Left 4 Dead 2, bugün, yani 17 Kasım 2024’te 15. yıl dönümünü kutluyor. Aşağıda, oyuncu kadrosunun ve aralarındaki etkileşimlerin, onu çağdaşlarından ve modern taklitçilerinden nasıl ayırdığına bakıyoruz.
Left 4 Dead 2, son 15 yıldır haklı olarak çiçeklerini alıyor. Modlama topluluğu, görsel geliştirmelerden aşağıdaki gibi her şeye sahiptir: geliştirilmiş kan dokuları tamamen kullanıcı yapımı kampanyalar. Oyunun son iki DLC’si Cold Stream ve The Last Stand, topluluk üyeleri tarafından hazırlandı ve Valve tarafından resmi olarak onaylandı. Bu yazının yazıldığı sırada PC’de oyunda 45.000’den fazla oyuncu bulunuyor ve (eğer bir şekilde oyuna hâlâ sahip değilseniz) bu yıl dönümü hafta sonu boyunca oyunu ücretsiz olarak oynayabilirsiniz. Bu nedenle Steam tartışmaları dolup taşıyor onlarca konu Good Guy Nick Başarısı hakkında, yalnızca oyun ücretsiz haftasonundayken elde edilebilir, bu da birkaç yılda bir gerçekleşen bir şeydir.
Ancak Left 4 Dead’in geride bıraktığı özel bir miras var: Valve’ın nişancı oyunu tamamen yeni bir alt tür için katalizör oldu. Back 4 Blood ve The Anacrusis gibi oyunlar formülü yakından takip ediyor; geliştirme ekiplerinin Left 4 Dead üzerinde çalışan kişileri de içerdiği göz önüne alındığında bu şaşırtıcı değil. Warhammer: Vermintide, Deep Rock Galactic ve Aliens: Fireteam Elite gibi diğerleri, kendi dünyalarına daha da yaklaşarak, mevcut serilerden ilham alarak veya yepyeni mekanikler geliştirerek co-op nişancı konseptini yineliyor. geri kalanından çıktı. Ancak daha fazla geliştirici türü ilginç yeni yönlere götürdükçe, bu yinelemelerde sıklıkla gözden kaçırılan çok önemli bir unsur var.
Zamanın geçmesi Left 4 Dead 2’nin gücünü azaltmadı. Grubunuzun hızını ve davranışını dikte eden ve her köşeye yerleştirilmiş B filmi havasına göre tepki veren akıllı “Yapay Zeka Direktörü” dikkat çekicidir. Ancak beni oyuna geri dönmeye ikna eden bir şey varsa ve Left 4 Dead’in hiçbirinin benzer derecede başaramadığı önemli bir husus, karakterlerin kadrosu ve her birinin sızdığı kişiliktir.
Bu, Zoey, Francis, Louis ve Bill’in olduğu ilk Left 4 Dead’de bile güçlü bir durumdu. Mercy Hastanesi’ne giderken ilk çatıya adım attığınız andan itibaren sık sık gerçekleşen karakter etkileşimleri ön plana çıkıyor. Espriler, gülmek, küfretmek ve başkalarına teşekkür etmek için yüzlerce satırdan oluşan bir havuzdan kendinizi çizerek kendinizi ifade etmek için bir konuşma çarkı kullanılarak (PC’de) daha da genişletilebilir. Her iki oyun da hikaye odaklı olmasa da, bu konuşmalar sayesinde karakterlerin kişilikleri ve kampanyalar boyunca birbirleriyle nasıl etkileşimde bulundukları hakkında daha fazla bilgi edinebiliyorsunuz. Sonuç olarak, yalnızca bir sürü hücumu sırasında bir arkadaşımı canlandırmak gibi tek oynanış açısından değil, dünyanın kendisinde hayatta kalmalarını daha çok önemsedim. Zaman geçtikçe Bill’in bir ebeveyn figürü olarak tesadüfi rolünü sevimli buldum ve Francis’in sürekli şikayetleri onu sinir bozucu bir karakter yapmaktan ziyade sürekli bir şaka haline geldi.
