En iyi korku oyunlarını, hatta en popülerlerini düşündüğümüzde, aklımıza belirli bir estetik gelir: karanlık, kirli koridorlar; ıslak, organik ama tarifsiz nesneler; bir zamanlar insan olan ama artık yakın olmayan canavarlar. Dead Space, Outlast, Amnesia, Scorn, Resident Evil, Silent Hill. Neredeyse korku oyunları kadar eskiye gider, bu estetik de öyle. Tahmin edilemeyecek kadar yaygındır, ancak korkunun en güçlü yönlerinden biri şaşırtma yeteneğidir. Obsidian’ın hayatta kalma oyunu Grounded, o halde, kesinlikle sevimli olmasına rağmen kesinlikle korku olarak nitelendirilir. Uyarı: Bu parçanın ilerisinde bir örümcek resmi var.
Aslında, Topraklanmış korku olarak düşündüğümüz oyun türlerine pek benzemiyor. Genellikle The Thing, Alien ve Jacob’s Ladder gibi filmleri taklit ederler. Topraklanmış, hem perde hem de estetik açıdan, babalarının yeni icat ettiği küçülen ışınla kazara küçülen ve dev karıncalar ve benzerlerinden sağ çıkmak ve geri dönmek zorunda kalan çocukları konu alan bir bilim kurgu oyunu olan Honey I Shrunk The Kids’e çok daha yakın. normal boyut. Grounded tam olarak bununla ilgili; Bir arka bahçede hayatta kalmaya çalışırken aynı zamanda normal boyutuna dönmenin bir yolunu arayan dört gençten birini oynuyorsunuz. Otlardan evler, çakıllardan baltalar ve çekiçler yapabilirsiniz ve her yerde iyi bir akşam yemeği yapan kurtlar ve yaprak bitleri vardır. Su damlacıkları çimlerden sarkıyor ve uğur böceği hayal edebileceğiniz en şirin sesleri çıkararak ortalıkta dolaşıyor.
Ancak tüm bunlar korkunç bir dünyayı yalanlıyor. Arka bahçenin gerçek doğasıyla ilk karşılaşmanız benimkiyle aynı olmayabilir. Bir pislik böceğiyle, asker karıncayla karşılaşabilirsiniz ya da yanlışlıkla bir uğur böceğine vurarak onu tarafsız bir canavardan öfkeli bir cinayet kubbesine dönüştürebilirsiniz. Ya da belki önünüzde hışırdayan çimenleri görüyor ve sonra bir kurt örümceğinin belli belirsiz höpürdetme seslerini tam görüş alanı dışında duyuyorsunuz. Yine de, bu şeyler karakterinize göre bir karavan boyutunda olduğundan, uzun süre gözden uzak kalmayacak. Seni gördüğü anda iki şey yapacak: çığlık at ve saldır.
Ve bu, Grounded’ın aldatıcı yakınlığını bildiren ikiliktir. Küçük, sevimli ve arkadaş canlısı hissettiriyor. Dünyanın en güvenli yerindesiniz: bir arka bahçe. Ama bir bahçe hortumunun ucuna sığacak kadar küçük olduğunuzda, bir zamanlar ayakkabınızın altına rahatça sığabilecek bir kurt örümceği artık sizi cüce yapıyor. Ölçekler hem boyut hem de güç olarak değişti.
Daha da önemlisi, Topraklanmış, sizi canlı gün ışığından korkutmak için terk edilmiş yerlerin kirli estetiğine bağlı değildir. Elbette karınca yuvası, karınca aslanı mağaraları ve odun yığınının koridorları gibi karanlık yerler var ama olabildiğince doğal görünecek şekilde tasarlandılar. Burası bir hastane koridoru ya da boş bir sınıf değil. Ve canavarlar hiç canavar değil, standart bir Amerikan banliyö ortamının büyük ölçüde zararsız böcekleri. Ve fotogerçekçi de değiller. Böceklerin büyük, yuvarlak gözleri vardır. Bombardıman böcekleri sarı ve yeşildir ve arıların her zamanki canlı sarı ve siyah çizgileri vardır. Uğur böcekleri, onları rahatsız edene kadar hayal edebileceğiniz kadar sevimli.
Korku, böceklerin boyut, güç ve hızlarındaki farklılıktan ve gerçekten mükemmel bir ses tasarımından geliyor. Memleketim Minnesota’da sivrisinekler yazın bir tehlikedir. Emin olmak can sıkıcı ama başka yerlerde olabilecekleri kadar tehlikeli değiller. Uçarken çıkardıkları ses bile can sıkıcı ama asla endişe verici değil. Yüksek perdeden bir sızlanma. Grounded’da bir sivrisineğin yanındayken bunu bilirsiniz. Küçücük bir sızlanma yerine, devasa uçuşan dehşetler, Vulcan topunun tam hızla ateş etmesine daha çok benzeyen bir vızıltı oluşturuyor. Herhangi bir gerçek tehlikede olmadan onlarla bir veya iki kez savaşabilmenize rağmen, ensenizdeki tüyleri diken diken eden o düşük frekansı vurmak üzere tasarlandığından, vızıltı hala üzücü.
Topraklanmış neredeyse bir numara gibi geliyor. Beni tamamen bağlamış olsa da, birkaç arkadaşım oyunuma benimle birlikte atladı, ancak bir orb-weaver örümceği veya bir koku böceği ile karşılaştıktan sonra oyunu bir daha asla oynamamaya yemin ettiler.
Buna bağlı kalırsanız, Grounded beceri, donanım ve cesaret konusunda ilerlemenizi sağlayan son derece tatmin edici bir deneyim olabilir. 30 saat önce, bir orb-weaver köşeyi dönünce dehşet içinde koşuyordum. Şimdi, kendimi Görevimiz Tehlike sahnesindeki Henry Cavill gibi hissediyorum. kollarını yeniden yükler, karakterim 13 milimetre boyunda ve kendisine Hoops diyen 13 yaşında bir çocuk olmasına rağmen. Şimdi, beni korkutan şeyler o kadar uzak ki, onları senin için mahvetmeye cesaret edemiyorum. Üst bahçede gizlenen başka şeyler olduğunu söylemek yeterli. Öyle bile olsa, kurt örümceğin keşfe çıkarken çıkardığı o rahatsız edici höpürdetme sesi ve ardından gelen o ruh parçalayıcı çığlık, beni hâlâ paniğe sevk etmeye yetiyor.
Yine de güneşin çimenlerin arasından süzülürken ne kadar güzel göründüğünü ve Dungeons and Dragons eleme oyununun ve devasa d20’sinin ne kadar sevimli olduğunu inkar etmek imkansız. Grounded, sizi paslı çitler ve bitmek bilmeyen merdivenlerle korkunç olaylara hazırlamak yerine, onu şirinliğin içinde saklıyor. Scorn ürkütücü mü? Kesinlikle. Kim ellerini o etli deliklere sokmak ister? Ama gerçek dehşeti hissetmek istiyorsanız, Topraklanmış’ı kurun ve bir örümcek bulun.
Burada tartışılan ürünler editörlerimiz tarafından bağımsız olarak seçilmiştir. Sitemizde öne çıkan herhangi bir şeyi satın alırsanız, GameSpot gelirden pay alabilir.
