Geçtiğimiz hafta üç bölümlük sezon galasında Güç Yüzükleri‘nin ikinci filminde, Sauron dışında hiç kimse iyi vakit geçirmiyordu. Çok az insanın şaşkınlığına rağmen, bu hafta dördüncü bölümde, “Eldest”te, Sauron olmayan karakterler iyi vakit geçirmeye devam etmiyor, hatta tartışmasız bir şekilde zaten olduklarından daha da kötü bir zaman geçiriyorlar. Ve mesele şu ki: her şey şu anda çok kasvetli, dünya kötülüğün yükselişine tepki vermeye başlıyormuş gibi hissettiriyor.
“Eldest”, yüzeysel olarak, her yerde yaygın olan yaklaşan, kaçınılmaz kıyameti ilerletmek için pek bir şey yapmıyor. Güç Yüzükleri‘nin şu ana kadarki ikinci sezonu. Annatar ve Celebrimbor’un tamamen uğursuz olmayan mücevher işçiliğine girişmesi, Pharazôn’un kartal destekli popülist dalgasının ardından Númenor’daki siyasi kargaşa veya Durin ve oğlunun hesaplaşmaya başladığı Khazad-dûm’un korkunç durumu gibi, hiç takip etmediğimiz birkaç olay örgüsü var. Herhangi bir şey varsa, dizi zaten parçalanmış olan hikaye örgülerini daha da parçalamaya başlıyor, çünkü bu hafta sadece Nori ve Poppy’nin Stoors’da diğer hobbitlerle karşılaşması ve ayrılmış Yabancı’nın Tom Bombadil’le (bu tuhaf, güçlü, yoğun aksanlı Tolkien tarihi parçasıyla zaten çok eğlenen Rory Kinnear) karşılaşmasıyla yeni bir olay örgüsü almakla kalmıyoruz, aynı zamanda Arondir ve Theo’nun yollarının, ikincisinin kurtarılmasından sonra ayrıldığını da görüyoruz.
Daha çok bu ayrık olay örgülerinden oluşmasına rağmen gördüğümüz şey, birkaç şekilde birleştirilmiştir. En az ilgi çekici ama belki de en alakalı yol Güç Yüzükleri‘nin genel anlatısı, bahsettiğimiz gibi, herkesin gerçekten perişan olduğudur. Bu sadece bir ruh hali meselesi değil, her ne kadar bunun bir parçası olsa da. Birinci sezonun sonunda Mordor’un tezahüründen ve Sauron’un maskesinin Halbrand’ın üzerinden düşmesinden kaynaklanan kötülüğün tüm Orta Dünya’ya yayılmaya başlaması gibi. Tom Bombadil, Yabancı’yı yanına aldıktan sonra gizemli bir şekilde ona not ettiği gibi, o kadar yaşlı ki, kötülüğün yavaş yavaş yerleşmesiyle toprakların yemyeşil tarlalardan çorak çöllere dönüştüğünü görmüştür. Galadriel ve Elrond’un şirketinin artık izlemeye başladığı orklar sadece gün ışığında dolaşmıyor, ordular halinde yollarda yürüyor, ormanları yok ediyor ve giderken vahşi yaşamı avlıyorlar. Arondir, Isildur ve Estrid (aslında şaşırtıcı bir şekilde, aslında Adar’ın vahşi adamlarının eski bir üyesiydi, ancak tam olarak kendi isteğiyle değildi) kayıp Theo’yu aramaya çıktıklarında, Pelargir çevresindeki toprakların giderek daha da umutsuz bir hal aldığını, azalan ormanların tam bir bataklığa dönüştüğünü görüyoruz.
Bu doğal hastalık dünyada doğrudan kendini göstermese bile, ölümlü insanların kalplerine yerleşmiş çirkinlikle temsil edilir. Galadriel ve Elrond, Elf şirketini Eregion’a kimin götüreceği konusunda çekişirken neredeyse her zaman birbirlerinin gırtlağına sarılırlar. Galadriel’in ilkinin güç yüzüğüne olan güvensizliği ve Sauron’u durdurmak anlamına geliyorsa onu her ne pahasına olursa olsun kullanma arzusuyla teşvik edilirler. Bu, bölümün sonunda, Elrond ve kalan elflerin ork devriyelerinden kaçmasına izin vermek için geride kaldığında daha da belirginleşir ve bu da Adar’dan başkası tarafından yakalanmasına yol açar. Bu arada Isildur ve Estrid’in isterlerse isterlerse istemezler ilişkisi, Arondir boynundaki yaranın aslında Adar’a olan bağlılığını gizleme girişimi olduğunu anladıktan sonra tam bir iniş çıkışa girer. Güney Toprakları’nın dönüşümünden sonra pek fazla seçeneği olmadığını savunurken ve hem ona hem de Isildur’a Theo’yu ararken hayatta kalmaları için yardım ederken, aralarındaki bu güvensizlik, bu bölümde o alt konuya her döndüğümüzde sürekli olarak gerginliğe yol açıyor. Rhûn’da, işler daha az açık, ancak Tom’un Yabancı’nın kendisinden büyülü gücünü kontrol etmesine yardım etmesini ve Sauron’un kötülüklerine karşı koymak için kaderiyle yüzleşmesini istemesinden neredeyse korktuğunu görüyoruz, çünkü zaten görülen Ciarán Hinds’in gizemli Karanlık Büyücüsü’ndeki büyüyen kötülüğe bir büyücü daha düştü. Nori ve Poppy küçük köylerine girdiklerinde Stoors bile mesafeli davranıyor, ancak büyücünün doğu güçleri yeni hobbitleri aramak için kapıyı çaldığında bu güvensizlik onlara dönüyor.