Left 4 Dead 2, Nick, Coach, Rochelle ve Ellis ile bu temeli daha da ileri götürdü: Bazı küçük ayrıntılar arasında sesli komut sesleri yer alıyor daha yüksek veya daha sessiz olmak birbirlerinden uzaklığa bağlı olarak diğer karakterlerin adlarını veya oyuncuların şarkı söylediği Dark Carnival kampanyasındaki ikonik Paskalya yumurtasını çağırırken şarkı alıntıları son dövüş sırasında sahnede mikrofonla etkileşime girerseniz. Ancak karakterlerin öne çıkarılmasına daha fazla odaklanılıyor; ilk Left 4 Dead kampanyası olan No Mercy’den farklı olarak, grup devam filmine Dead Center’da birbirlerinin isimlerini bilmeden başlıyor. Sonunda birbirleriyle tanıştırılırlar ve sonraki bölümlerde bir bağ kurarlar. DLC’ler ve Left 4 Dead’in Left 4 Dead 2’ye entegrasyonu, The Passing’in her iki grubu aynı kampanyada birleştirmesi ve The Sacrifice’ın başka bir duygusal katman eklemesi ile Valve’ın felsefeyi orijinal oyuncu kadrosuna da genişlettiğinin kanıtıdır. Bill’i içeren kapsayıcı bir anlatı olarak.
Geçtiğimiz 15 yıl boyunca arkadaşlarımla oynadığım gecelere dönüp baktığımda, tüm deneyimi birbirine bağlamaktan karakterlerin sorumlu olduğuna inanıyorum. Doğası gereği tekil kalırlar, bu da henüz eşleştirilmemiş bir kişilik duygusuyla sonuçlanır. Nick’in, Ellis’in Kiddie Land karnavalı konusundaki heyecanını “Beş yaşındaki bir çocuk gibi, silahları var ve İngilizcedeki her küfürü kapsamlı bir şekilde anlıyor” diyerek belirtmesi gibi bazı şakalar ve şakalaşmalar ve Ellis’in “Ben zombi değilim, zombileri vur!” gibi dost ateşi tepkilerinin birden fazla çeşidi. asla yorulmayın.
Şu anki haliyle Left 4 Dead’in geleceği belirsiz. 2023 yılında insanlar bir söz buldum Counter-Strike 2 dosyalarında “Left4Dead3” var ancak dosyalara göre projenin önceliği Valve için “hiçbiri” değil. Bu, Half-Life: Alyx ve Portal VR gibi diğer oyunlarda yıllar içinde geçen bir dizi benzer İnanmak İstiyorum sözünün devamı niteliğinde olup, Half-Life’ın Son Saatleri: Alyx belgeselindeki daha somut ayrıntılar da buna dahildir. açıklığa kavuşmuş Left 4 Dead 3’ün Fas’ta geçen bir açık dünya oyunu olması gerekiyordu, ancak oyun motoru Source 2’nin o sırada tamamlanmamış olması nedeniyle iptal edildi.
Üçüncü bir filmin mevcut karakterlerin çekiciliğini ve kimyasını yeni bir grupla bir kez daha yakalayıp yakalayamayacağını bilmek zor. Yıllar boyunca kampanyaları onlarca kez tekrarlamış olmama rağmen hâlâ oyuncu kadrosunun etkileşimlerini keşfediyorum. Ve öyle olmasam bile, bu noktada bir lobiye katılmak eski dostları yeniden ziyaret etmek gibi geliyor. Left 4 Dead 2’de bir karakter seçmek size farklı avantajlar sağlamaz; her biri tüm silahları kullanabilir ve hayatta kalmaları, becerilerinize ve yalnızca başkalarıyla olan işbirliğinize bağlıdır. O halde oyunun en kayda değer başarısı, önemi ne olursa olsun bu karara önem vermektir; kıyameti göreceğiniz gözleri seçmek, o karakterle kıyameti canlı kılmak için gösterdiğiniz çaba kadar akılda kalıcıdır.
