır. Anlaşılması mümkün olmayan ve ölümcül olabilecek şeylerle boğuşmayı konu alıyor. Dredge’de her ikisi de var ve bunun gerçek bir yer değil, sadece bir oyun olduğu için şanslıyız.