Ama aslında bu “Eldest”te olup bitenlerin oldukça iyi bir parçası olsa da, dediğimiz gibi, bu iltihaplı kötülüğün en az ilgi çekici tezahürü. Hepsi mükemmel derecede iyi karakter olayları, ama çoğunlukla sefil insanların birbirleriyle sefil olması ve ikinci sezonda bunun çok örneğini gördük. Kahramanlarımızın kalplerinde kök saldığını gördüğümüz sefaletin ötesine geçen gerçek tepki, Orta Dünya’nın kendisidir: doğal dünya rahatsız bu yükselen kötülükle ve bu rahatsızlığı neredeyse fiziksel bir saldırı olarak tezahür ettirerek. Yabancı ilk kez Tom ile karşılaştığında, kendisini bir Huorn olarak ortaya koyan ve onu sanki içindeki büyülü gücün tehlikesini hissedebiliyormuş gibi yutan bir ağaçla karşılaşır – Karanlık Büyücü’de Rhûn’da kötülük için zaten tezahür ettirilmiş güç. Elrond ve Galadriel’in şirketi Eregion’a farklı bir yoldan gitmeye zorlanır ve oradan geçerken, etraflarındaki kasvet yüzünden aniden uykularından uyanan bazı Barrow-Wight’ların dinlenme yerleriyle karşılaşırlar. Arondir ve Isildur’un olay örgüsünde bu iki yönlüdür: önce Pelargir’in kenarlarının dönüştürüldüğü bataklıkların, onları yemeye çalışan dev, tuhaf bir sümüklü böcek yaratığının evi olduğunu öğreniriz, ancak Estrid’in güvenini (en azından geçici olarak) onları kurtararak kanıtlaması için.
Ancak en açıklayıcı olan, bir sonraki dünyevi ifşadır ve bölümün temasını düzgün bir şekilde bir araya getirir Güç Yüzükleri‘nin karanlık karşısında paylaşılan umudun kapsamlı savunuculuğu. Arondir, vahşi insanlara saldıran ve geçen bölümde Theo’yu yakalayan garip varlığın ne insan ne Elf ne de ork olduğunu hemen fark eder: ormanın kendisiydi, Güney Toprakları’nın çürümesi ve vahşi insanların ağaç halkını yok etmesiyle uyanan bir çift Ent. gerçekten dünyanın bu kötülüğe tepki olarak ayağa kalkması ve kendisine uygulanan acıya karşı sert bir şekilde saldırması, Orta Dünya’da şu anda işlerin ne kadar kötü olduğuna dair gerçek bir ölçek duygusu veriyor. Ve Arondir’in Entlerle Theo’yu ve hayatta kalan vahşi adamların hayatlarını kurtarmak için yaptığı pazarlıkta (maalesef Isildur için, Estrid’in nişanlısı, womp womp dahil), doğal dünyaya saygı duymaya olan bu bağlılık, onu ve halklarını Sauron’un karanlık dalgasından kurtarmakla el ele gidiyor ve Theo ile Arondir’in ortak yaralarını iyileştiriyor Bronwyn’in ölümü üzerine süreçte.
Karşısında Güç Yüzükleri tüm bu hikayeler, her şey açıkça daha da karanlıklaştıkça güvensizlik ve korkuyla ekilir, ancak insanlar birlikte çalışabilirse her zaman bu umut duygusu vardır. Birbirleriyle, toprakla, bu Orta Dünya’nın kendisi için, Arda’nın kendisi için varoluşsal bir mücadeledir: sadece büyük mücadelelerin ve görkemli orduların ötesinde bir ölçek gerektirir, ancak çürümeyi geri püskürtmek için toprak ve yaratıklarıyla çalışan iyi insanlar gerektirir. Belki de her şeyden daha çok, bu belki de en Tolkienvari fikirdir Güç Yüzükleri Şimdiye kadar ekrana yansıtılan ve gösterilmeye değer olan, hatta bu sezonu çok da ileriye taşımayan bir bölümde bile.
Daha fazla io9 haberi mi istiyorsunuz? En son Marvel, Star Wars ve Star Trek yapımlarını ne zaman bekleyeceğinizi, DC Evreni’nin film ve TV’deki sonraki adımlarını ve Doctor Who’nun geleceği hakkında bilmeniz gereken her şeyi öğrenin.
