Disney Dreamlight Valley, 2022’nin sonunda erken erişime girdi ve Animal Crossing-meets-Mickey Mouse oynanışı evimde hemen benimsendi. Hafif ve kolay oynanış, hafif müzik ve dünyanın en aile dostu karakterlerinden bazılarının varlığı, düşük bahisli oyun seansları için yapılmış ve listemdeki incelemelere güzel bir ara verdi.
Açıkçası oyundan pek bir şey beklemiyordum; Animal Crossing hiçbir zaman hikayesine yoğun bir şekilde eğilmedi, bu yüzden Disney Dreamlight Valley’in kabaca Nintendo’nun hit serisi kadar fazlasını yapmasını beklemiyordum. Ancak geçen yıl boyunca Gameloft’taki yazarlar bu beklentiyi aşmakla kalmadılar, bunu çocukluğa, yetişkinliğe ve ikisi arasındaki geçişe gerçek ve ham bir bakışla yaptılar. Cesur bir seçimdi ve kesinlikle “Mickey Mouse ve arkadaşlarının başrolde olduğu hayat simülatörüne” ters düşen bir seçimdi ama bu, onu tamamladığımdan beri sürekli olarak düşündüğüm bir hikaye.
Disney Dreamlight Valley’in ilk yılına ilişkin SPOİLER aşağıdadır, dikkatli ilerleyin.
Hikâyeyi bilmeyenler için Disney Dreamlight Valley, yıllar süren bir uzaklığın ardından çocukken yarattığı vadiye geri dönen, ancak The Forgetting adlı bir olay sayesinde burayı bakımsız bir halde bulan bir kahramanın hikayesini anlatıyor. Evler yıkılıyor, her yerde sinsi sarmaşıklar büyüyor ve önceki sakinler ya kayıp ya da hafıza kaybı yaşıyor. Dönüşümüz, gizli Dreamlight büyüsü yeteneklerimizi uyandırmış gibi görünüyor ve oradan vadiyi eski ihtişamına kavuşturmak için yola çıktık.
Sarmaşıklar, pastoral dünyayı bilinmeyen yollarla yozlaştıran kötü niyetli bir varlık olan The Forgotten’ın neden olduğu vadiye düşen karanlığı temsil ediyor. Yazılar aracılığıyla, bu karanlık varlığın kökenleri hakkında daha fazla şey öğreniyoruz, ta ki sonunda kötü adamla yüz yüze tanışana kadar – ve onlar şaşırtıcı derecede tanıdık geliyor. İşin püf noktası burada yatıyor: Oyuncunun yarattığı kahraman ve The Forgotten aynı şeydir; “kötü” versiyon, yaratıcının genç çocuktan yetişkinliğe geçişini ve aradaki tüm öfkeli ergenlik yıllarını temsil eder.
İlk buluşmaya kadar bu açıklamayı çoğunlukla kırıntılarla besledik, ancak o andan itibaren hikayenin gerçekten uçmaya başladığı yer burası. Öyle ki oyun, oyunun son görevlerinden önce bir içerik uyarısı üretiyor: “Unutulmuş Anılar görevleri üzüntü, yalnızlık ve öfke gibi bazı zor duygu ve temalarla ilgileniyor” uyarısı yazıyor. “Bu temalarla başa çıkmak için doğru yerde değilseniz, onlarla yüzleşmeye hazır hissedene kadar köyünüze dönmeyi düşünün.”
Görev dizisini takip ederek, “karanlığın” hakim olmaya başladığı zamana geri dönüyoruz. Bizden tanıdık iyilikler isteyen tanıdık yüzlerle karşılaştığımızda kendimizin Unutulmuş versiyonunu kontrol ederiz: Mickey Minnie için çiçek ister, Goofy biraz yemek yapmak ister vb. Ancak karakterimizin bulanık ruhu nedeniyle tüm duygularımız Diyalog seçimleri olumsuz duygulara dönüşüyor. Arkadaşlarımızla konuşurken konuşmamız “Bunun ne anlamı var?” gibi müdahaleci düşüncelerle bölünüyor. veya “Ben yine de bu işi mahvedeceğim.”
Arkadaşlarımız için eşyaları toplarken bir şeyler ters gider: Mickey için bulduğumuz çiçekler ölmüş, Goofy içinse yiyecek malzemeleri çürümüş. Unutulanlar eşyaları arkadaşlarına teslim ettiğinde ve tepkiler bekledikleri gibi olmadığında, Unutulanlar hemen o kaygıya geri dönmeye başlar çünkü diyalog seçeneklerinden biri “Sadece yalnız kalmak istiyorum!” diğeri ise basitçe “UGH! UGH! UGH!”
Bu anlar çocuklarımın aklından geçerken ben de içindeydim. Bunlar, çocuktan yetişkine doğru büyüyen birçok insan için tanıdık duygulardır. Bir zamanlar sevdikleri şeyler parlaklığını yitiriyor, bir zamanlar zevk aldıkları görevler sıradan ve sinir bozucu görünüyor. Kendinden şüphe etmek, kaygı, aşırı tepki vermek ve daha fazlası, büyüme sürecinin bir parçasıdır ve Disney Dreamlight Valley, bunu bunlarla gösterme konusunda harika bir iş çıkarıyor. sahneler.
Sonunda, yarattığımız karakterin yerine dönersek, Unutulmuşların geçmişine ait “gizli kalıntıları” toplamakla görevlendirildik; bir battaniye, bir kürek ve bir kova ve bir çocuğun aslan çizimi. Daha sonra vadinin ortasında bulunan kalenin karanlık ve çarpık bir versiyonu olan Unutulmuşların dünyasına seyahat ediyoruz. Bu kale tamamen karanlık tarafından ele geçirilmiş, sarmaşıklar büyümüş, duvarları ve zemini büyümüş. Unutulmuşlar’a ulaştığımızda, üstlerinde spot ışıklarının olduğu birkaç alan dışında saf karanlıkla dolu bir dünyaya ışınlanıyoruz.
Geçmişin “kalıntılarını” kullanarak gerçeği öğrenebiliriz: Unutulan, karakterimizin kayıp çocukluğunun tezahür ettirilmiş halidir, onlar “kimsenin başına bir şey gelmediğinden emin olmak için” vadiye karanlık getirdiğini söylerler. [they] Geçmişlerinin kutsal alanlarını (kum havuzundaki kürek ve kova, çocukluk yataklarındaki battaniye vb.) restore ederek onları karanlığın yol olmadığına ve günün kazanıldığına ikna ediyoruz.
En iyi kısmı da, bu son görev tamamlandıktan sonra Unutulanların başına gelenlerdir: Işıkta kaybolmazlar, karanlık kalede hapsedilmezler, sadece sıradan bir köylüye dönüşürler. Buradan itibaren, oyuncu karakterinin ve onların unutulmuş çocukluklarının, vadiyi herkes için daha iyi bir yer haline getirmek amacıyla birlikte çalıştığı yeni bir görev dizisi açılıyor.
Mickey Mouse’un rahat hayat simülasyonunda bu kadar kasırgalı bir hikaye beklemiyordum ama Gameloft yılın en iyi hikayelerinden birini Scrooge’un mağazasına yaptığım geziler ve iç dekorasyon arasında gizlice sakladı.
